I SA/Lu 137/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Fita, Protokolant Referent stażysta Konrad Gałka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 października 2008 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2002 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania R. K. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie określenia należnego zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2002r. w kwocie 3.400zł (w tym wg stawki 20% w kwocie 3.202zł oraz wg stawki 8,5% w kwocie 198zł) oraz za czerwiec 2002r. w kwocie 84zł., za lipiec 2002r. w kwocie 114zł oraz określenia wartości nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 11.250zł i określenia od tej kwoty ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w kwocie 2.250zł., za sierpień 2002r. określenia wartości nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 4.588,11zł i określenia od tej kwoty ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w kwocie 918zł., za wrzesień 2002r. określenia wartości nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 172,12zł i określenia od tej kwoty ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych w kwocie 34zł. - decyzję organu I instancji uchylił w całości i określił należny zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych za 2002r. w kwocie 2.645 zł. (w tym wg stawki 20% w kwocie 2.447 zł. oraz wg stawki 8,5% w kwocie 198zł) oraz za czerwiec 2002r. w kwocie 84zł., za lipiec 2002r. w kwocie 114zł oraz określił wartość nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 7.719,50zł i określił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w kwocie 1.544 zł., za sierpień 2002r. określił wartości nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 4.362,50zł i określił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w kwocie 873 zł., za wrzesień 2002r. określił wartość nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 152 zł i określił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w kwocie 30zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, iż w roku podatkowym 2002 skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania i sprzedaży sztucznej biżuterii oraz handlu artykułami spożywczymi opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem dochodowym. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych ustalono, że w prowadzonej ewidencji przychodów wpisywano przychody ze sprzedaży sztucznej biżuterii jako przychody opodatkowane wg stawki 8,5%. Nie zaewidencjonowano natomiast przychodów uzyskanych ze sprzedaży artykułów spożywczych (rogalików i popcornu). Skarżący nie złożył zeznania PIT - 28 za 2002r. o wysokości uzyskanego przychodu, wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. Wobec stwierdzonych nieprawidłowości organ podatkowy I instancji decyzją z dnia 26 sierpnia 2004r. określił należny zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych za 2002r. w kwocie 197,10zł., wysokość nie zaewidencjonowanego przychodu za 2002r. w kwocie 16.358,39zł oraz określił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych za rok podatkowy 2002 w kwocie 3.271,80zł. Decyzja ta w wyniku postępowania odwoławczego została uchylona przez Dyrektora Izby Skarbowej, a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. W ocenie organu odwoławczego nie wyjaśniono sprzeczności w zeznaniach osób zatrudnionych w zakresie ilości dni, w których prowadzona była sprzedaż rogalików i popcornu, jak również nieprawidłowo dokonano wyliczeń średniego dziennego utargu z zastosowaniem średniej arytmetycznej. W wyniku ponownego postępowania podatkowego organ I instancji wydał decyzję z dnia [...] w której określił zryczałtowany podatek dochodowy od przychodów ewidencjonowanych za 2002r. w kwocie 3.400zł (w tym wg stawki 20% w kwocie 3.202zł oraz wg stawki 8,5% w kwocie 198zł) oraz za poszczególne miesiące 2002r. tj.: za czerwiec 2002r. w kwocie 84zł., za lipiec 2002r. w kwocie 114zł oraz określił wartości nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 11.250,00 zł i określił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w kwocie 2.250zł., za sierpień 2002r. określił wartość nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 4.588,11 zł i określił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w kwocie 918zł., za wrzesień 2002r. określił wartość nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 172,12zł i określił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w kwocie 34zł. W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego skarżący kwestionował okresy, w jakich dokonywana była sprzedaż ustalona przez organ podatkowy na podstawie zeznań świadków - pracowników skarżącego -jak również wysokość uzyskanych utargów. Wskazywał na rozbieżności i sprzeczności w zeznaniach świadków: K. O., E. B. K. K., M. K., W. W. oraz A. P. Ponadto Urząd Skarbowy w trakcie przeprowadzania dowodu z przesłuchania świadka K. O. nie zadał pytań przesłanych przez skarżącego. Na potwierdzenie własnych zeznań złożonych w toku prowadzonego postępowania skarżący wskazał na notatki urzędowe policjanta oraz oświadczenie z dnia 20 maja 2003r. złożone przez K. S., z których wynika, iż skarżący wyjechał z S. 13 lipca 2002r. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania oraz wyjaśnień skarżącego z dnia 27 grudnia 2007r. złożonych w toku postępowania odwoławczego organ odwoławczy wyjaśnił, iż postępowanie kontrolne wykazało nierzetelność prowadzonej przez skarżącego ewidencji przychodów ze względu na brak zaewidencjonowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży rogalików i popcornu w miesiącach: lipiec, sierpień i wrzesień 2002r. Na podstawie kart rozliczeń pracowników stwierdzono uzyskiwanie przychodów w dniach 2 lipca 2002r. i 7 lipca 2002r., podczas gdy w ewidencji przychodów w tych dniach nie dokonano żadnego wpisu. Pod datą 9 lipca 2002r. dokonano ostatniego wpisu w ewidencji przychodów, natomiast z zeznań świadków wynika, iż M. K. pracowała do 15 sierpnia 2002r, K. K. do 18 lipca 2002r. oraz A. P. do dnia 3 września 2002r, co świadczy o uzyskiwaniu w tym okresie przychodów. Z protokołu przesłuchania skarżącego z dnia 22 września 2003r. wynika, iż średnie uzyskiwane przez pracowników dokonujących sprzedaży artykułów utargi wynosiły łącznie 343 zł., jednocześnie z wyjaśnień złożonych w dniu 19 września 2007r. wynika, że pracownicy osiągali dzienne utargi w kwotach 200 zł., 300 zł. W okresie prowadzenia ewidencji przychodów tylko raz wykazana w niej dzienna kwota przychodów przekroczyła te wartości. Nieprawidłowości powyższe, w ocenie organu podatkowego, wskazują na nierzetelne prowadzenie ewidencji przychodów i rozchodów za 2002r. Dalej organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej tylko księgi podatkowe prowadzone rzetelnie i niewadliwie stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Księgi podatkowe dowodem są wówczas gdy łącznie spełnione są dwie przesłanki tj. księga podatkowa prowadzona jest rzetelnie i w sposób niewadliwy. Art. 193 § 2 Ordynacji podatkowej stanowi, iż księgi podatkowe uważa się za rzetelne, jeżeli dokonywane w nich zapisy odzwierciedlają stan rzeczywisty, zaś przepis art. 193 § 3 stanowi, że za niewadliwe uważa się księgi podatkowe prowadzone zgodnie z zasadami wynikającymi z odrębnych przepisów. Przez rzetelne księgi podatkowe należy uważać takie księgi, które odzwierciedlają stan faktyczny sprawy, zaś błędy polegające na nie wykazaniu bądź zaniżeniu przychodu ze sprzedaży – jak to ma miejsce w sprawie - powodują, iż księgi te są nierzetelne. Stąd też zgodnie z przepisem art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej prowadzonej przez skarżącego ewidencji przychodów nie uznano za dowód w postępowaniu podatkowym. Konsekwencją uznania prowadzonej ewidencji za nierzetelną jest określenie podstawy opodatkowania w drodze oszacowania ( art. 23 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej). Określone w § 3 art. 23 Ordynacji podatkowej metody szacowania podstawy opodatkowania nie mogły być stosowane przez organy podatkowe bowiem: 1) metoda porównawcza wewnętrzna polegająca na porównaniu wysokości obrotów w tym samym przedsiębiorstwie za poprzednie okresy, w których znana jest wysokość obrotu - działalność gospodarczą skarżący rozpoczął dnia 1 czerwca 2002r., 2) metoda porównawczo zewnętrzna - polegająca na porównaniu wysokości obrotów w innych przedsiębiorstwach prowadzących działalność o podobnym zakresie i w podobnych warunkach - brak podmiotów prowadzących działalność o podobnym zakresie, których działalność można byłoby porównać z działalnością skarżącego, 3) metoda remanentowa - polegająca na porównaniu wielkości majątku przedsiębiorstwa na początku i na końcu okresu, z uwzględnieniem wskaźnika szybkości obrotu - nie dotyczy sytuacji skarżącego, 4) produkcyjna - polegająca na ustaleniu zdolności produkcyjnej przedsiębiorstwa – z uwagi na rodzaj prowadzonej działalności, 5) kosztowa - polegająca na ustaleniu wysokości obrotu na podstawie wysokości kosztów poniesionych przez przedsiębiorstwo, z uwzględnieniem wskaźnika udziałów tych kosztów w obrocie -- brak danych do wyliczenia wskaźnika udziałów kosztów w obrocie , 6) udziału dochodu w obrocie – polegająca na ustaleniu wysokości dochodów ze sprzedaży określonych towarów i wykonywania określonych usług, z uwzględnieniem wysokości udziału tej sprzedaży (wykonywania usług) w całym obrocie - również i ta metoda jest nieadekwatna do sytuacji skarżącego. Przepis § 4 art. 23 stanowi zaś, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować metod, o których mowa w § 3 organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania. Dalej organ odwoławczy wskazał, iż oszacowanie podstawy opodatkowania jest instytucją wyjątkową, naruszającą - z konieczności - zwykły tryb dokonywania wymiaru podatku. Konsekwencją posłużenia się tą instytucją jest to, że podstawa określona w drodze oszacowania nie jest identyczna z faktycznie zaistniałą. Powinna jednak możliwie zbliżać się do wielkości rzeczywistej. W przypadku gdy organ podatkowy jest obowiązany do ustalenia podstawy opodatkowania w oparciu o wyżej powołany przepis, ciąży na nim obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań zmierzających do ustalenia jej w sposób maksymalnie zbliżony do rzeczywistości. W sprawie stwierdzono nierzetelność ewidencji podatkowej polegającą na nie wykazaniu przychodów w miesiącach lipiec, sierpień i wrzesień 2002r. uzyskanych ze sprzedaży rogalików i popcornu. Do wyliczenia podstawy opodatkowania (nie zaewidencjonowanego przychodu) przyjęto dane uzyskane z przeprowadzonych dowodów z zeznań pracowników przesłuchanych w charakterze świadków i tak: 1.K. O. podczas ponownego przesłuchania w charakterze świadka w dniu 14 czerwca 2007r. zeznał, że prawdopodobnie 4 lub 5 lat temu był zatrudniony przez R. K. na podstawie umowy zlecenia. Dokonywał sprzedaży rogalików i popcornu na plaży. Zeznał, iż nie pamięta ile dni prowadził sprzedaż, wskazał, że od 10 dni do 15. Nie pamięta jaki utarg uzyskał w poszczególnych dniach sprzedaży. W trakcie przesłuchania świadka dokonanego w dniu 11 sierpnia 2003r. zeznał, że był zatrudniony przez K. i wykonywał pracę od 1 lipca 2002r. do 11 lipca 2002r. Praca polegała wyłącznie na sprzedaży rogalików i popcornu na plaży. Utarg był różny, dziennie od 70 do 300zł. Dokonując oceny tych zeznań organ podatkowy przyjął, iż K. O. pracował od 1 lipca 2002 do 11 lipca 2002r. 2. W. W. podczas ponownego przesłuchania w charakterze świadka w dniu 15 maja 2007r. zeznała że była zatrudniona przez R. K. przez cały lipiec 2002r. i cały lipiec pracowała, bez żadnych dni wolnych, nawet w dni świąteczne - były to dni o największych utargach. Ze względu na upływ czasu nie pamięta wartości utargów, nie były one niskie - zwłaszcza w weekendy. W trakcie przesłuchania świadka dokonanego w dniu 22 lipca 2003r. zeznała, że była zatrudniona na umowę o pracę przez podatnika w okresie od 1 lipca do 31 lipca 2002r. Od dnia 16 lipca 2002r. R. K. nie dostarczał jej towaru do sprzedaży. W okresie sprzedaży utarg dzienny ze sprzedaży rogalików i popcornu wynosił od 100 do 200zł. (w soboty i niedziele cena była wyższa). 3. E. B. podczas ponownego przesłuchania w charakterze świadka w dniu 3 kwietnia 2007r. zeznała, że była zatrudniona (faktycznie pracowała) R. K. przy sprzedaży rogalików i popcornu przez cały lipiec ( nie było dni wolnych, dziennie ok. 10-12 godz.) Utarg średni był różny, w zależności od pogody Wahał się w granicach 40-80zł. W trakcie przesłuchania świadka dokonanego w dniu 25 lipca 2003r. zeznała, ze była zatrudniona na umowę o pracę w okresie od 1 lipca do 31 lipca 2002r. Pod koniec m-ca lipca R. K. nie dostarczał jej towaru do sprzedaży. Cena sprzedaży była zmienna i wynosiła od 20 do 60zł. 4. M. K. podczas ponownego przesłuchania w charakterze świadka w dniu 23 marca 2007r. zeznała, że była zatrudniona przez R. K. od początku lipca 2002r. do drugiej połowy sierpnia 2002r. Sprzedaż rogalików i popcornu odbywała się codziennie. Utarg ze sprzedaży wynosił 100 -200zł a nawet więcej, dokładnie nie pamięta. W trakcie przesłuchania dokonanego w dniu 10 lipca 2003r. zeznała, że zawarła pisemną umowę o pracę z początkiem lipca do około. połowy sierpnia 2002r. Praca wykonywana była na plaży. Utarg dzienny w zależności od pogody wynosił 100zł, a w soboty i niedziele nawet 200-300zł. 5. A. Ł. (wcześniej P.) podczas ponownego przesłuchania w charakterze świadka w dniu 23 marca 2007r. zeznała, że pracowała u R. K. wg. umowy o pracę od 5 lipca do 5 sierpnia 2002r., a tak naprawdę od 1 lipca do 31 sierpnia 2002r. Sprzedaż rogalików i popcornu prowadziła cały lipiec i sierpień poza niedzielami. Nie pamięta jaki utarg dzienny ze sprzedaży uzyskiwała. Potwierdziła jednocześnie wcześniejsze zeznanie z dnia 25 września 2003r., podczas których zeznała, że była zatrudniona podatnika na podstawie umowy o pracę od 5 lipca do 31 sierpnia 2002r. W okresie od 1 sierpnia do 3 września 2002r. wykonywała pracę bez umowy. Praca polegała na sprzedaży rogalików i popcornu na plaży. W lipcu i sierpniu uzyskiwała ok. 150zł ze sprzedaży rogalików oraz ok. 60-80zł utargu ze sprzedaży popcornu. Podane wartości są średnio dziennym utargiem gdyż były takie dni kiedy utarg wynosił 400zł., ale były i takie z utargiem ok. 20zł. Ponadto zeznała, że w okresie, w którym pracowała na rzecz R. K., pracowało 8 osób do około 20 lipca, a w okresie późniejszym pracowały 2 osoby. 6. K. K. podczas ponownego przesłuchania w charakterze świadka w dniu 15 marca 2007r. zeznała, że u R. K. zatrudniona była od 2 do 18 lipca 2002r. Sprzedaż rogalików i popcornu prowadziła 16 dni. Utarg dzienny ze sprzedaży wynosił 200zł. W trakcie przesłuchania dokonanego w dniu 10 lipca 2003r. zeznała, że miała zawartą umowę o pracę z podatnikiem w okresie od 1 lipca do połowy sierpnia. Praca wykonywana była na plaży. Utarg dzienny wynosił 100zł w sobotę i niedzielę nawet do 200zł. O wyborze tej metody oszacowania przesądziły: specyfika prowadzonej działalności gospodarczej - brak innych podmiotów prowadzących działalność o podobnym zakresie i podobnych warunkach, brak obrotów za poprzednie okresy - nowo rozpoczęta działalność, nierzetelne prowadzenie dokumentacji podatkowej, brak dowodów zakupu bowiem w postępowaniu kontrolnym ustalono, że skarżący dokonywał zakupu towarów handlowych na podstawie paragonów fiskalnych. W związku z powyższym uznano, iż najbardziej zbliżone do rzeczywistych będą przychody oszacowane w oparciu o zeznania świadków. Za przyjęciem takiej metody przemawia również fakt, że umorzone zostało prowadzone przez Prokuraturę Rejonową postępowanie w sprawie złożenia fałszywych zeznań zatrudnionych przez skarżącego pracowników: K. K., M. K. i A. P. (Ł.). Ilość dni, w których dokonywana była sprzedaż, w ocenie organu odwoławczego, kształtowała się następująco: 1. K. O. - 9 dni powszednich i 2 weekendowe, 2. A. P. (Ł) - 43 dni powszednich i 9 sobót, 3. E. B. - 23 dni powszednich i 8 weekendowych, 4. M. K. - 34 dni powszednich i 12 weekendowych, 5. K. K - 12 dni powszednich i 4 dni weekendowe, 6. W W - 12 dni powszednich i 4 dni weekendowe. Organ odwoławczy po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego uwzględnił część zarzutów odwołania odnośnie ilości dni w jakich uzyskiwane były przychody przez zatrudnionych pracowników i zmniejszył liczbę dni w przypadku: W. W. i Pani E. B. przyjmując, iż były zatrudnione od 1 do 10 lipca 2002,co daje 8 dni powszednich i 2 dni weekendowe, K. K. przyjmując, iż była zatrudniona od 2 lipca do dnia 12 lipca 2002r. uznając wyjaśnienia skarżącego, iż od 13 lipca 2002r. skarżący nie przebywał w S., a świadek zeznała, że pracę świadczyła do 18 lipca 2002r. - co daje 9 dni powszednich i 2 dni weekendowe i M. K. przyjmując, iż wykonywała pracę w okresie od 1 do 12 lipca 2002r., a następnie od 24 lipca do 15 sierpnia 2002r. uwzględniając, zgodnie z wnioskiem skarżącego, przerwę w okresie od 13 do 23 lipca 2002r. kiedy to skarżący nie przebywał w S. - liczba dni pracy po korekcie w tym przypadku wynosi 27 dni powszednich i 8 weekendowych. Nie uwzględniono natomiast wyjaśnień skarżącego odnośnie zatrudnionych A. P. (Ł.), K. O. i częściowo M. K., z uwagi na następujące okoliczności: K. O. w protokóle przesłuchania świadka z dnia 11 sierpnia 2003r. jednoznacznie stwierdził, iż był zatrudniony przez skarżącego od 1 do 11 lipca 2002r. Następnie w dniu 14 czerwca 2007r. oświadczył, iż sprzedaż prowadził od 10 do 15 dni. Zatem twierdzenie skarżącego iż świadek zeznał, że pracował 10 dni jest nieuzasadnione. M. K zarówno podczas pierwszego przesłuchania z dnia 10 lipca 2003r. jak i w ponownym z dnia 23 marca 2007r. jednoznacznie określa okres wykonywania pracy na rzecz skarżącego od 1 lipca do 15 sierpnia 2002r. Ponadto ze złożonych przez skarżacego wyjaśnień z dnia 19 lutego 2007r. (data wpływu do urzędu skarbowego) wynika, z M. K. podpisał kolejną umowę o pracę od 15 do 31 lipca 2002r. i powierzył jej do sprzedaży towar. Powyższe świadczy, iż M K pracowała do 15 sierpnia 2002r. tak jak zeznała podczas przesłuchań. Jednakże mając na uwadze wyjaśnienia skarżącego złożone w toku postępowania podatkowego zarówno przed organem I jak i II instancji, jak również dodatkowe dowody tj. oświadczenie Pani S, notatki policyjne z dnia 6 i 7 sierpnia 2002r., oświadczenie skarżącego z dnia 30 września 2003r. (data wpływu do urzędu) oraz postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia z dnia 9 sierpnia 2002r. oraz z dnia 17 marca 2005r., organ odwoławczy wyłączył okres od 13 do 23 lipca 2002r., za który, jak twierdzi skarżący, M K przywłaszczyła sobie utargi z okresu pracy, w którym świadczyła pracę. Odnośnie A. P. ( Ł.) organy podatkowe uznały, iż pracowała ona w okresie od 5 lipca 2002r. tj. od dnia podpisania umowy do 3 września 2002r., codziennie za wyjątkiem niedziel. Za takim rozstrzygnięciem, w ocenie organu odwoławczego, przemawiają następujące okoliczności: oświadczenia A. P., zeznania zatrudnionych pracowników, jak również wyjaśnienia skarżącego, iż dnia 13 lipca 2003r. wyjechał z S. razem z A. P., dnia 18 lipca A.P. przyjechała do S celem rozliczenia pracownic w imieniu skarżącego, w dniu 24 lipca 2002r. razem ze skarżącym była na Posterunku Policji w M., a skarżący nie przedstawił dowodów świadczących o nie wykonywaniu pracy przez Panią P. Odnosząc się do zarzutu , iż podczas przesłuchania w charakterze świadka K. O. nie zadano mu pytań zgłoszonych przez skarżącego organ odwoławczy wyjaśnił, iż pytania zawarte w piśmie z dnia 20 marca 2007r. dotyczyły wezwania z dnia 15 marca 2007r. w sprawie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka w dniu 27 marca 2007r. W związku z tym, iż świadek nie podjął wezwania Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował pismem z dnia 16 kwietnia 2007r. o nie przeprowadzeniu dowodu. Pismem z dnia 8 maja 2007r.Naczelnik Urzędu Skarbowego ponownie zwrócił się o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka K. O. Zawiadomieniem z dnia 22 maja 2007r Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował skarżącego o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka w dniu 14 czerwca 2007r. W przesłuchaniu tym skarżący nie brał udziału. Organ odwoławczy przy wyliczeniu średniego dziennego utargu uzyskanego przez pracowników uwzględnił poszczególne dni tygodnia mając na uwadze zeznania świadków, z których wynikało, iż w soboty i niedziele utargi były znacznie wyższe. Ponadto uwzględniono okoliczność, iż nie wszyscy pracownicy pracowali we wszystkie dni tygodnia (np. A. P.). Średni dzienny utarg wg. zeznań pracowników z uwzględnieniem poszczególnych dni sprzedaży, w ocenie organu II instancji, przedstawia się następująco: 1. K. O. - wg zeznania utarg wynosił od 70 zł do 300zI. Stąd przyjęto średni dzienny utarg w dni powszednie w kwocie 70zł., a w dni weekendowe - 300zI. 2. M. K. - wg. zeznania -100zł w dni powszednie oraz 200-300zł w dni weekendowe. Przyjęto 100zł w dni powszednie i 250zI. w dni weekendowe. 3. K. K - wg. zeznania 100zł w dni powszednie oraz 200zł w soboty i niedziele. 4. W. W. - wg. zeznania 100zI. w dni powszednie oraz 200zł w soboty i niedziele. 5. A. P. - wg zeznania 210-230zł w dni powszednie, 400zł w soboty. 6. E. B. - wg. zeznania z dnia 25.07.2003r. utarg dzienny wynosił od 20 do 60zI. natomiast wg. zeznania z dnia 03.04.2007 utarg dzienny wynosił od 40 do 80zI. Przyjęto średni dzienny utarg w wysokości 30 zł ((20+40):2)) w dni powszednie i 70zł ((60+80):2)) w dni weekendowe. Z uwagi, iż wskazane przez A. P. utargi znacznie różnią się od wartości wskazanych przez innych pracowników oraz mając na uwadze okoliczność, iż dodatkowo pobierała utargi od innych pracowników, do wyliczeń średniego dziennego przychodu z dnia powszedniego przyjęto średnią arytmetyczną ze średniego utargu uzyskanego w dni powszednie przez 4 pracowników z pominięciem E. B., której znacznie niższe utargi uznano za nie reprezentatywne dla rozpatrywanej grupy. Średnia arytmetyczna wyniosła 92,50zł (K O 70zł, M K 100zł, K K 100 zł oraz W. W 100 zł). Średni dzienny przychód z dnia weekendowego wyliczono podobnie przyjmując średnią arytmetyczną w wys. 237,50zł (K O 300zł, M K 250zł, K K 200zł oraz W W 200zł). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej za takim rozstrzygnięciem przemawiają również inne dowody zgromadzone w toku postępowania tj. wystawione na skarżącego faktury potwierdzające zakupy rogalików i popcornu w hurtowni "M" w K: z dnia 2 lipca 2002r. - zakup rogali za kwotę brutto 168,53zI., z dnia 3 lipca 2002r. - zakup rogali za kwotę brutto 107,86zI., z dnia 5 lipca 2002r. - zakup rogali za kwotę brutto 71,90zI. i popcornu za kwotę brutto 30,80zI., z dnia 6 lipca 2002r. - zakup rogali za kwotę brutto 352,33zł i popcornu na kwotę brutto 272,37zI., z dnia 6 lipca 2002r. - zakup popcornu na kwotę 50,44zI. a także paragon fiskalny nr 163 z "B" w P z dnia 9 lipca 2002r. zgodnie z którym zakupiono popcorn za kwotę brutto 71,64zł oraz rogaliki za kwotę brutto 229 zł. Nadto skarżacy przesłuchany w dniu 22 września 2003r. zeznał, iż marża ze sprzedaży rogalików wynosiła 375% a ze sprzedaży popcornu 100%. Zeznania te zgodne są z zeznaniami zatrudnionych pracowników. Zatem przy założeniu, że sprzedaży zakupionego towaru dokonywano w jednym dniu wyliczono średni utarg uzyskiwany przez jedną osobę. W dniu 2 lipca średni przychód uzyskany przez jedną osobę wyniósł 126,39zł. Organ dodał, że w dniu tym znana jest jedynie wartość zakupionych rogalików podczas gdy pracownicy dokonywali również sprzedaży popcornu., W dniu 3 lipca średni utarg uzyskany przez jedną osobę wyniósł 80,90zł (bez popcornu). W dni 5 lipca 2007r. średni utarg uzyskany przez jedna osobę ze sprzedaży rogalików i popcornu wyniósł 55,21zł. W dniu 6 lipca 2002r. (sobota) średni utarg ze sprzedaży rogalików i popcornu na jedną osobę wyniósł 327,81zł. Ponadto do protokołu przesłuchania z dnia 22 września 2003r. skarżący zeznał, iż każdemu pracownikowi powierzał towar w ilości 120 sztuk na 3 dni. Cena sprzedaży popcornu za 1 sztukę. wynosiła 4 zł., a rogalików (1.szt.) 3 zł. Organ przyjmując, że udział poszczególnych towarów sprzedaży wynosi 50% przyjął, iż przychód dzienny na jednego pracownika wyniósł 140zł. W ocenie organu odwoławczego powyższa analiza dowodzi, iż znajdujące się w aktach sprawy "małe karteczki", wskazujące ilość sprzedanych rogalików i popcornu, które zdaniem skarżącego winny być podstawą do wyliczenia wysokości utargów, a w konsekwencji przychodu nie mogą być uznane za wiarygodne. Nadto okoliczności, iż pieniądze jakie pracownicy uzyskali z codziennych utargów przekazywane były skarżącemu bez żadnych pokwitowań, towar handlowy skarżący kupował na paragony fiskalne jak osoba nie prowadząca działalności gospodarczej (co potwierdzają pracownicy jak również znajdujący się w aktach dowód w postaci paragonu z "B") utrudnia organom podatkowym pełną weryfikację dokumentacji podatkowej. Dlatego też ustalenie wysokości utargów mogło być oszacowane jedynie na podstawie zeznań pracowników. Mając na względzie powyższe ustalenia organ odwoławczy określił przychód niezaewidencjonowany w wysokości utargów osiągniętych przez: 1. K. O. (pracującego przez 9 dni powszednich x 70zł = 630zł, + 2 dni weekendowe x 300zł = 600zł) w wysokości 1.230zł. 2. A. P. (pracującą przez 19 dni powszednich lipca x 92,50zł = 1.757,50zł. + 4 soboty x 237,50zł = 950,00zł), w miesiącu lipcu w wysokości 2.707,50zł., (22 dni powszednich sierpnia x 92,50zł = 2.035,00zł. + 5 sobót x 237,50zł. = 1.187,50zł), w miesiącu sierpniu w wysokości 3.222,50zł., (2 dni powszednie września (1 września to niedziela) x 92,50zł = 185 zł.), w miesiącu wrześniu w wysokości 185 zł. Łączny przychód wyniósł 6.115,00zł.. 3. E. B. (pracującą 8 dni powszednich x 30zł = 240zł + 2 dni weekendowe x 70zł = 140zł), w wysokości 380zł., 4. M. K. (pracującą 16 dni powszednich lipca x 100zł = 1.600zł + 4 dni weekendowych x 250zł. = 1.000zł.) w miesiącu lipcu w wysokości 2.600zł., (11 dni powszednich sierpnia x 100zł. = 1.100zł + 4 dni weekendowe x 250zł. = 1.000zł.) w miesiącu sierpniu w wysokości 2.100zł. Łączny przychód 4.700,00zł., 5. K. K. (pracującą 9 dni powszednich x 100zł. = 900zł. + 2 dni weekendowe x 200zł = 400zł) w wysokości 1.300zł., 6. W. W. (pracującą 8 dni powszednich x 100zł = 800zł. + 2 dni weekendowe x 200zł = 400zł) w wysokości 1.200zł. Tak więc przychód nie zaewidencjonowany za 2002r. wyniósł 14.925zł, w tym: w miesiącu lipcu 9.417,50zł., w miesiącu sierpniu 5.322,50zł. i w miesiącu wrześniu 185 zł. Dalej Dyrektor Izby Skarbowej wywodził, iż z uwagi na treść art. 17 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne jedn. tekst: Dz. U. Nr 144, poz.930 ze zmianami) w razie nie prowadzenia lub prowadzenia ewidencji bez zachowania warunków do uznania jej za dowód w postępowaniu podatkowym, organ podatkowy określi wartość nie zaewidencjonowanego przychodu, w tym również w drodze oszacowania i określi od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w wysokości 20%. Zgodnie z przepisem art. 21 ust. 1 wyżej cytowanej ustawy podatnicy są obowiązani za każdy miesiąc obliczać ryczałt od przychodów ewidencjonowanych i wpłacać go w terminie do dnia 20 następnego miesiąca, a za miesiąc grudzień w terminie złożenia zeznania - na rachunek urzędu skarbowego właściwego według miejsca zamieszkania podatnika. Przepisy te stanowiły podstawę określenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych za 2002 r. w kwocie 2.645,00zł. (w tym wg stawki 20% w kwocie 2.447,00zł. oraz wg stawki 8,5% w kwocie 198zł) oraz za poszczególne miesiące 2002r. tj.: za czerwiec 2002r. w kwocie 84zł., za lipiec 2002r. w kwocie 114zł oraz określił wartość nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 7.719,50zł i określił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w kwocie 1.544,00zł., za sierpień 2002r. określił wartości nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 4.362,50zł i określił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w kwocie 873,00zł., za wrzesień 2002r. określił wartość nie zaewidencjonowanego przychodu w kwocie 152,00zł i określił od tej kwoty ryczałt od przychodów ewidencjonowanych w kwocie 30zł. Na powyższą decyzję R. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze zakwestionował stanowisko organów podatkowych co do zasadności określenia zryczałtowanego podatku dochodowego od przychodów ewidencjonowanych. Podniósł, iż zaskarżona decyzja nie opiera się na faktach i wydana została bez próby ustalenia stanu faktycznego, a ocena oświadczeń o wysokości uzyskanych dziennych utargów jest wyrywkowa. Korygując decyzję pierwszej instancji Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, iż zatrudnione osoby pracowały dla skarżącego do 10 lipca 2002 r., co skarżący potwierdza. E. B. i W. W., które oświadczyły, iż sprzedawały towar po 10 lipca 2002 r. do 31 lipca 2002 r. dokonywały tego na własny rachunek, a organy podatkowe nie wymierzając im należnego zobowiązania z tego tytułu " darował należne pieniądze z tytułu podatków, które miały te osoby zapłacić". Ponadto ocena zeznań K. K. i M. K. jest sprzeczna za stanowiskiem Sądu Rejonowego, w ocenie którego fakt, że osoby te miały zawarte umowy o pracę do połowy sierpnia nie jest jednoznaczne z wykonywaniem na jego rzecz pracy. W ocenie skarżącego niezrozumiałe jest wyłączenie okresu pracy M. K. od 13 do 23 lipca 2002 r. i przyjęcie, iż osoba ta ponownie pracowała od 24 lipca 2002 r. do 15 sierpnia 2002 r. W ocenie skarżącego oskarżeniem jest, iż zaniżał on utargi i nierzetelnie prowadził ewidencję przychodów, bowiem K. S. przejęła całą dokumentację firmy, a do Urzędu Skarbowego przekazała tylko wyrwane karty rozliczeń pracowników. Organy podatkowe zignorowały wniosek skarżącego o przesłuchanie tej osoby w charakterze świadka. Również zeznania A. P. są nieprawdziwe. Osoba ta w sierpniu 2002 r. sama zaopatrywała się w towar i nie przekazywała utargów skarżącemu. Organy podatkowe bezpodstawnie przyjęły, iż skarżący zaopatrywał się w towar w sklepie "B", gdy tymczasem zakupów dokonywał w hurtowni "M" a w sklepie "B" zaopatrywali się pracownicy, gdy dokonywali sprzedaży na własny rachunek. W ocenie skarżącego dowody zakupów towarów spożywczych, karty rozliczeń pracowników, "małe karteczki" K K i M K z dnia 2 lipca 2002 r. oraz inne dowody wskazują, że pracownicy nie dokonywali sprzedaży każdego dnia, a ostatnim dniem pracy wszystkich pracowników był 10 lipca 2002 r., co nie znaczy, że pracownicy w tym dniu sprzedawali towar. Zarzucił też organom podatkowym, iż podczas przesłuchania K. O. nie zadano mu pytań zgłoszonych przez skarżącego. Nadto wskazuje, że nie otrzymał wyjaśnień na złożone doniesienia do Urzędu Skarbowego w B. w sprawie pracownic K. K. i M.K. o osiąganym przez nie dochodzie oraz do Urzędu Skarbowego w sprawie kwaterowania przez K. S byłych pracowników skarżacego. Nie rozpatrzona została również skarga z dnia 13 września 2004 r. na bezprawne działanie Urzędu Skarbowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 2 października 2008 r. skarżący podtrzymał zarzuty przedstawione w skardze, nadto wskazywał na rozbieżności w zeznaniach świadków. Podnosił, iż istniejących rozbieżności nie wyjaśniły organy skarbowe ani też organy ścigania. W odpowiedzi na w/w pismo Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że one niezgodne z prawem. Skarga zarzuca naruszenie przepisów postępowania, jednak nie precyzuje, jakie przepisy Ordynacji podatkowej zostały naruszone. Szczegółowa analiza zarzutów wskazuje, iż skarżący kwestionuje sposób i zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego oraz dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału, a w konsekwencji bezzasadne przyjęcie, iż prowadzona przez niego ewidencja sprzedaży była nierzetelna. Jak należy sądzić z uzasadnienia skargi, co do zasady kwestionuje podstawę rozstrzygnięcia argumentując, że ustalenia faktyczne poczynione zostały w sprawie z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów a to z tego powodu, że podstawę tychże ustaleń stanowiły sprzeczne ze sobą zeznania świadków: E B, W W, M K, A P i K K z pominięciem wyjaśnień i dowodów składanych przez skarżącego w postępowaniu podatkowym. W ocenie Sądu, brak jest jednak podstaw, aby zarzuty te uznać za trafne. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż organy podatkowe w toczącym się postępowaniu realizowały zasadę prawdy obiektywnej podejmując wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Ich aktywność wyrażała się w zebraniu i wyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Kwestią sporną w sprawie, jak wynika z argumentacji skargi, jest okres i rozmiar prowadzonej przez niego działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży popcornu i rogalików. Z twierdzeń skarżącego wynika, iż sprzedaży wyżej wymienionych produktów dokonywana była do 10 lipca 2002 r. Natomiast w ocenie organu odwoławczego sprzedaż ta, w różnych rozmiarach, prowadzona była do 3 września 2002 r. O zasadności stanowiska organu odwoławczego przekonuje fakt, iż z całokształtu przeprowadzonych dowodów, w szczególności zaś z dowodów z przesłuchania świadków - pracowników zatrudnionych przez skarżącego, oświadczenia K. S., notatek policyjnych z dnia 6 i 7 sierpnia 2002 r., postanowienia o odmowie wszczęcia dochodzenia z dnia 9 sierpnia 2002 r. jak też z wyjaśnień skarżącego, w tej części, w jakiej okoliczności wynikające z tych wyjaśnień znalazły potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym wynikało, że K O pracował od 1 lipca 2002 do 11 lipca 2002r., W. W. i E B pracowały od 1 do 10 lipca 2002 r., K K pracowała od 2 do 12 lipca 2002 r., M K pracowała od 1 do 12 lipca a następnie od 24 lipca 202 r. do 15 sierpnia 2002 r., A P pracowała od 5 sierpnia do 3 września 2002 r. Pozostałych twierdzeń skarżącego nie uznano za wiarygodne, bowiem nie zostały one poparte innymi dowodami, a z okoliczności sprawy wynikało, iż sprzedaż rogalików i popcornu na rzecz skarżącego dokonywała była w okresach i ilościach wskazanych w zaskarżonej decyzji. W szczególności nie dano wiary twierdzeniom skarżącego, iż w/w osoby były przez niego zatrudnione w innych terminach oraz, że dokonywały sprzedaży popcornu i rogalików na swój rachunek. Wskazać należy, iż należności jakie pracownicy uzyskali z codziennych utargów przekazywane były skarżącemu bez żadnych pokwitowań a zakup towarów handlowych nie był dokumentowany fakturami ( co potwierdzają pracownicy, jak również znajdujący się w aktach sprawy paragon fiskalny), co utrudniało organom podatkowym pełną weryfikację dokumentacji podatkowej. Stąd należy przyznać rację organom podatkowym, że ustalenie wysokości utargów mogło być dokonane głównie na podstawie zeznań pracowników, tym bardziej, iż jak wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ustalenia te nie są oderwane od rzeczywistości, a wszelkie niejasności zostały uwzględnione na korzyść skarżącego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji wskazać należy na art. 180 § 1 ordynacji podatkowej stanowiący, iż jako dowód w postępowaniu podatkowym należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei art. 122 Ordynacji podatkowej formułujący zasadę prawdy obiektywnej oraz pozostający z nim w bezpośrednim związku art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej stanowiący zasadę swobodnej oceny dowodów nakazują organom podatkowym toku postępowania podejmowanie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Z punktu widzenia oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, przywołać należy chociażby stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 14 stycznia 1994 r., w sprawie sygn. akt III SA 491/94, z którego wynika, iż o przekroczeniu granic prawa do oceny dowodów świadczy to, że organ pozostawia poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę i pomija istotne dla sprawy dowody lub dokonuje ich oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji (tak w warstwie faktycznej, jak i prawnej) nie uzasadnia stanowiska o dowolności, ani w zakresie odnoszącym się do przeprowadzonych w sprawie dowodów, poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych, ani też oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji przytoczone zostały wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz przeprowadzona została, z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, ocena zebranych dowodów ze wskazaniem na te, które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych, a także przyczyn i argumentów, dla których innym dowodom odmówiono przymiotu wiarygodności. Ponadto, analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, zwłaszcza zaś prezentowanej przez organ odwoławczy argumentacji, nie daje żadnych podstaw do twierdzenia, że rozstrzygając sprawę organ naruszył zasadę swobodnej oceny dowodów. Dowody zebrane i bezpośrednio przeprowadzone przez organ podatkowy, jak tez przedstawione przez skarżącego stanowiły przedmiot wnikliwej i suwerennej oceny organów podatkowych. Brak jest wiec podstaw, aby wywodzić, że organy podatkowe nie podjęły nawet próby ustalenia stanu faktycznego, wyrywkowo oceniły zebrane dowody a swoje ustalenia oparły o nierzetelne zeznania świadków. Zeznania pracowników skarżącego nie stanowiły bowiem wyłącznej podstawy dokonywanych w sprawie ustaleń faktycznych i były konfrontowane z innymi dowodami zebranymi w sprawie. Fakt, że dowody te były przy tym spójne i korespondowały ze sobą, skutkowało uznaniem ich za wiarygodne. Wniosku, iż organy podatkowe przeprowadziły postępowanie podatkowe z naruszeniem przepisów procesowych, nie można również wywodzić z faktu, że odmówiły przymiotu wiarygodności wyjaśnieniom skarżącego oraz przedstawionych przez niego dowodów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, przyczyny, dla których konkretnym dowodom odmówiono przymiotu wiarygodności. Organy podatkowe uczyniły to zgodnie z wymaganiami wiedzy, doświadczenia życiowego oraz logiki. Podkreślenia wymaga, iż ocena przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i formułowane w nim wnioski uwzględniały całokształt zebranych w sprawie dowodów. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut zignorowania wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącego. W trakcie postępowania podatkowego skarżący nie składał wniosku o przesłuchanie K. S. na okoliczność przeniesienia towarów w dniu 18 lipca 2002 r. do innego pomieszczenia. W aktach sprawy znajduje się natomiast oświadczenie K S, w którym przyznała fakt zatrzymania towarów i dokumentacji podatkowej skarżącego, a nadto z którego wynika między innymi, iż od dnia 13 lipca 2002 r. skarżący nie przebywał w S, co organy podatkowe uwzględniły w postępowaniu podatkowym przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Odnosząc się do zarzutu, iż podczas przesłuchania w charakterze świadka K O nie zadano mu pytań zgłoszonych przez skarżącego stwierdzić należy, iż pytania zawarte w piśmie z dnia 20 marca 2007r. dotyczyły wezwania z dnia 15 marca 2007r. w sprawie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka w dniu 27 marca 2007r. W związku z tym, iż świadek nie podjął wezwania Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował pismem z dnia 16 kwietnia 2007r. o nie przeprowadzeniu dowodu. Pismem z dnia 8 maja 2007r.Naczelnik Urzędu Skarbowego ponownie zwrócił się o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka K. O. Zawiadomieniem z dnia 22 maja 2007r Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował skarżącego o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka w dniu 14 czerwca 2007r. W przesłuchaniu tym skarżący nie brał udziału. W dniu 9 grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej wezwał skarżącego, na podstawie art. 155 § 1 Ordynacji podatkowej, o złożenie wyjaśnień, co do okresów, w jakich zatrudnieni byli: K. O., A. P., E. B., M. K. oraz W. W. oraz przedłożenie stosownych dowodów. W odpowiedzi na wezwanie skarżący złożył pismo z dnia 27 grudnia 2007 r., w którym wyjaśnił, iż w aktach sprawy znajdują się wystarczające dowody potwierdzające jego wcześniejsze wyjaśnienia. W piśmie tym nie wnosił o przeprowadzenie nowych dowodów bądź o uzupełnienie dowodów wcześniej przeprowadzonych, w tym o ponowne przesłuchanie K. O. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż brak jest podstaw do uznania, aby doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Brak odpowiedzi na doniesienia złożone do Urzędu Skarbowego w B i K o dochodach byłych pracowników i wynajmującej mieszkanie K. S. nie ma znaczenia w rozpatrywanej sprawie, której przedmiotem są dochody uzyskiwane przez skarżącego. Sąd stwierdza, iż skarga złożona w dniu 13 września 2004 r. na bezprawne działanie Urzędu Skarbowego, wbrew twierdzeniu skarżącego, rozpatrzona została w odrębnym postępowaniu (vide: tom III akt podatkowych) . Nie znajdując podstaw, które w rozumieniu art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uzasadniałyby ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 tej ustawy orzekł, jak na wstępie.