I SA/Lu 1293/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2015 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2012 r. - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2012 r., skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 27 października 2015 r. We wniosku Spółka podała, że działalność gospodarczą prowadzi od 1998 roku, zatrudnia 7 osób. Liczba klientów z Ukrainy jest coraz mniejsza, jest zła sytuacja na rynku lokalnym, spółka uzyskuje niskie marże – obroty z roku na rok spadają (za ostatnie lata kształtowały się w ten sposób: 2013 rok – 14.856.694 zł, 2014 rok -8.315.778 zł, na dzień 30 września 2015 rok – 4.863.767 zł). Dotychczasowe kontrole nie wykazywały nieprawidłowości. Wykonanie decyzji podatkowej (oraz decyzji za inne miesiące 2012 r.), biorąc pod uwagę inne bieżące zobowiązania spółki, spowoduje utratę płynności finansowej, a w konsekwencji niewypłacalność będącą podstawą ogłoszenia upadłości. We wniosku podano też, że Spółka posiada kredyty do spłaty w wysokości ok. 1 mln złotych, że wartość zabezpieczonej hipoteki nieruchomości na dzień 27 marca 2015 r. to 1.814.000 zł, a stan magazynu – 861.383 zł. Spółka nie ze swojej winy została uwikłana w łańcuch oszust podatkowych, choć działała w dobrej wierze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r poz. 270 ze zm. – dalej: "ppsa"). wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę /majątkową a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego - zob. np. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (niepubl.) – Lex Polonica. Wskazać należy też, że z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (por. post. NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14, system informacji prawnej LEX). W odniesieniu do treści wniosku wskazać należy, że możliwości wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków nie uzasadnia samo zmniejszenia się obrotów na przestrzeni ostatnich lat, bo obroty Spółki nadal są znaczne, a spółka nie powołała żadnych innych okoliczności (poza ogólnie ujętą "mniejszą liczbą klientów", "niskimi marżami") wyczerpujących przesłanki z art. 61 § 3 ppsa. Z całą pewnością egzekucja nieprzewidzianej przez przedsiębiorcę w planach wydatków należności w kwocie, która wystąpiła w tej sprawie (a niewątpliwie jest to kwota wysoka), może okazać się dla skarżącego kłopotliwa. Zdaniem Sądu, przy tak wysokich nadal obrotach Spółki (bo są nadal wysokie w porównaniu z kwotą wynikającą z decyzji podatkowych, nawet jeśli obroty te zmniejszyły się w porównaniu z okresami wcześniejszymi), nie jest uprawnione twierdzenie, że ewentualna egzekucja takiej kwoty spowodowałaby ryzyko wyrządzenia niepowetowanej szkody. Zaznaczyć przy tym należy, że to w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie leży poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Be znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że zdaniem skarżącego skarga jest zasadna. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.