I SA/Lu 130/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania - oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr: [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia M. M. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet opłaty koncesyjnej. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w dniu [...] lutego 2016 r. M. M. "skarżący", "podatnik" złożył do Urzędu Skarbowego deklarację dla podatku od towarów i usług VAT – 7 za styczeń 2016 r. w której wykazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w terminie 25 dni w wysokości [...] zł oraz kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości [...] zł. Termin do dokonania przez organ podatkowy zwrotu podatku upłynął w dniu [...] marca 2016 r. W celu zbadania zasadności wnioskowanego zwrotu organ podatkowy przeprowadził czynności sprawdzające, a następnie w dniu [...] marca 2016 r. wszczął kontrolę podatkową. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wszczął postępowanie kontrolne wobec podatnika prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą M. M. Firma M. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń-grudzień 2012 r., styczeń- grudzień 2013 r. styczeń-grudzień 2015 r. oraz styczeń 2016 r. Z uwagi na skomplikowany charakter sprawy, termin zwrotu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2016 r. był kilkukrotnie przedłużany, aż do dnia [...] kwietnia 2019 r. W związku z wejściem w życie w dniu 1 marca 2017 r. ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, na podstawie art. 202 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1948 ze zm.), wszczęte i niezakończone postępowanie kontrolne w zakresie weryfikacji rozliczeń w podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. przejął Naczelnik Urzędu Celno- Skarbowego pod nr sprawy: [...]. Decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: od stycznia do czerwca 2013 r., od lipca do września 2013 r. (kwartał), od października do listopada 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz zabezpieczył określone ww. decyzją należności na majątku skarżącego. W oparciu o tę decyzję Naczelnik Urzędu Skarbowego w dniu [...] sierpnia 2019 r. wydał zarządzenia zabezpieczenia o numerach: od [...] do [...], w których w składnikach majątkowych zobowiązanego wskazał m.in. wierzytelność z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. W efekcie powyższego, na poczet należności określonych (w przybliżeniu) decyzją Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego [...] z dnia [...]., organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] - zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. dokonał zajęcia zabezpieczającego innej wierzytelności pieniężnej z tytułu zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. W celu wykonania powyższego zajęcia, Naczelnik Urzędu Skarbowego - jako dłużnik zajętej wierzytelności - w dniu [...] sierpnia 2019 r. przekazał nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiąc styczeń 2016 r. wraz z oprocentowaniem w łącznej wysokości [...] zł, na rachunek sum depozytowych organu egzekucyjnego wskazany w zajęciu. Z kolei w dniu [...] września 2019 r. zabezpieczone środki - na wniosek organu egzekucyjnego - przekazał na oprocentowany rachunek sum depozytowych. W dniu [...] lipca 2020 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wydał decyzję, w której określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: od sierpnia do grudnia 2012 r, od stycznia do czerwca 2013 r., od lipca do września 2013 r. (kwartał), od października do grudnia 2013 r. oraz kwoty podatku od towarów i usług podlegające wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług za maj, czerwiec, lipiec-wrzesień (kwartał), październik i listopad 2013 r. W stosunku do pozostałych okresów objętych ww. postępowaniem kontrolnym, w tym za styczeń 2016 r., postępowanie nie zostało dotychczas zakończone. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...]. wydanej przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego [...]. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w dniu [...] września 2020 r. wystawił tytuły wykonawcze obejmujące zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług powstałe w związku z wydaniem decyzji wymiarowej z dnia [...] r. W dniu [...] czerwca 2020 r. skarżący złożył wniosek o zaliczenie zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł, zajętego w toku postępowania zabezpieczającego, na poczet opłaty koncesyjnej na rachunek bankowy Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w kwocie [...] zł z tytułu rozliczenia osiągniętego przychodu za 2019 r. od koncesji nr [...], zaliczki podatku liniowego za maj 2020 r. w wysokości [...] zł oraz zobowiązania w podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł, wykazanego w złożonej w Urzędzie Skarbowym [...] deklaracji VAT-7 za maj 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] września 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł, zajętego w toku postępowania zabezpieczającego na poczet opłaty koncesyjnej na rachunek bankowy Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w kwocie [...] zł z tytułu rozliczenia osiągniętego przychodu za 2019 r. od koncesji nr [...]. Oran w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że odmowa wszczęcia postępowania nastąpiła na podstawie art. 165a § 1 oraz art. 165 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020r., poz. 1321 ze zm. r.) – "O.p.", zgodnie z którym w sprawie postępowanie nie może być wszczęte ze względu na wystąpienie innych przyczyn, którymi jest fakt, że do określenia i ustalenia opłaty koncesyjnej jest właściwy inny organ niż ten, do którego skierowano przedmiotowy wniosek. Wniosek o zaliczenie kwoty zwrotu podatku od towarów i usług na poczet zaliczki na podatek liniowy za maj 2020 r. oraz na poczet podatku wykazanego do zapłaty w deklaracji VAT-7 za maj 2020 r. został rozpoznany w odrębnym postępowaniu. W zażaleniu podatnik zarzucił naruszenie art. 165a w związku z art. 76b O.p. poprzez bezzasadną odmowę wszczęcia postępowania i wniósł o jego uchylenie w całości i dokonanie zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. na poczet opłaty koncesyjnej. W jego ocenie na mocy art. 76b § 1 O.p. zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, postanowienie w sprawie o stwierdzenie nadpłaty, formy zwrotu nadpłaty, niedopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, termin wygaśnięcia zwrotu nadpłaty stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Skarżący zakwestionował również sposób kwalifikowania przez organ podatkowy opłaty koncesyjnej, jako opłaty, na poczet której nie może być przeznaczony zwrot podatku od towarów i usług, powołując się przy tym na art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne oraz art. 3 pkt 3 lit. c Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że w myśl art. 165a § 1 O.p. gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wyjaśnił, że przesłankę "innych przyczyn" należy traktować bardzo szeroko. Jako przyczynę uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowania w sprawie wskazał obowiązujące przepisy, które nie dają możliwości wszczęcia postępowania w tym zakresie, zgodnie z wnioskiem skarżącego. Zdaniem organu brak jest bowiem szczególnej regulacji określającej właściwość organu podatkowego dla czynności zaliczenia zwrotu podatku na poczet zobowiązania podatkowego, w sytuacji, gdy organem właściwym dla zadysponowania zwrotem jest innym organ, niż rzeczowo właściwy do poboru zobowiązania podatkowego (opłaty koncesyjnej), które ma być przedmiotem zaliczenia. Samo stwierdzenie braku właściwości organu podatkowego do wydania rozstrzygnięcia winno być uznane za przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia. Odnosząc się do argumentacji podatnika organ wskazał, że nie kwestionuje, że opłata koncesyjna jest niepodatkową należnością budżetową, do której zastosowanie mają przepisy art. 3 pkt 3 lit. c O.p. jednak naczelnik urzędu skarbowego nie jest właściwy do wydania na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej postanowienia o zaliczeniu zwrotu na poczet tej opłaty. Nie kwestionował także, że do zwrotów podatku stosuje się odpowiednio przepisy art. 76 i art. 76a O.p., dotyczące zaliczania nadpłaty, o ile czynność zaliczenia nie jest dokonywana na poczet należności innego podmiotu (organu) z naruszeniem właściwości organu podatkowego dysponującego zwrotem. Organ wskazał także, że Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] - jeszcze przed złożeniem przez skarżącego przedmiotowego wniosku został pozbawiony możliwości dysponowania zwrotem podatku od towarów i usług za styczeń 2016 r. (w tym poprzez jego zaliczenie). Zdaniem organu bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienie pozostaje fakt, że postanowienie w sprawie zaliczenia zwrotu na poczet opłaty koncesyjnej, odzwierciedla i potwierdza wykonanie czynności rachunkowo-technicznej, ma charakter formalny i samo w sobie nie przesądza ani o istnieniu zwrotu podatku, ani też o istnieniu zaległości podatkowych. W skardze skarżący domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenia na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zarzucił naruszenie n art. 76b O.p., poprzez bezzasadną odmowę zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet opłaty koncesyjnej. W uzasadnieniu skargi podnosił, iż zgodnie z art. 76b § 1 O.p. naliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty, formy zwrotu nadpłaty, niedopuszczalność wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty, termin wygaśnięcia zwrotu nadpłaty stosuje się odpowiednio do zwrotu podatku. Zaś samo postanowienie w sprawie