I SA/Lu 133/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Grzegorza J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 17.11.1997 r. (...) w przedmiocie opłaty targowej - skargę oddala. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego /Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26 ze zm./ w związku z art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ po rozpatrzeniu odwołania Grzegorza J. Od decyzji z 23 maja 1997 r. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta L. Utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje. Z uzasadnienia decyzji wynika, że wobec niewykonania przez stronę zobowiązania podatkowego polegającego na uiszczeniu opłaty targowej z tytułu prowadzonej sprzedaży organ I instancji ustalił, że na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, należną opłatę targową w kwocie 450,00 zł. W odwołaniu od tej decyzji podatnik kwestionuje pobieranie opłaty targowej poza targowiskami mającymi lokalizację ustaloną uchwałami Rady Miejskiej w L. oraz nie spełniającymi warunków określonych w dekrecie z 2 sierpnia 1951 r. o targach i targowiskach /Dz.U. nr 41 poz. 312 ze zm./. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzielając zarzutów podatnika wskazało, że zarówno z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych /art. 15 ust. 2/, jak i przyjętej linii orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynika że jako targowiska traktuje się wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel. W skardze do Sądu skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Powołując się na orzeczenia NSA /wyroki: z dnia 26 czerwca 1992 r. SA/Wr 522/92; z dnia 12 października 1993 r. SA/Lu 467/93; SA/Wr 20/94; SA/Po 207/93; SA/Gd 1410/92; oraz SA/Wr 1428/91/ wywodzi, iż w świetle tych orzeczeń decyzja określająca należną opłatę targową z tytułu prowadzenia sprzedaży na stoisku usytuowanym na gruncie prywatnym, użytkowanym na prawach wyłączności wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wnosi o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnia ponadto, iż skarżący nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Nie jest zatem objęty ustawowym zwolnieniem z obowiązku uiszczenia opłaty targowej przewidzianym w art. 16 ustawy. Pojęcie "targowiska" na użytek ustawy określa jej art. 15 ust. 2, co zostało potwierdzone przez SN i NSA /wyrok z dnia 15 listopada 1994 r. SA/Lu 131-133/94, z dnia 29 stycznia 1997 r. I SA/Lu 298/96/. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Bezspornym miedzy stronami jest fakt prowadzenia przez skarżącego sprzedaży konfekcji na nieruchomości stanowiącej prywatną własność, położonej przy ul. N. w L. Skarżący nie jest właścicielem tejże nieruchomości i nie płaci podatku od nieruchomości. Nie jest kwestionowana przez skarżącego również sama wysokość opłaty targowej. Sporna miedzy stronami jest natomiast zasadność pobierania opłaty targowej za prowadzenie handlu na terenie prywatnej posesji. Tworzenie i funkcjonowanie targowisk objęte jest regulacjami art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ oraz art. 15 i art. 16 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./. Pojęcia targowiska i działalności targowej określone są w tych aktach niejednolicie. Dekret o targach i targowiskach uznaje za targowiska miejsca przeznaczone do handlu /art. 1 ust. 1/, których lokalizacja została ustalona przez gminę /art. 5/, jeżeli urządzone i prowadzone są w sposób określony w dekrecie /art. 3/. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych formułuje w art. 15 ust. 2 własną szeroką definicję targowiska, opartą w założeniu na określeniu targowiska z art. 1 ust. 1 w/w dekretu, ale pojęcie to w sposób istotny poszerza. Według tejże ustawy targowiskami są wszelkie miejsca, z których prowadzony jest handel z ręki, koszów, stoisk, wozów konnych, przyczep itp., a także zwierząt, środków transportowych i części do środków transportowych. Funkcjonalne określenie przez ustawodawcę pojęcia "targowiska" wiąże obowiązek uiszczenia opłaty targowej z samym faktem prowadzenia handlu a nie z miejscem w którym handel jest prowadzony. Takie stanowisko, podzielone przez skład orzekający w niniejszej sprawie, prezentowane jest przez Sąd Najwyższy. W orzeczeniach wydanych na tle tego przepisu, uznano, że targowiskiem są "wszelkie miejsca" w których prowadzony jest handel i odnosi się to zarówno do targowisk utworzonych na podstawie dekretu o targach i targowiskach, jak też do każdego innego miejsca na którym prowadzony jest handel, nawet jeśli to miejsce znajdowało się na terenie nie będącym własnością komunalną /por. np. wyrok z dnia 18 września 1993 r. III ARN 68/93 i z 9 grudnia 1993 r. III ARN 66/93/. Z tych też przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę oddalił.