I SA/Lu 132/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej - w zakresie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nr [...], w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności podatkowej. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że podjęcie przez organy egzekucyjne postępowania w celu doprowadzenia do przymusowego wykonania decyzji, których jest łącznie 31, a suma zobowiązań z nich wynikających wynosi kilkaset tysięcy złotych, pozbawi skarżącego środków egzystencji oraz dorobku życia. Nawet w przypadku późniejszego uchylenia zaskarżonych decyzji, zważywszy na czas trwania postępowań sądowoadministracyjnych, przywrócenie stanu poprzedniego może okazać się niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. W orzecznictwie podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/2006, orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej: CBOSA). Obowiązkiem sądu jest wszechstronna i wnikliwa ocena argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę, jak również wynikających z akt sprawy. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (postanowienie NSA z dnia 20 lipca 2015 r., II FZ 542/15, LEX). Analizując przedstawione we wniosku skarżącego argumenty, Sąd doszedł do przekonania, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja, z której wynika obowiązek zapłaty zaległego podatku. Nałożony na skarżącego obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są z pewnością odwracalne. Niewątpliwie jednak, w szczególnych okolicznościach, zapłata kwoty pieniężnej, może rodzić niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w postaci podważenia finansowych i majątkowych podstaw bytu przedsiębiorcy. Uzasadnienie wniosku skarżącego jest nader ogólnikowe, skarżący nie odnosi się w żaden sposób do swojej sytuacji majątkowej, finansowej i rodzinnej. Skarżący powołuje się jedynie na globalną wysokość kwot wynikających z wydanych wobec niego decyzji podatkowych i niebezpieczeństwo wszczęcia wobec niego egzekucji tych należności. Jedynym dokumentem obrazującym sytuację majątkową skarżącego jest wniosek o przyznanie prawa pomocy wpisany do repertorium sądowego pod sygn.akt I SO 22/17. Z wniosku wynika jednak, że skarżący nie posiada żadnego majątku ruchomego ani nieruchomego, ani oszczędności, mieszka z rodzicami, a z żoną ma rozdzielność majątkową i mieszka oddzielnie. W związku z podstawowym argumentem skarżącego, dotyczącym wyrządzenia nieodwracalnych skutków poprzez przymusowe wyegzekwowanie należności wynikających z decyzji podatkowych, powstaje retoryczne pytanie, do jakiego majątku skarżącego egzekucja miałaby sięgnąć i na czym miałyby polegać owe nieodwracalne skutki. Wniosek skarżącego w żaden sposób nie odpowiada na to zasadnicze pytanie, a rolą Sądu nie jest samodzielne poszukiwanie odpowiedzi wobec braku konkretnych argumentów i materiałów przedstawionych przez skarżącego. W badanej sprawie nie można zatem uznać, aby skarżący wykazał, że zachodzą szczególne okoliczności, które sprawiają, że zapłata kwoty pieniężnej, rzeczywiście rodzi niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że skarżący nie uprawdopodobnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Konkluzja taka musi skutkować odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.