zaliczenia zwrotu na poczet zobowiązań podatkowych, odzwierciedla i potwierdza wykonanie czynności rachunkowo-technicznej, o której mowa w art. 76a § 1 O.p. (w skardze omyłkowo wskazano 76a § O.p.), uznając, iż ma ono charakter formalny i samo w sobie nie przesądza ani o istnieniu zwrotu podatku, ani też o istnieniu zaległości podatkowej. Dlatego skarżący stoi na stanowisku, że nie występują przesłanki uniemożliwiające organowi podatkowemu zaliczenie zwrotu na poczet innych należności. Skarżący kwestionował także sposób kwalifikowania przez organ podatkowy opłaty koncesyjnej, na poczet której nie może być przeznaczony zwrot podatku i w tym zakresie wskazał na treść art. 34 ustawy Prawo energetyczne. Na poparcie swojej argumentacji przywołał tezy wyroku Sądu Okręgowego z [...] grudnia 2018 r. sygn. akt [...] oraz Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] kwietnia 2019 r. sygn. akt [...]. Ponadto przywołując treść art. 3 pkt 3 lit. c O.p., a także tezy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 19 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Kr 896/06, prezentował pogląd, że nie istnieją przesłanki uniemożliwiające zaliczenie zwrotu podatku na poczet opłaty koncesyjnej, tym bardziej, że złożony wniosek w sprawie zaliczenia zwrotu dotyczy również "przeksięgowania nadpłaty na poczet innych zobowiązań - zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług". Zdaniem skarżącego odmowa zaliczenia nadpłaty na poczet innych zobowiązań - opłaty koncesyjnej, jest sprzeczna z interesem podatnika. Dla wzmocnienia argumentacji wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 24 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Po 512/19 oraz wyrok NSA z 10 marca 2009 r. sygn. akt I FSK 31/08. W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko oraz argumentację wyrażoną w zaskarżonym postanowieniu. W uzasadnieniu wskazał nadto, że na dzień wydania zaskarżonego postanowienia, postępowanie zabezpieczające kwotę wnioskowanego zwrotu za styczeń 2016 r. uległo przekształceniu w postępowanie egzekucyjne, w związku z doręczeniem skarżącemu w dniu [...] września 2020 r. odpisów tytułów wykonawczych obejmujących zobowiązania w podatku od towarów i usług określone decyzją Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z [...] r. nr [...]. Zajęta kwota została więc rozliczona w postępowaniu egzekucyjnym, pokrywając część zaległości podatkowych objętych tytułami wykonawczymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu bowiem zaskarżone postanowienie prawa nie narusza. Na wstępie należy wskazać, że w niniejszej sprawie podatnik domagał się zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług w kwocie [...] zł, zajętego w toku postępowania zabezpieczającego, na poczet opłaty koncesyjnej na rachunek bankowy Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w kwocie [...] zł z tytułu rozliczenia osiągniętego przychodu za 2019 r. od koncesji nr [...]. Natomiast organ odmówił wszczęcia postępowania w tym zakresie z uwagi na brak obowiązujących przepisów do merytorycznego rozpoznania takiego wniosku. Zdaniem organu brak jest szczególnej regulacji określającej właściwość organu podatkowego dla czynności zaliczenia zwrotu podatku na poczet opłaty koncesyjnej. Zdaniem Sądu rację należy przyznać organowi. Zgodnie z art. 165 § 1 O.p., postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia (art. 165 § 2), przy czym przepisu tego nie stosuje się do postępowań z urzędu dotyczących zaliczenia wpłat, nadpłat lub zwrotu podatku (art. 165 § 5 pkt 5 O.p.). Skoro zatem podatnik złożył wniosek o zaliczenie zwrotu podatku, zastosowanie znalazł art. 165 § 3 O.p., zgodnie z którym, datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu, z zastrzeżeniem art. 165a. Stosownie do art. 165a § 1 O.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wyjaśnić należy, że użyty zwrot "z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoją na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny (wyrok WSA w Warszawie z 7.03.2007 r., III SA/Wa 2207/06, LEX nr 328123). Zwrot ten wskazuje, że określona w art. 165a § 1 O.p., przyczyna przedmiotowa musi być znana już w chwili złożenia wniosku, a więc w istocie wynikać z jego treści albo też jest znana organowi z urzędu, aby można było wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w danej sprawie. Zatem przepis ten mówi o przeszkodzie do wszczęcia postępowania – merytorycznego rozpoznania żądania strony, stanowi zatem wyłącznie podstawę do oceny formalnej wniosku. Odmawiając wszczęcia postępowania organ nie prowadzi następnie postępowania podatkowego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Przesłanki odmowy wszczęcia postępowania zostały określone w sposób szeroki, gdyż organ wydaje postanowienie o odmowie, jeżeli z "jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". W