I SA/Lu 1286/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Fita Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Sędzia WSA Grzegorz Wałejko Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze; dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu odwołania W. S., dalej: "podatnik", "skarżący", uchyliło w całości decyzję Wójta Gminy S., dalej: "Wójt Gminy", "organ I instancji", z dnia [...] w sprawie ustalenia wysokości należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012r. oraz ustaliło dla podatnika wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012r. w kwocie [...]zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, iż Wójt [...] ustalił dla podatnika wysokość zobowiązania pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2012r. w kwocie [...]zł. Obejmowało ono kwotę [...]zł z tytułu podatku rolnego oraz [...] zł z tytułu podatku od nieruchomości. Kwota podatku od nieruchomości została przy tym obliczona z zastosowaniem stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ponieważ podatnik prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej zboża, nieprzetworzonego tytoniu oraz nasion i pasz dla zwierząt. Przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym stanowiły grunty orne położone w S. , oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 0,44 ha, w tym o powierzchni 0,12 ha sklasyfikowane jako R IIIa oraz o powierzchni 0,32 sklasyfikowane jako R IIIb, a także jako działka nr [...] o powierzchni 0,17 ha, w tym 0,09 ha sklasyfikowane jako R II oraz 0,08 ha sklasyfikowane jako R IIIb. Z kolei przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowiły grunty w ewidencji gruntów i budynków sklasyfikowane jako tereny przemysłowe, oznaczone symbolem Ba (działki: nr [...] o powierzchni 1753 m2, nr [...] o powierzchni 1733 m2, nr [...] o powierzchni 1819 m2, nr [...] o powierzchni 2023 m2, nr [...] o powierzchni 824 m2, nr [...] o powierzchni 362 m2, nr [...] o powierzchni 1900 m2) o łącznej powierzchni 10.414 m2. Ponadto organ I instancji uzyskał informację z L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, że podatnik w latach 2010-2012 użytkował bez tytułu prawnego wskazane wyżej działki należące do Gminy. Dalej organ, powołując treść art. 3 ust. 1 pkt 4 lit b) ustawy o podatku rolnym oraz art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że jako posiadacz bez tytułu prawnego gruntów stanowiących własność Gminy podatnik był obowiązany do ponoszenia ciężarów publicznoprawnych. Podatnik był więc obowiązany do złożenia, w terminie 14 dni od zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie bądź wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku rolnym i podatku od nieruchomości, informacji o gruntach, nieruchomościach i obiektach budowlanych, co wynika z przepisów art. 6a ust. 5 ustawy o podatku rolnym oraz art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Obowiązku tego nie dopełnił. Z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą i posiadanie bez tytułu prawnego gruntów należących do Gminy, sklasyfikowanych jako tereny przemysłowe (symbol Ba) podatnik zobowiązany był do zapłaty od tych gruntów podatku od nieruchomości, według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Od tej decyzji podatnik wniósł odwołanie. Wskazał w nim, że w jego ocenie grunty oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako działki nr: [...] oraz [...] winny być opodatkowane podatkiem rolnym, bowiem w latach 2010-2014 wykorzystywane były jako użytki rolne. Wskazuje na to zaświadczenie Kierownika Z. Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dnia [...]. o deklarowaniu tych gruntów do płatności obszarowych we wskazanym okresie oraz otrzymaniu tych płatności. Podatnik powołał na uzasadnienie swojego zapatrywania wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10, z którego wynika, iż organ podatkowy winien ustalić zobowiązane podatkowe na podstawie stanu faktycznego, a nie danych z ewidencji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, iż bezspornie wykazano użytkowanie przez podatnika bez tytułu prawnego gruntów stanowiących własność Gminy. Z wypisów z ewidencji gruntów i budynków znajdujących się w aktach sprawy wynika, iż 0,61 ha przedmiotowych gruntów, stanowiących działki oznaczone nr [...] i nr [...], sklasyfikowana jest w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne. Pozostałe natomiast jako tereny przemysłowe. Dalej, powołując przepis art. 1 ustawy o podatku rolnym, art. 2 ust. 2 w związku z art. 1a ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ odwoławczy wskazał, że na potrzeby opodatkowania grunty należy klasyfikować na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Znajduje to także potwierdzenie w orzecznictwie NSA. Również z art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, iż organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wynikające z ewidencji gruntów. Ewidencja ma więc charakter wiążący dla organów prowadzących postępowanie podatkowe. Rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie opodatkowania podatkiem rolnym gruntów ornych oraz podatkiem od nieruchomości gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako "tereny przemysłowe" jest zatem prawidłowe. Jako błędne Samorządowe Kolegium Odwoławcze oceniło natomiast zastosowanie przez organ I instancji do gruntów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości najwyższej stawki podatkowej, mającej zastosowanie do gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy nie podzielił bowiem stanowiska Wójta [...] zgodnie, z którym wykorzystywanie przez podatnika gruntów na cele rolnicze nie ma znaczenia ponieważ samo posiadanie przez przedsiębiorcę nieruchomości nieobjętych wyłączeniem z opodatkowania oraz przedmiotów, w stosunku do, których nie zachodzi okoliczność braku możliwości wykorzystywania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, jest wystarczające dla ich opodatkowania najwyższą stawką, przewidziana dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kwestionując prawidłowość stawki zastosowanej przez organ I instancji do opodatkowania gruntów sklasyfikowanych jako tereny przemysłowe Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, powołując się na orzecznictwo NSA, że w przypadku osoby fizycznej posiadającej status przedsiębiorcy istnieje konieczność rozróżnienia przedmiotów opodatkowania. Podmiot taki dysponuje bowiem majątkiem, który wiąże się z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, ale także majątkiem służącym innym celom. Istotne jest zatem ustalenie przez organ podatkowy, czy podatnik występuje w sprawie dotyczącej opodatkowania konkretnych nieruchomości jako przedsiębiorca. Kluczowe znaczenie w sprawie ma zatem ustalenie czy przedmiotowa nieruchomość związana jest z przedsiębiorstwem podatnika. W ocenie organu odwoławczego nieruchomość staje się elementem przedsiębiorstwa, jeżeli w jakikolwiek sposób jest wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. Fakt wykorzystywania przedmiotowych gruntów na cele rolne, co bezspornie wynika z informacji Dyrektora L. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa oraz zaświadczenia Kierownika Biura Powiatowego w Z. tej Agencji, przesądza o braku możliwości zastosowania do nich stawki najwyższej, właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należało zaś zastosować stawkę właściwą dla gruntów pozostałych. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucono naruszenie art. 120 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa procesowego, jak też materialnego; art. 122 i art. 187 §1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego, a tym samym zaniechanie ustalenia prawdy obiektywnej oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie prawa do swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu skargi skarżący, powołując się na dowód z zaświadczenia Agencji wskazał, że użytkowane przez niego w latach 2010-2014 grunty oznaczone nr: [...] były wykorzystywane wyłącznie na cele rolnicze i nie były w żaden sposób związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Podniósł również, że jest rolnikiem i posiada gospodarstwo rolne, którego areał wynosi ok. 30 ha. Powołał również wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10, powoływany wcześniej w uzasadnieniu odwołania od decyzji Wójta [...], z którego wynika, iż organ podatkowy winien ustalić zobowiązane podatkowe na podstawie stanu faktycznego, a nie danych z ewidencji. Wskazał również, że uchwała Rady Gminy S. z dnia [...] nr XXVIII/221/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawiera zapisy ustanawiające zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na terenach o funkcjach rekreacyjnych, zaś zarządzenie Wójta w sprawie wykazu nieruchomości przeznaczonych do dzierżawy z dnia 1 października 2015r. wymienia przedmiotowe działki jako tereny rekreacyjne, natomiast w pozycji dotyczącej opisu zamieszczona jest adnotacja: "grunty użytkowane rolniczo". Formułując powyższe zarzuty skarżący wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jako niezgodnej ze stanem faktycznym oraz przepisami ustawy Ordynacja podatkowa, ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o oddalenie skargi, przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 §1 i §2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), dalej: "P.p.s.a., sądy administracyjne kontrolują prawidłowość decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 §1 pkt 2 P.p.s.a.). Z kolei w myśl art. 134 §1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanych zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem, stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.j. Dz.U. z 2103r. poz. 1381 ze zm.), dalej: "u.p.r.", w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 października 2002r. o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz.U. Nr 200, poz. 1680), która weszła w życie od 1 stycznia 2003r, a w tym brzmieniu przepis obowiązywał do końca 2015r., opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z kolei na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 849 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 7 grudnia 2006r., zmieniającej u.p.o.l. z dniem 1 stycznia 2007r. (Dz.U. Nr 249, poz.1828), a przepis obowiązywał w tym brzmieniu do końca 2015r., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty; budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z ustępem 2 tego artykułu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Pod pojęciem: użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz lasy należy rozumieć, jak o tym stanowi art. 1a ust. 3 u.p.o.l., dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 grudnia 2006r. zmieniającej u.p.o.l. z dniem 1 stycznia 2007r. (Dz.U. Nr 249, poz. 1828), grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Ustawodawca wyraźnie zatem rozgranicza przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym i podatkiem od nieruchomości zasadniczo odsyłając do sklasyfikowania gruntów w ewidencji gruntów i budynków. Rozwiązanie powyższe, zawarte w ustawach podatkowych, zgodne jest z treścią art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 520 ze zm.), w brzmieniu nadanym przez art. 15 pkt 1 ustawy z dnia 25 lipca 2001r. o krajowym systemie ewidencji gospodarstw rolnych i zwierząt gospodarskich oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U nr 125, poz.1363) z dniem 14 listopada 2001r., iż podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. O zakwalifikowaniu gruntów, jako przedmiotu opodatkowania podatkiem rolnym zasadniczo przesądza zatem ujęcie danych gruntów w ewidencji gruntów i budynków jako użytków rolnych lub jako gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych. Pozostałe grunty podlegają zaś opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zasadniczo nie ma więc znaczenia sposób faktycznego wykorzystywania gruntu. Jeżeli jednak grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych zajęte byłyby na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, wówczas podlegałyby opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z powołanym wyżej przepisami ustaw podatkowych nie ma natomiast możliwości, aby grunty nie zakwalifikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych opodatkować podatkiem rolnym ze względu na zajęcie tych gruntów na działalność rolniczą. Zwrócić należy również uwagę, iż jak o tym stanowi art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.r. podatnikami podatku rolnego są m.in. osoby fizyczne będące posiadaczami, bez tytułu prawnego, gruntów, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Analogiczną regulację zawiera art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) u.p.o.l. Odnosząc powyższe regulacje do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w postępowaniu podatkowym prawidłowo ustalono, iż w stosunku do skarżącego powstał obowiązek podatkowy w podatku rolnym i podatku od nieruchomości. W latach 2010-2012 posiadał bowiem, bez tytułu prawnego, grunty będące własnością Gminy S., oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 0,44 ha, w tym o powierzchni 0,12 ha sklasyfikowane jako użytki rolne (R IIIa) oraz o powierzchni 0,32 sklasyfikowane jako (R IIIb) , a także jako działka nr [...] o powierzchni 0,17 ha, w tym 0,09 ha sklasyfikowane jako R II oraz 0,08 ha sklasyfikowane jako R IIIb., ponadto sklasyfikowane jako tereny przemysłowe, oznaczone symbolem Ba (działki: nr [...] o powierzchni 1753 m2, nr [...] o powierzchni 1733 m2, nr [...] o powierzchni 1819 m2, nr [...] o powierzchni 2023 m2, nr [...] o powierzchni 824 m2, nr [...] o powierzchni 362 m2, nr [...] o powierzchni 1900 m2) o łącznej powierzchni 10.414 m2. Prawidłowo przy tym organ podatkowy zakwalifikował grunty, składające się na działki nr [...] i nr [...], oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, jako przedmiot opodatkowania podatkiem rolnym, zaś pozostałe wskazane wyżej działki, oznaczone symbolem Ba, jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Zauważyć bowiem należy, iż zgodnie z treścią art. 1 u.p.r. opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. W toku postępowania podatkowego ustalono jednak, iż grunty, zarówno objęte działkami o nr [...] i nr [...], jak również pozostałe grunty użytkowane