I SA/Lu 141/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca) WSA Andrzej Niezgoda Protokolant Referent stażysta Paweł Kobylarz po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi H. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Zaskarżony postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia H. B. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...]. w sprawie uznania zarzutów za nieuzasadnione, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że Wierzyciel - P. P. S.A. [...] - w dniu 12 listopada 2013 r. wystawił na stronę tytuły wykonawcze o numerach: od [...] do [...] obejmujące zaległy abonament RTV. Powyższe tytuły zostały przekazane organowi egzekucyjnemu - Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w B. - w celu egzekucyjnej realizacji. Organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego podejmował działania celem ściągnięcia należności objętych ww. tytułami egzekucyjnymi; zawiadomieniem z dnia 29 stycznia 2014 r. dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w Banku [...] S.A. W dniu 4 lutego 2014 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło pismo strony zakwalifikowane przez organ egzekucyjny jako zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. W treści wniesionego pisma strona podniosła zarzut: 1) nieistnienia obowiązku w związku z wyrejestrowaniem odbiorników radiowo-telewizyjnych w 2005 roku 2) określenia egzekwowanych obowiązków objętych ww. tytułami wykonawczymi niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia w postaci decyzji administracyjnej nakładającej wysokość opłaty abonamentowej wobec braku takich decyzji. Postanowieniem z dnia 7 lutego 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne, zaś pismem z dnia 7 lutego 2014 r. zwrócił się do wierzyciela P. P. S.A. o zajęcie stanowiska w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. W dniu 17 lipca 2014 r. strona złożyła pismo zatytułowane "wniosek w nawiązaniu do złożonych zarzutów", w którym ponowiła oświadczenie, że wyrejestrowano odbiorniki radiowo-telewizyjne w 2005 r., podniesiono, że istnieje niezgodność obowiązku określonego w tytułach wykonawczych z treścią obowiązku wynikającego z decyzji administracyjnej, której w przypadku egzekucji należności za abonament RTV nie było. Wskazano ponadto, że strona nie otrzymała zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Wierzyciel - P. P. S.A. - postanowieniem z dnia [...] r. uznał zarzuty wniesione pismem z dnia 4 lutego 2014 r. za nieuzasadnione, natomiast zarzuty wniesione pismem z dnia 17 lipca 2014 r. za spóźnione. Na powyższe rozstrzygnięcie (z dnia [...] r.) strona złożyła zażalenie, które postanowieniem z dnia [...] r. utrzymane zostało w mocy. Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Na postanowienie w sprawie odmowy uznania zarzutów za nieuzasadnione w strona złożyła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej, który w wyniku jego rozpatrzenia stwierdził na wstępie, że administracyjne postępowanie egzekucyjne jest szczególnym postępowaniem wykonawczym, prowadzonym przez organ egzekucyjny na wniosek wierzyciela, w celu przymusowego wykonania obowiązków publicznoprawnych. Następnie organ przytoczył brzmienie przepisów mających jego zdaniem zastosowanie w niniejszej sprawie tj. art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.), art. 27 § 1 pkt 9 w związku z art. 32 u.p.e.a., art. 33 § 1 u.p.e.a., art. 34 § 1 i § 4 ww. ustawy. Organ wskazał, że strona w piśmie z dnia 4 lutego 2014 r. podniosła zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku - art. 33 § 1 pkt 1 oraz określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia - art. 33 § 1 pkt 3. Dyrektor nadmienił, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do oceny zarzutów o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 7. gdyż (zgodnie z art. 34 § 1 ww. ustawy) wypowiedź wierzyciela w zakresie tych zarzutów jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela, oznacza iż organ egzekucyjny nie ma środków prawnych do podważenia stanowiska wierzyciela i jest zobowiązany ocenić zgłoszone zarzuty w oparciu o stanowisko wierzyciela. Dalej wskazał Dyrektor, że organ egzekucyjny, przed rozpatrzeniem zarzutów, wypełniając dyspozycję cyt. art. 34 § 1 i 4 ustawy egzekucyjnej, uzyskał stanowisko wierzyciela - P. P. S.A. - wyrażone w ostatecznym postanowieniu z dnia 28 października 2015 r., w którym wierzyciel uznał wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Naczelnik Urzędu Skarbowego, mając na uwadze powyższe stanowisko wierzyciela, w swym rozstrzygnięciu z dnia [...] zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej trafnie uznał wniesione zarzuty - nieistnienia obowiązku i określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia - za nieuzasadnione. Organ odnosząc się do stanowiska strony w zakresie zarzutów wskazał, że obecnie obowiązki związane z rejestracją odbiorników radiowo-telewizyjnych i uiszczaniem opłat za ich użytkowanie, mają swoje źródło w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. nr 85. poz. 728 z późn. zm.). Zgodnie z przepisami tej ustawy, obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej powstaje z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika i trwa do dnia poprzedzającego dzień wyrejestrowania odbiornika. Jak podkreślił wierzyciel, obowiązek opłaty abonamentowej przestaje obowiązywać w sytuacji wyrejestrowania odbiornika. W tym celu abonent winien dokonać stosownego zgłoszenia placówce operatora publicznego. Jednakże organ zauważył, iż wierzyciel nie posiada dokumentu - dowodu potwierdzającego dopełnienie przez stronę formalności dotyczących wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego. Strona nie przedstawiła takiego dowodu. Tym samym uznać należy, że obowiązek nie wygasł, ponieważ odbiornika telewizyjnego nigdy nie wyrejestrowano. Następnie Dyrektor stwierdził, że P. P. jako podmiot ma prawo wystawiania tytułów wykonawczych bez wydawania decyzji administracyjnej w sprawie wysokości abonamentu. Organ przytoczył także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08. W orzeczeniu tym Trybunał stwierdził, że przepisy art. 7 ust. 3 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych są zgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i nie są niezgodne z art. 1 oraz z art. 84 w związku z art. 217 Konstytucji. Jak wynika z uzasadnienia wyroku, zdaniem Trybunału, mimo że obowiązek uiszczania abonamentu nie należy do zakresu administracji rządowej, przepis art. 3 ustawy egzekucyjnej nie stanowi przeszkody prowadzenia egzekucji administracyjnej opłat abonamentowych, a obowiązujące przepisy dają podstawy do stwierdzenia, że opłaty abonamentowe są należnościami, które wynikają wprost z przepisów prawa. W powoływanym wyroku Trybunał Konstytucyjny wypowiedział się także w kwestii uprawnień władczych P. P. będącej spółką prawa handlowego. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej strona wniosła o jego uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła: - nieistnienie obowiązków objętych tytułami egzekucyjnymi objętych zaskarżonym postanowieniem w związku z utratą dowodu zarejestrowania odbiornika w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej, - brak powiadomienia przez operatora publicznego skarżącego o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego i brak dowodu na tą okoliczność w związku z podnoszonym przez skarżącego zarzutem nie otrzymania tego powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych po jego nadaniu, - określenie egzekwowanych obowiązków objętych tytułami egzekucyjnymi niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia w postaci decyzji administracyjnej nakładającej wysokość opłaty abonamentowej wobec braku takich decyzji i w sytuacji, gdy powołany w wymienionych tytułach w podstawie prawnej egzekucji art. 7 ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych dotyczy opłat pobieranych w celu realizacji misji publicznej w związku z art. 1 tej ustawy, a nie dotyczy obowiązku w zakresie administracji rządowej w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który pozwalałby na stosowanie egzekucji administracyjnej dla obowiązków wynikających z mocy prawa, ale tylko w zakresie administracji rządowej i gdy należności objęte tytułami egzekucyjnymi takimi nie są W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1996 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.; dalej: u.p.e.a.) zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia mu tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Na mocy art. 33 § 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). W rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny, który nie jest wierzycielem, obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W wyniku wystąpienia przez organ egzekucyjny do wierzyciela, zostało wydane postanowienie w przedmiocie stanowiska wierzyciela. Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał postanowienie, w którym uznał za nieuzasadnione zarzuty w zakresie nieistnienia obowiązku oraz określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia. Na rozstrzygnięcie Naczelnika wniesiono zażalenie w wyniku jego rozpatrzenia Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W nawiązaniu do istoty sprawy zauważyć należy, iż opłata z tytułu abonamentu RTV była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08 (LEX nr 564548) orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 ustawy o opłatach abonamentowych wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, którym jest P. P., co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Przepis art. 7 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Zawiera więc postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje P. P., a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 marca 2010 r. uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu – czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek COF za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez kierownika COF jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. W tej sytuacji brak decyzji administracyjnej nie stanowi przeszkody w przeprowadzeniu egzekucji administracyjnej abonamentu. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie ustawa abonamentowa. Ustawa ta nie zawierała przepisów intertemporalnych, a zatem znajduje bezpośrednie zastosowanie także do spraw "w toku". W tym stanie rzeczy obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciąży m.in. na podmiotach, które w dacie jej wejścia w życie miały zarejestrowany odbiornik. Przyjąć należy, iż zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. W ocenie Sądu skarżący wnosząc zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), winien przedstawić dowody potwierdzające, że ten obowiązek nie istnieje. W niniejszej sprawie wymagałoby to przedłożenia dowodu wyrejestrowania odbiornika. Dowodu takiego nie przestawiono. Odnosząc się do kwestii dotyczącej nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego przywołania wymaga § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r., Nr 187, poz. 1342), zgodnie z którym dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1). Operator publiczny w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Z powyższej regulacji wynika, że dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest konieczne legitymowanie się przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru takiego powiadomienia. Prawodawca nakazał bowiem operatorowi przesłanie, a nie doręczenie stronie powiadomienia. Zdaniem Sądu, stanowisko, że brak doręczenia zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego powoduje niemożność dochodzenia zaległych opłat abonamentowych, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach. W ocenie Sądu, brak podstaw do uznania, że z dniem 12 grudnia 2008 r., tj. z upływem terminu wskazanego w § 5 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r., który to przepis ustanawiał obowiązek nadania numeru identyfikacyjnego i powiadomienia o tym użytkownika, wygasła rejestracja dotychczasowych użytkowników. W terminie tym P. P. S.A., zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym, nie dokonując przy tym zmian w zakresie rejestracji odbiorników, tj. anulowania czy ponownej ich rejestracji. W orzecznictwie sądowoadmnistarcyjnym jednolicie prezentowane jest stanowisko, , że użyte w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007 r. sformułowanie "powiadomienie", oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. Powyższy przepis nie przewiduje bowiem obowiązku doręczenia stronie powiadomienia, a jedynie jego przesłanie. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest zatem niezbędne dysponowanie przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru powiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 grudnia 2015r., sygn. akt I SA/Op 516/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 października 2014r., sygn. akt I SA/GL 518/14, publ. CBOiS). Z powyższych względów, brak dysponowania przez P. [...] S.A. dowodem doręczenia skarżącemu przedmiotowego zawiadomienia, nie stanowi naruszenia obowiązku określonego w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. Podkreślenia wymaga, że obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej wynika z przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, nie zaś z przepisów rozporządzenia. Podsumowując odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne dla celów pobierania abonamentu podlegają (z pewnymi wyjątkami) zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego, którym jest P. P., co wynika z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy abonamentowej. Szczegóły procesu rejestracji odbiorników normuje obecnie rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1676). Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa tj. z art. 2 ust. 1 i 3 ustawy abonamentowej; powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej P. P. S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych. Należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy o opłatach abonamentowych "opłaty abonamentowe pobiera się w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2011 r. Nr 43, poz. 226, z późn. zm.), przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji". Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 tej ustawy za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Sąd podziela w tej kwestii pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt III SA/Wa 2437/06 (publ. Lex nr 376821) zgodnie z którym, opłaty abonamentowe ponoszone przez posiadaczy odbiorników telewizyjnych w całej Polsce wiążą się ściśle z posiadaniem odbiorników telewizyjnych, a nie z korzystaniem z usług konkretnej telewizji. Są świadczeniem przymusowym i bezzwrotnym o charakterze publicznoprawnym, z góry nakierowanym na realizację określonych przez ustawodawcę celów. Stanowią pozabudżetowy dochód celowy o charakterze publicznoprawnym. Dla obowiązku ponoszenia opłat abonamentowych nie ma znaczenia, czy podmiot je ponoszący zamierza korzystać, czy też korzysta, bądź nie z programów nadawanych, czy też korzysta z innych niż publiczne mediów. Uwzględniając powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718).