I SA/Lu 1326/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata I. K. o przyznanie kosztów reprezentacji z urzędu w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za lata 2008-2012 p o s t a n a w i a przyznać adwokatowi I. K. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 369,00 (trzysta sześćdziesiąt dziewięć) złotych, w tym 69,00 (sześćdziesiąt dziewięć) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wyrokiem z dnia 23 maja 2014 r. (I SA/Lu 1326/13) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie podatku od środków transportowych za lata 2008-2012 oraz przyznał ustanowionemu z urzędu adwokatowi I. K. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przed sądem pierwszej instancji. Od powyższego orzeczenia wskazany pełnomocnik strony sporządził i wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną, która dotychczas nie została rozpoznana. W dniu 6 października 2016 r. adwokat I. K. wniosła o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego w niniejszej sprawie z urzędu jednocześnie oświadczając, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części. W uzasadnieniu podała, że dalsze wykonywanie powierzonej funkcji pełnomocnika skarżącego nie jest możliwe z uwagi na skreślenie jej z listy adwokatów w związku z powołaniem na stanowisko sędziego. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Wniosek podlega uwzględnieniu. Podstawę powyższego stanowi art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", w świetle którego wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te obecnie określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714). Stanowi ono jednak w § 22, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tożsamą regulację zawierał również § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r. poz. 1801) obowiązującego przed wejściem w życie rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. Oznacza to, że skoro postępowanie drugoinstancyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 22 sierpnia 2014 r. (data złożenia skargi kasacyjnej) to do rozpoznania wniosku mają zastosowanie przepisu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461), powoływanego dalej jako "rozporządzenie". Zgodnie z § 19 pkt 1 tego aktu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5. Stosownie zaś do § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji, tj. za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 (w niniejszej sprawie taką stawką minimalną jest 600 zł w myśl § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 3 rozporządzenia), a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Obliczając zatem 50 % z tak określonej stawki otrzymana kwota, tj. 300 zł, stanowi kwotę wynagrodzenia. Wymienione wynagrodzenie należało powiększyć o kwotę należnego podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności, zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia (przy uwzględnieniu, iż zastosowanie ma stawka 23 % tego podatku). Wynagrodzenie to powinno zatem wynosić 369,00 zł (300 zł x 23 % = 69,00 zł; 300 zł + 69,00 zł = 369,00 zł). Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.