I SA/Lu 1305/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za listopad 2009 r. p o s t a n a w i a I. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji; II. odmówić podjęcia zawieszonego postępowania. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowił zawiesić postępowanie w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego przedstawionego przez WSA we Wrocławiu w sprawie I SA/Wr 562/14 (zarejestrowanego pod sygn. C – 418/14). Wnioskiem z dnia 12 marca 2015 r. pełnomocnik J. P. zwrócił się do Sądu o podjęcie zawieszonego postępowania, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za listopad 2009 r. i zawieszenie postępowania. Z uzasadnienia wniosku wynika, że pełnomocnik skarżącego nie kwestionuje zasadności zawieszenia postępowania, a rzeczywistym celem wniosku o podjęcie postępowania w sprawie jest rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Interpretację taką potwierdza fakt, że pełnomocnik w dalszej części pisma wnosi o ponowne zawieszenia postępowania w sprawie po rozstrzygnięciu kwestii wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej pełnomocnik wskazał, że działając na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 1 grudnia 2014 r. organ dokonał zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych skarżącego łącznie na kwotę 205.037,91 zł, przy czym Naczelnik Urzędu Celnego zaliczył z urzędu nadpłatę o łącznej wysokości 91.280,11 zł uzyskaną z prowadzonej w oparciu o ww. tytuł wykonawczy egzekucji na poczet zobowiązania określonego decyzją z dnia [...] r. za miesiąc listopad 2010 r. Pełnomocnik wyjaśnił, że kwestionuje prawidłowość i legalność takich działań jednocześnie wskazując, że uniemożliwiają one normalne funkcjonowanie przedsiębiorcy. Dodał, że wykonanie decyzji skutkuje trudnymi do odwrócenia skutkami, w postaci pozbawienia skarżącego środków do prowadzenia bieżącej działalności gospodarczej, co w konsekwencji prowadzić może do jej likwidacji. Wskazał, również, że znaczne rozmiary egzekwowanych zobowiązań uniemożliwiają ich uregulowanie bez ograniczenia czy wręcz likwidacji prowadzonej działalności. Podkreślił, że wniosek o wstrzymanie wykonania znajduje również uzasadnienie w zarzutach skargi, w której wskazano na niewspółmierność nałożonego zobowiązania do stwierdzonej skali nieprawidłowości, polegających jedynie na nieterminowym złożeniu zestawienia oświadczeń. Podnosił również, że sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonani powinien mieć w szczególności na względzie zarzuty stawiane zaskarżonemu rozstrzygnięciu, a w rozpatrywanej sprawie wadliwość zaskarżonej decyzji jest w jego ocenie niewątpliwa. Argumentował, że za prawidłowością stanowiska skarżącego przemawia również wprowadzona ustawą z 7 listopada 2014 r. o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej zmiana art. 89 ustawy o podatku akcyzowym, eliminująca "sanacyjną stawkę podatku przewidzianą dotychczas za niewykonanie lub nieprawidłowe wykonanie obowiązków statystyczno – sprawozdawczych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. – dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dokonując wykładni wskazanego wyżej przepisu należy wyjaśnić, że przewiduje on restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi bowiem do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. Lex nr 1145639). Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). Innymi słowy wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. Lex nr 468877). W szczególności "rzeczowego" uzasadnienia wniosku nie może stanowić przekonanie strony skarżącej o zasadności wniesionej skargi. Jedynymi istotnymi przesłankami podlegającymi ocenie na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji są wskazane wyżej: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można również uznać za okoliczność uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, samej w sobie, wysokości zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji (oraz z dwóch pozostałych co do których skarżący wniósł skargi), bez jego odniesienia do aktualnej sytuacji gospodarczej skarżącego. Brak takiego odniesienia skutkuje w ocenie sądku koniecznością uznania, że w sprawie nie występuje żadna z przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ponadto zauważyć należy, że z treści złożonego wniosku wynika, że organy podatkowe na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 1 grudnia 2014 r. wyegzekwowały już kwotę wynikającą z zaskarżonej decyzji. Świadczy o tym fakt, że pełnomocnik skarżącego wskazuje, że "nadpłata" wynikająca z zajęcia wierzytelności na rachunkach bankowych została zaliczona na poczet innego wymagalnego zobowiązania. Podsumowując stwierdzić należy, że w sprawie niniejszej nie zaistniała żadna z ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co skutkuje wydaniem na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. rozstrzygnięcia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc natomiast do rozpatrzenia wniosku o podjęcie zawieszonego postepowania stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia. Przypomnieć należy, o czym mowa już była na wstępie, że postanowieniem z 5 lutego 2015r. Sąd działając na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu rozpatrzenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego przedstawionego przez WSA we Wrocławiu w sprawie I SA/Wr 562/14 (zarejestrowanego pod sygn. C – 418/14). Zawieszając postępowanie tutejszy Sąd uznał, że odpowiedź Trybunału udzielona na pytanie WSA we Wrocławiu przedstawione w ww. postanowieniu będzie miała zasadnicze znaczenie dla oceny spornego zagadnienia występującego w niniejszej sprawie. Przedmiotem oceny TSUE będą bowiem regulacje ustawy o podatku akcyzowym, które legły u podstaw zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji. Z oceną taką zgadza się również co do zasady strona skarżąca. Stwierdzić zatem należy, że w sytuacji, w której nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania, brak jest bowiem rozstrzygnięcia Trybunału w prejudycjalnej dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej kwestii, brak jest podstaw do podjęcia zwieszonego postępowania. W szczególności nie może być uznane za uzasadnione podjęcie zawieszonego postępowania w związku z koniecznością rozpoznania wniosku strony o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie bowiem do treści art. 127 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, podczas zawieszenia sąd nie podejmuje żadnych czynności z wyjątkiem tych, które mają na celu podjecie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, zawieszenie postępowania nie stoi w sprzeczności z rozpoznaniem wniosku strony o wstrzymanie wykonania decyzji. W tej sytuacji, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 131 p.p.s.a. odmówił podjęcia zawieszonego postępowania, o czym orzekł w pkt II sentencji postanowienia.