I SA/Lu 132/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A SA na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie; 2. zwrócić skarżącej A spółce akcyjnej kwotę [...] zł tytułem uiszczonego w sprawie wpisu od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa /kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie/, na rachunek wskazany na k 20. A Spółka akcyjna w Biłgoraju, działając przez swojego pełnomocnika wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w dniu 2 stycznia 2007 r. /data stempla pocztowego - k.14/, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. Następnie pismem z dnia 24 stycznia 2007 r. /k.15/ skarżąca spółka przedmiotową skargę cofnęła, wnosząc jednocześnie o zwrot skarżącej kwoty uiszczonego w sprawie wpisu od skargi /k.20/. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ - skarżący może cofnąć skargę i co do zasady cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W przedmiotowej sprawie żadna z tych okoliczności nie miała miejsca, dlatego też cofnięcie skargi jest prawnie skuteczne, co stosownie do dyspozycji art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dawało podstawę do umorzenia postępowania. Orzeczenie o zwrocie uiszczonego w sprawie wpisu znajduje uzasadnienie w art. 232 § 1 pkt 1 lit. a i § 2 w/w ustawy. Biorąc więc wszystko powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji.