I SA/Lu 1320/13

I SA/Lu 1320/13 POSTANOWIENIE Dnia 9 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. M. i P. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2013 r. w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. I SA/Lu 1320/13 UZASADNIENIE W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący argumentowali, że gdyby orzeczenie sądowe było dla nich korzystne, a zapłaciliby już całą kwotę podatku (3.102 zł), musieliby dochodzić jej zwrotu z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia, co z kolei może ich narazić na dodatkowe koszty. Na etapie postępowania sądowego art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 – ustawa p.p.s.a.) pozwala wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji wyłącznie w sytuacji, w której zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te zobowiązany jest wykazać wnioskodawca i podać konkretne okoliczności świadczące o tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji niesie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy tylko powołanie się na treść art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Jednocześnie z samej treści powołanego przepisu wynika, że może mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji wykonalnych, czyli takich, które podlegają wykonaniu (dobrowolnemu czy przymusowemu). W okolicznościach rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że zaskarżona decyzja odmawia zmiany decyzji ostatecznej, ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości. Taka decyzja nie podlega wykonaniu. Rozważany art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi zaś ściśle o wykonalności, nie o każdej postaci skuteczności zaskarżonej decyzji. Skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, zmierzają w istocie do wstrzymania wykonania innej decyzji niż zaskarżona, bowiem decyzji w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Natomiast decyzja w sprawie ustalenia wysokości tego zobowiązania podatkowego nie jest przedmiotem sądowej kontroli legalności w sprawie niniejszej. Ta decyzja uzyskała już walor prawomocności (który nie jest sporny). Innymi słowy, kontrolując decyzję odmawiającą zmiany decyzji ostatecznej, sąd nie jest uprawniony rozstrzygać w istocie o wstrzymaniu wykonania decyzji już prawomocnej, które stanowi podstawę dla egzekwowania zaległości podatkowych. Podsumowując, sąd stoi na stanowisku, zgodnie z którym decyzja odmawiająca zmiany decyzji ostatecznej nie podlega wykonaniu, sama nie ma przymiotu wykonalności, dlatego nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., który powinien być ściśle interpretowany i stosowany wyłącznie w odniesieniu do decyzji wykonalnych. Jednocześnie nie należy interpretować art. 61 § 3 p.p.s.a. w sposób, który mógłby prowadzić do wstrzymania wykonania innych decyzji, już ostatecznych i prawomocnych, pozostających poza granicami sądowej kontroli legalności danej sprawy (poza granicami sprawy, w której został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji). Dla dopełnienia oceny prawnej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, na marginesie powyższej argumentacji, należy powtórzyć za stanowiskiem prawnym w sprawie sygn. akt II FSK 2563/11, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 168). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności, świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. I GZ 316/10). Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z poglądem zarówno doktryny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 188), jak również orzecznictwa (por. postanowienie I FSK 1693/10) nie jest wystarczający sam wywód skarżącego odnośnie jego przypuszczeń i obaw. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej. Zatem, co do zasady, ewentualne przyszłe koszty związane z dochodzeniem zwrotu podatku (przy czym zasadność tego twierdzenia skarżących w tym miejscu nie podlega ocenie), nie mogą realizować przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, o których mówi rozważany art. 61 § 3 p.p.s.a. Trzeba zaznaczyć, że ten wywód ma na celu jedynie wyjaśnienie skarżącym, że nawet gdyby przedmiotem skargi była decyzja wykonalna, to nie byłoby uzasadnienia dla wstrzymania wykonania takiej decyzji w świetle argumentacji przedstawionej przez skarżących. Ta argumentacja bowiem w żaden sposób nie odnosi się do sytuacji życiowej, materialnej skarżących. Z tych względów, wobec braku podstaw do stosowania art. 61 § 3 p.p.s.a. w odniesieniu do decyzji odmawiającej zmiany decyzji ostatecznej, należało postanowić jak w sentencji.