I SA/Lu 1280/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2009 r. postanawia odmówić stronie skarżącej przywrócenia terminu do złożenia skargi. Skarżący otrzymał zaskarżoną decyzję w dniu 16 października 2014 r. W dniu 17 listopada 2014 r. bezpośrednio do sądu wpłynęła jego skarga na wyżej opisaną decyzję i w dniu 18 listopada 2014 r. została ona przekazana organowi, który wydał zaskarżoną decyzję. Następnie w dniu 26 listopada 2014 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu powołał się na uraz kolana, którego doznał w dniu 12 listopada 2014 r., w następstwie został zmuszony do leżenia w łóżku. Jak wynika z przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia lekarskiego, dokumentującego ambulatoryjną pomoc specjalistyczną, skarżący w wyniku upadku doznał stłuczenia kolana ze znacznym obrzękiem. Zalecono punkcję krwiaka i odpoczynek przez około dwa tygodnie, ewentualnie rehabilitację w razie nasilenia dolegliwości bólowych. W tym stanie sprawy należy zważyć, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei z art. 87 p.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi (§ 1); w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminowi (§ 2); równocześnie z wnioskiem należy dokonać czynności, której terminowi strona uchybiła (§ 4). Przechodząc na grunt okoliczności tej sprawy, stwierdzić należy, że nie został uprawdopodobniony brak winy skarżącego w niezachowaniu ustawowego terminu przewidzianego na skuteczne złożenie skargi. Przede wszystkim trzeba zauważyć, że już po urazie kolana, w dniu 14 listopada 2014 r., została nadana skarga bezpośrednio do sądu - z pominięciem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Wobec tego, mimo urazu, skarżący był w stanie dokonywać czynności w postępowaniu sądowym. Zatem, wbrew aktualnej argumentacji skarżącego, uraz kolana nie był obiektywną przeszkodą uniemożliwiającą mu złożenie skargi w sposób prawidłowy, a więc za pośrednictwem organu. Wystarczyło prawidłowo nadać skargę w urzędzie pocztowym w dniu 14 listopada 2014 r. W analizowanej sytuacji nie zaistniało żadne nagłe zdarzenie o charakterze nadzwyczajnym, będące dla skarżącego zewnętrzną i obiektywną przeszkodą, niemożliwą do przezwyciężenia nawet przy dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku. Wystarczyło przecież, żeby nadał skargę nie do sądu, lecz na adres organu, który wydal kwestionowaną decyzję. Natomiast zupełnie inną kwestią jest, że skarżący, mimo obiektywnej możliwości prawidłowego złożenia skargi, złożył ją w sposób dowolny, wykazując brak należytej staranności. Jednak ten błąd w postępowaniu skarżącego nie może być zasadnie kwalifikowany jako przesłanka przywrócenia terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym. Za ugruntowane należy ocenić stanowisko, zgodnie z którym o braku winy w uchybieniu terminowi można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie zawinienia w uchybieniu terminowi przyjąć należy obiektywny miernik staranności, jakiej można i trzeba wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. W celu skutecznego uprawdopodobnienia okoliczności, uzasadniających wniosek o przywrócenie terminu, strona powinna wskazać, że podjęte przez nią działania były prowadzone z należytą starannością, jak również, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. W okolicznościach analizowanej sprawy tak się nie stało. Mając na względzie powyższe, wobec braku przesłanek z art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.