I SA/Lu 1347/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2009 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnioskiem zawartym w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] wydanej w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2009 r. pełnomocnik skarżącej zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik wskazał, że jego złożenie związane było z faktem wszczęcia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postępowania egzekucyjnego w stosunku do strony skarżącej z pominięciem okoliczności, że nie upłynął jeszcze termin do wniesienia skargi na skarżoną decyzję. Strona argumentowała, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie po stronie skarżącej skutków, które nie będą możliwe do odwrócenia. Nadmieniono, że majątek wspólny strony oraz małżonka stanowią głównie nieruchomości, które zabezpieczone są przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na poczet zaległości w podatku dochodowym za lata 2008-2009. Ponadto zajęte są rachunki bankowe, a w księgach wieczystych wpisane są hipoteki przymusowe. Strona zaznaczyła, że nawet po sprzedaży wszystkich nieruchomości nie licząc budynku zajazdu nie zostałyby zaspokojone należności dochodzone przez organ podatkowy. Wnioskodawca zaznaczył, że ewentualna sprzedaż budynku zajazdu w drodze postępowania egzekucyjnego spowoduje nieodwracalne skutki w majątku strony i jej małżonka, doprowadzając jednocześnie do zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślono, że nawet korzystne dla strony rozstrzygnięcie sądu administracyjnego, które nastąpi już po sprzedaży budynku zajazdu w wyniku prowadzonego postępowania egzekucyjnego spowoduje skutki nieodwracalne dla strony wywołane utratą najcenniejszego składnika majątku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Dokonując wykładni wskazanego wyżej przepisu należy wyjaśnić, że przewiduje on restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi bowiem do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12, publ. Lex nr 1145639). Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Innymi słowy wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, publ. Lex nr 468877). Rozpoznawany wniosek mimo uzasadnienia nie czyni zadość wskazanym wymogom. Skarżąca wskazuje w nim, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wywołać trudne do odwrócenia skutki, dla prowadzonej przez nią działalności. Zawarte we wniosku twierdzenia nie zostały poparte dowodami obrazującymi aktualną sytuację finansową skarżącej. We wniosku wskazała, na wysoką kwotę ciążących na niej zobowiązań wynikających z decyzji podatkowej, której wykonanie może spowodować likwidację prowadzonej przez skarżącą działalności. Mając na uwadze powyższe w kontekście wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie sposób stwierdzić istnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Innymi słowy, powołana przez skarżącą argumentacja, nie została poparta dowodami, świadczącymi o możliwości zaistnienia na skutek wykonania zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dodać należy, że wykonanie aktów dotyczących należności pieniężnych ze swej istoty nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi (czego na obecnym etapie sprawy Sąd nie przesądza) może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone. Każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2011 r., sygn. akt II GSK 49/11, LEX nr 742913). W tej sytuacji, mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie uwzględnił wniosku i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.