I SA/Lu 1317/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]., Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 rok, T. S. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako uzasadnienie wniosku skarżąca wskazała, że "wykonanie zaskarżonej decyzji i wszczęcie egzekucji będzie powodowało niemożność prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji ustanie bytu prawnego przedsiębiorcy". Strona podała, że skoro zatrudnia pracowników, to w przypadku zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej będzie musiała ich zwolnić. Jej zdaniem ta okoliczność wyczerpuje dyspozycję art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r poz. 270 ze zm. – dalej: "ppsa"), co potwierdza orzecznictwo, np. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r. sygn. I GSK 1744/14). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ppsa wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę /majątkową a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego - zob. np. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (niepubl.) – Lex Polonica. Wskazać należy też, że z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. post. NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14, system informacji prawnej LEX) Argumentacja rozpatrywanego wniosku skarżącej jest natomiast lakoniczna, ogólnikowa, uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji odnoszących się do sytuacji finansowej strony, z wniosku nie wynika jakimi skarżąca (prowadząca działalność gospodarczą) dochodami dysponuje, jaki ma majątek, jakie są wydatki jej firmy w zestawieniu z egzekwowaną kwotą. Mając do czynienia z tak sformułowanym wnioskiem nie można przyjąć, że zostały w sprawie spełnione przesłanki przewidziane art. 61 § 3 ppsa, uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Na marginesie, w nawiązaniu do treści wniosku dodać należy, że powoływanie się przez skarżącą w sprawie niniejszej na postanowienie NSA o sygn. I GSK 1744/14 jest o tyle nieadekwatne, iż, jak wynika z treści powołanego przez stronę orzeczenia NSA, Sąd ten miał do czynienia z wnioskiem szczegółowo uzasadnionym, pozwalającym na rzetelne zobrazowanie sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej co wynika ze stwierdzenia tego Sądu, iż "skarżąca szczegółowo przedstawiła dane jej dotyczące (...)". W rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z takim wnioskiem. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.