I SA/Lu 1306/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. o wznowienie postępowania w sprawie I SA/Lu 325/13 na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty 2007 r. postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania. A. W. wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie I SA/Lu 325/13. Argumentował, że nie był należycie reprezentowany w postępowaniu ze skargi kasacyjnej, bowiem ustanowiony pełnomocnik bez konsultacji ze skarżącym sporządził opinię o braku podstaw do jej wniesienia. W sprawie I SA/Lu 325/13 skarga została odrzucona postanowieniem z dnia 13 czerwca 2013 r. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 lipca 2013 r. W związku ze złożonym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W dniu 30 września 2013 r. ustanowiony pełnomocnik złożył do akt opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący uzasadniał żądanie wznowienia postępowania sądowego brakiem należytej reprezentacji w postępowaniu ze skargi kasacyjnej. W ocenie skarżącego, ustanowiony pełnomocnik niesłusznie zaniechał złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę. Należy zauważyć, że w sprawie I SA/Lu 325/13 mamy do czynienia z prawomocnym postanowieniem. Jego odpis z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu oraz organowi w dniu 1 lipca 2013 r. Zatem orzeczenie stało się prawomocne z upływem terminu 30 dni na złożenie skargi kasacyjnej, który należy liczyć od doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Przyjąć należy, że spełniony został warunek z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej: jako "ppsa", który pozwala żądać wznowienia postępowania tylko kiedy zostało ono zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skarżący jako przesłankę wznowienia postępowania podał brak należytej reprezentacji. Zgodnie z art. 271 pkt 2 ppsa można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Podkreślić należy, że nienależyte reprezentowanie nie dotyczy sytuacji, gdy za stronę działa prawidłowo ustanowiony pełnomocnik, nawet w sytuacji gdy swoje obowiązki wykonuje on w sposób, który prowadzi do negatywnych dla reprezentowanej strony skutków. Niewłaściwe reprezentowanie interesów strony przez jej pełnomocnika procesowego nie jest tożsame z brakiem należytej reprezentacji strony w postępowaniu w rozumieniu art. 271 pkt 2 ppsa. Nie może więc stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania. Skarżący do chwili ustanowienia pełnomocnika z urzędu działał osobiście ta okoliczność nie stanowi o braku należytej reprezentacji. Skarżący był bowiem uprawniony działać osobiście w postępowaniu sądowym do czasu bądź ustanowienia pełnomocnika z wyboru, bądź w ramach prawa pomocy. Ustanowiony w ramach prawa pomocy adwokat mógł złożyć skargę kasacyjną od postanowienia odrzucającego skargę z wnioskiem o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności w sytuacji gdy brak było możliwości zachowania terminu wiążącego stronę skarżącą. W sytuacji gdy ustanowiony adwokat miał możliwość kwestionowania postanowienia odrzucającego skargę przyjąć należy, że i sam skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie był pozbawiony możliwości kwestionowania przedmiotowego postanowienia w drodze skargi kasacyjnej. Wobec powyższego przyjąć należy, że skarżący w rozpoznawanej sprawie nie mógł żądać wznowienia postępowania w oparciu o art. 271 pkt 2 ppsa. Z tych względów, na podstawie art. 280 § 1 ppsa należało postanowić jak w sentencji.