były rolniczo. Nie ma natomiast racji skarżący twierdząc w skardze, iż pierwszeństwo przed treścią ewidencji gruntów i budynków mają ustalenia faktyczne, a zatem -ponieważ grunty oznaczone w tejże ewidencji jako "tereny przemysłowe" wykorzystywane były jako użytki rolne- błędne jest ich opodatkowanie podatkiem rolnym. Powołany przez skarżącego wyrok NSA z dnia 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10, zapadł na tle innego stanu faktycznego i nie może mieć pełnego zastosowania w sprawie niniejszej. Trzeba jednak zauważyć, iż NSA w wyroku tym stwierdził, iż w świetle art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne organy podatkowe są zobowiązane do uwzględnienia w postępowaniu podatkowym danych zawartych w ewidencji gruntów i nie są uprawnione do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w tej ewidencji. Pogląd ten Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela. Następnie NSA wskazał, iż dopiero jeżeli podatnik wykaże w postępowaniu podatkowym w trybie art. 194 §3 O.p., przewidującego możliwość przeprowadzenia dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego, że wbrew wskazanym w stosownej procedurze administracyjnej przesłankom do zmiany klasyfikacji w ewidencji, tak aby była ona zgodna ze stanem rzeczywistym, organy ewidencyjne nie dokonały właściwej zmiany; organy podatkowe muszą taką okoliczność zweryfikować na zasadzie art. 122 O.p., który to przewiduje, iż w toku postępowania organy podatkowe winny podejmować wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W sprawie rozstrzyganej na skutek skargi kasacyjnej przez NSA skarżący, w toku postępowania przez wojewódzkim sądem administracyjnym, przedłożyli projekt operatu technicznego pomiarowo-klasyfikacyjnego, toczyło się bowiem postępowanie, a następnie –ale już po rozstrzygnięciu sprawy przez sąd- wydana została decyzja o zatwierdzeniu zmiany klasyfikacji gruntów oraz powyższy operat techniczny aktualizacji klasyfikacji gruntów został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. W sprawie niniejszej, z akt postępowania podatkowego, ani z twierdzeń podatnika, nie wynika zaś, aby postępowanie takie się toczyło. Konkludując powyższe uwagi stwierdzić zatem należy, iż w stosunku do skarżącego powstał obowiązek podatkowy w podatku rolnym i podatku od nieruchomości w odniesieniu do wskazanych wyżej gruntów. Prawidłowo także Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji zastosowało stawki podatkowe. Wysokość stawki w podatku rolnym, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 u.p.r. wynosi od 1 ha przeliczeniowego gruntów, dla gruntów gospodarstw rolnych, równowartość pieniężną 2,5 q żyta obliczone według średniej ceny skupu żyta za pierwsze trzy kwartały roku poprzedzającego rok podatkowy. Średnią cenę skupu, o której mowa w ust. 1, ustala się na podstawie komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, ogłaszanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" w terminie 20 dni po upływie trzeciego kwartału (ust. 2). Na podstawie ust. 3 tego artykułu rada gminy może jednak obniżyć cenę skupu określoną w ust. 2, przyjmowaną jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze gminy. Organ odwoławczy ustalając wysokość zobowiązania podatkowego skarżącego prawidłowo przyjął stawkę podatku rolnego wynikającą z uchwały Rady Gminy S. z dnia [...]. nr VII/54/11 w wysokości [...] zł od jednego ha przeliczeniowego. Jak bowiem wynika z akt postępowania podatkowego skarżący prowadzi gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 ust. 1 u.p.r. Z kolei na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.o.l. wysokość stawek podatku od nieruchomości określa rada gminy w drodze uchwały, z tym, że nie mogą one przekroczyć wysokości określonej w u.p.o.l. Wskazana ustawa, a w ślad za nią uchwała Rady Gminy S. z dnia [...]. nr VII/55/11 określiła wysokość stawek m.in. od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w wysokości [...] zł od jednego m2 oraz od gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego w wysokości [...] zł od jednego m2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stając na stanowisku, iż podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako tereny przemysłowe nie są związane z przedsiębiorstwem skarżącego, grunty te bowiem wykorzystywane są na cele rolne, słusznie zastosował niższą stawkę, właściwą dla gruntów pozostałych, w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Wprawdzie na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy uważać grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Jednakże osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą występować mogą w obrocie w dwojakim charakterze. Po pierwsze, jako osoby "prywatne" (w zakresie swojego majątku "prywatnego") oraz, po drugie, jako przedsiębiorcy. Występowanie przez osobę fizyczną w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle przepisów u.p.o.l., w zakresie podatku od nieruchomości. Z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było bowiem w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką wszelkich nieruchomości takiej osoby (por. np. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2015r., sygn. akt II FSK 1185/13). Należy zatem przyjąć, iż znajdujące się w posiadaniu osoby fizycznej grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art.1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., i tym samym mają do nich zastosowanie najwyższe stawki podatku od nieruchomości właściwe dla gruntów, jeżeli są one posiadane przez tę osobę fizyczną działającą w charakterze przedsiębiorcy, tj. są elementem przedsiębiorstwa osoby fizycznej lub mogą być uznane za związane z tym przedsiębiorstwem. Innymi słowy jeśli są w jakikolwiek sposób wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej lub - biorąc pod uwagę cechy faktyczne gruntów i rodzaj prowadzonej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej - mogą być wykorzystane wprost na ten cel. W toku postępowania podatkowego ustalono natomiast, iż skarżący prowadzi działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży hurtowej zboża, nieprzetworzonego tytoniu oraz nasion i pasz dla zwierząt. Natomiast przedmiotowe grunty wykorzystywane były na cele rolne. Zgodnie z treścią art. 6c ust. 1 u.p.r. osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym). Skarżący powinien natomiast, jak o tym stanowi art. 6a ust. 5 u.p.r. oraz art. 6 ust. 6 u.p.o.l. złożyć właściwemu organowi podatkowemu informacje o gruntach, sporządzone na formularzach według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Obowiązku tego skarżący nie dopełnił. W związku z tym należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 68 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015r. poz. 613 ze zm.), dalej: "O.p.", zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jeśli jednak, co wynika z §2 pkt 1 powołanego artykułu, podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zgodnie zaś z art. 3 pkt 5 O.p., w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach - rozumie się przez to również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Decyzja Wójta Gminy w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania pieniężnego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2013r. doręczona została podatnikowi w dniu 22 lipca 2015r., wywołała zatem -z dniem doręczenia- skutek w postaci powstania zobowiązania podatkowego. Nie można zatem podzielić zarzutu naruszenia przepisów u.p.r. oraz u.p.o.l., ani przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, powołane w uzasadnieniu decyzji jedynie w celu wskazania jakimi symbolami w ewidencji gruntów i budynków oznaczane są poszczególne rodzaje ujmowanych w tej ewidencji gruntów. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów O.p., w tym wskazywanych przez skarżącego art. 120, 122, 187 §1 oraz 191. Pierwszy z powołanych przepisów wymaga, aby organy podatkowe działały na podstawie przepisów prawa. Kolejny nakłada na nie obowiązek podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Art. 187 §1 wymaga zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy tym ocena czy dana okoliczność została udowodniona, zgodnie z treścią art. 191 może być dokonana na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych przepisów, a stan faktyczny ustalony został prawidłowo. Nie jest on zresztą kwestionowany przez skarżącego, a spór dotyczy jedynie oceny prawnej ustalonego stanu faktycznego. Nie można więc podzielić stanowiska skarżącego, iż opodatkowanie nastąpiło "na podstawie fikcyjnego stanu rzeczy" z naruszeniem zasady bezstronności, z pominięciem okoliczności korzystnych dla strony oraz brakiem wyczerpującego zebrania całego materiału dowodowego. Oceny Sądu nie może zmienić przedstawiona przez skarżącego, przy piśmie z dnia 21 kwietnia 2016r., opinia sporządzona przez r.p.. B., z której zdaniem skarżącego ma wynikać, iż niezasadne jest opodatkowanie go podatkiem od nieruchomości. Na marginesie jedynie można wskazać, iż z jej treści wynika (s. 2), że oznaczenie gruntów w ewidencji gruntów i budynków przesądza o opodatkowaniu tych gruntów podatkiem od nieruchomości. Dla rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej wysokości zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013r. nie ma również znaczenia fakt, iż w październiku 2015r. skarżący wygrał przetarg na dzierżawę wskazanych wyżej gruntów i opłaca roczny czynsz w wysokości [...] zł. Biorąc to wszystko pod uwagę na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić.