I SA/Lu 150/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Gdulewicz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2004 na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2002 rok p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W dniu 12 marca 2004 roku M. i M. G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skargę na decyzję Kolegium z dnia [...] roku, Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia [...] roku, Nr [...]w przedmiocie wymiaru skarżącym podatku od nieruchomości za 2002 rok. W dniu 22 lipca 2004 roku M. i M. G. zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w sposób prawidłowy i odebrane w dniu 27 lipca 2004 roku (potwierdzenie odbioru k.38). Wpis nie został uiszczony. Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - /Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm.l Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wskazano na wstępie skarżący otrzymali wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w dniu 27 lipca 2004 roku Tym samym siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 3 sierpnia 2004 roku i jak wynika z akt sprawy do tego dnia skarga nie została opłacona. Dlatego też, wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu, biorąc pod uwagę dyspozycję art.220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.