literaturze wskazuje się, iż przyczyny, które powodują, że postępowanie nie może być wszczęte, mogą dotyczyć: braku w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego; sytuacji, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe, oraz przypadków, gdy w sprawie zapadła już decyzja (również nieostateczna). Zdaniem Sądu w zaskarżonym postanowieniu utrzymującym w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] r. wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, prawidłowo organ podatkowy, jako podstawę uzasadniającą swoje stanowisko wskazał obowiązujące przepisy, które nie dały mu podstawy do rozpatrzenia merytorycznie wniosku podatnika. Argumentacja organu koncentrowała się na stanowisku, że brak jest szczególnej regulacji określającej właściwość organu podatkowego dla czynności zaliczenia zwrotu podatku na poczet innego zobowiązania, w sytuacji, gdy organem właściwym dla zadysponowania zwrotem podatku jest inny organ, niż organ rzeczowo właściwy do poboru tego innego zobowiązania (w sprawie - opłaty koncesyjnej), które ma być przedmiotem zaliczenia. W tym zakresie organ podatkowy prawidłowo wskazał na treść uchwały NSA z 27 marca 2017 r. sygn. akt. I FPS 9/16 (dostępny w bazie cebois), w której wprawdzie wyjaśniono zagadnienie dotyczące możliwości zaliczenia nadpłaty przez organ podatkowy - naczelnika urzędu skarbowego na poczet zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości, ale wskazane rozstrzygnięcie dotyczy zobowiązania podatkowego, do poboru którego właściwy rzeczowo jest inny organ podatkowy, zatem zastosowanie znajduje także w sprawie niniejszej tj. dotyczącej zaliczenia zwrotu podatku od towarów i usług na poczet opłaty koncesyjnej. W uchwale tej wyjaśniono, że czynność zaliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym na zobowiązania podatkowe uprawnionego podmiotu nie może zostać dokonana z naruszeniem właściwości organu podatkowego, w gestii którego znajduje się ustalanie lub określanie i pobór podatku, na poczet którego ma zostać dokonane zaliczenie skutkujące wygaśnięciem tegoż zobowiązania. Godziłoby to bowiem w zasadę działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa. W uchwale podkreślono, że zgodnie z art. 15 § 1 O.p., organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Właściwością rzeczową jest zdolność prawna organu podatkowego do prowadzenia spraw określonej kategorii. Właściwością miejscową jest natomiast zdolność prawna organów podatkowych do prowadzenia określonej kategorii spraw na obszarze określonej jednostki podziału terytorialnego kraju. Właściwość rzeczową organów podatkowych ustala się według przepisów określających zakres ich działania (art. 16 O.p.). Naruszenie przepisów o właściwości przez organ podatkowy prowadzący postępowanie stanowi podstawę stwierdzenia nieważności orzeczenia wydanego w takim postępowaniu (por. art. 247 § 1 pkt 1 oraz art. 219 w zw. z art. 247 § 1 pkt 1 O.p.). Skoro zatem organy podatkowe są z urzędu obowiązane badać swoją właściwość, stosownie do art. 15 O.p., to już samo stwierdzenie braku właściwości organu podatkowego do wydania rozstrzygnięcia winno stanowić przeszkodę do wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia, o które skarżący wnosił (w zakresie opłaty koncesyjnej). Naczelnik Urzędu Skarbowego dysponując zwrotem, poprzez jego zaliczenie na poczet opłaty koncesyjnej wkraczałby w kognicję organu właściwego dla poboru tego zobowiązania, tj. Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Zdaniem Sądu dalsza polemika z argumentacją odwołania, która znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wykraczała poza ramy rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 165 a § 1 O.p. W świetle powyższego także podniesiony w skardze zarzut dotyczący zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych zobowiązań podatkowych z powołaniem się w tym zakresie na art. 76 § 1 i art. 76a § 1 O.p. oraz błędnego sposobu kwalifikowania przez organ podatkowy opłaty koncesyjnej, nie może stanowić podstawy do oceny prawidłowości wydanego w sprawie zaskarżonego postanowienia. Reasumują wskazać należy, iż w zaskarżonym postanowieniu organ podatkowy prawidłowo orzekł o braku podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem strony o zaliczenie zwrotu podatku od towarów i usług na poczet opłaty koncesyjnej. Bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienie pozostaje argumentacja strony dotycząca postanowienia w sprawie zaliczenia zwrotu na poczet opłaty koncesyjnej, która zdaniem strony odzwierciedla i potwierdza wykonanie czynności rachunkowo-technicznej i ma charakter formalny i samo w sobie nie przesądza ani o istnieniu zwrotu podatku, ani też o istnieniu zaległości podatkowej. Mając na uwadze powyższe mając za podstawę treść art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm.) Sąd skargę oddalił.