I SA/Lu 152/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lipca 2007r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2006 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania H. M. od decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] Nr [...] ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2006 w kwocie 1.157 zł – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania podatkowego za podstawę opodatkowania przyjął budynki mieszkalne o pow. 50 m kw., budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 35 m kw., budynki pozostałe o pow. 57 m kw. oraz grunty pozostałe o pow. 1.140 m kw. Podatek ustalony został przy zastosowaniu stawek wynikających z Uchwały Rady Miasta B. z dnia 28 listopada 2005r. Nr [...]. Dane wskazane przez podatnika w złożonej informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych były niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Wydział Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Miasta B. Ponadto przepis art. 2 ust. 3 pkt. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ma zastosowanie do sytuacji, gdy nastąpiło fizyczne zajęcie gruntu pod budowle dróg publicznych oraz pas drogowy. O takim zajęciu nie można mówić na etapie wydzielenia pasa terenu w planach zagospodarowania przestrzennego pod przyszłą inwestycję. W odwołaniu od decyzji organu I instancji H. M. zakwestionował ją w części dotyczącej określenia powierzchni gruntów pozostałych ( 1.140 m kw.). Wskazywał, iż na cel drogi wraz z pasem drogowym zajęto nie 66 m kw. lecz prawie 1/3 powierzchni jego działki tj. ponad 460 m kw. W jego sprawie została popełniona kradzież urzędnicza gruntu z podlegającej opodatkowaniu nieruchomości, zaś jego dociekania zostały udaremnione przez urzędnika, który odmówił mu wglądu do akt wywłaszczeniowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania wskazało na treść art. 4 ust. 1 pkt. 1 i pkt. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844) oraz art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000r. Nr 100, poz. 1086z późn. zm.) i na tej podstawie wywiodło, iż z aktualnego wypisu z rejestru budynków i gruntów prowadzonego przez Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami UM w B. wynika, że H. M. jest właścicielem gruntu o pow. 1.140 m kw. (nr działki 370/1) oraz budynków: mieszkalnego o pow. użytkowej 85 m kw., który w części (35 m kw.) związany jest z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków pozostałych o pow. użytkowej 57 m kw. przy ul. [...]. Podatnik w złożonej do organu podatkowego informacji z dnia 17 stycznia 2005r. wykazał inne, niż wynikające z ww. ewidencji dane, w tym grunt pozostały – 1206m kw. Stąd obowiązkiem organu podatkowego było dokonanie wymiaru podatku zgodnie z obowiązującymi przepisami, przy czym nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów zajętych pod drogi wraz z pasami drogowymi. Z dołączonych do akt dokumentów wynika, że powołana w odwołaniu pow. 66 m kw. gruntu zajętego pod skrzyżowanie ul. [...] i ul. [...], oznaczonego nr ewidencyjnym [...] z dniem 1 stycznia 1999r. stała się własnością Miasta na prawach powiatu B. Działka ta nie mogła być i nie została ujęta w decyzji organu I instancji. Należąca do H. M. działka oznaczona nr ewidencyjnym [...] o pow. 0, 1140ha została przeznaczona pod projektowaną ulicę zbiorczą na mocy Uchwały Nr [...] Rady Miasta B. z dnia 10 lutego 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. pod nazwą "[...]". Zgodnie z tą uchwałą tereny, dla których plan przewiduje inne, niż dotychczas przeznaczenie, mogą być do czasu ich zagospodarowania zgodnie z planem użytkowane w sposób dotychczasowy. Nie stanowi podstawy zwolnienia od opodatkowania samo przeznaczenie gruntu pod projektowaną przyszłą inwestycję, nie zmieniające dotychczasowego sposobu wykorzystywania tego gruntu. W przypadku, gdy podatnik kwestionuje dane wynikające z ewidencji, o której mowa w art. 21 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne winien dążyć do ich zmiany w odrębnym postępowaniu. Kolegium wskazało również na brak swojej kognicji w niniejszym postępowaniu w kwestii zarzutów związanych z "kradzieżą urzędniczą gruntu" w sprawie wywłaszczeniowej. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania organ odwoławczy orzekł jak w decyzji. Na powyższą decyzję H. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Nie precyzując zarzutów ani wniosków podnosił, iż jego sprawy wymiaru podatku od nieruchomości trwają od 1991r. , bowiem od tej pory żąda weryfikacji podstawy stosowanej ulgi podatkowej. Bezprawna jest bowiem podstawa, z której brane są dane do wyliczeń podatkowych, a ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych jest tylko szyldem dla tworzenia własnego prawa przez urzędników. Do skargi dołączył swoje pismo kierowane do Delegatury Urzędu Wojewódzkiego z dnia 12.01.2007r., pismo do Prezydenta Miasta B. z dnia 9 stycznia 2007r., stronę 8 dokumentu, zaczynającą się od słowa "Otoczenie" /w górnym prawym rogu widnieje napis: Wyceny Nieruchomości i Kosztorysowanie Robót – K. K./, odręcznie sporządzone pismo zatytułowane "Protokół rozprawy administracyjnej..." niepotwierdzone za zgodność, mapę ewidencji gruntów m. B., kserokopię odręcznie zapisanej kartki papieru (k.-18), Protokół (k.-19). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem /art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm. i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W myśl art. 3 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.), podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Nie jest w sprawie kwestionowany fakt, iż właścicielem nieruchomości oznaczonej nr [...] o pow. 1.140 m kw. jest skarżący H. M. Fakt ten wynika z aktualnego wypisu z rejestru budynków i gruntów prowadzonego przez Wydział Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta B. (k.- 9). Trafnie zaś w zaskarżonej decyzji powołał organ odwoławczy art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w myśl którego podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane te mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej, wobec czego stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Nie został zaś w sprawie przeprowadzony dowód przeciwko temu dokumentowi (art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej), bowiem za taki dowód nie może być uznane pismo Wydziału Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami w B. z dnia 8 marca 2001r. złożone przez skarżącego przy piśmie z dnia 8 września 2006r. Z treści pisma z dnia 8 marca 2001r. wynika, iż nieruchomość oznaczona nr ewidencyjnym [...] o pow. 1206 m kw. przy ul. [...] – zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego znajduje się w dwóch jednostkach strukturalnych z docelowym przeznaczeniem pod rozbudowę skrzyżowania ul. [...] i ul. [...]. Część tej nieruchomości o pow. ok. 430 m kw. jest przeznaczona pod pasy drogowe ww. ulic, a pozostała cześć mieści się w liniach regulacyjnych tych ulic, co oznacza, że niemożliwa jest zabudowa kubaturowa. Pod ulicę [...] i [...] faktycznie zajęty został obszar o pow. łącznie 66 m kw. ( pkt. 4 tego pisma) i jest to obecnie działka o nr ewidencyjnym [...], stanowiąca własność Miasta. Z pisma tego Urzędu z dnia 25 września 2006r. (k.- 10) wynika zaś, iż powołany w piśmie z dnia 8 marca 2001r. plan zagospodarowania stracił ważność, a wg uchwalonego 10 lutego 2006r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta B. nieruchomość nr [...] o pow. 0,1140 ha przeznaczona jest pod projektowaną ulicę zbiorczą, jednak samo przeznaczenie nie zmienia dotychczasowego sposobu użytkowania gruntu. Skarżący podstawowe znaczenie przykłada do użytego w piśmie z dnia 8 marca 2001r. sformułowania: "powierzchnia ... przeznaczona pod pasy drogowe". Jednakże plan zagospodarowania przestrzennego nie jest dokumentem, na podstawie którego organy podatkowe mogą ustalać dane niezbędne do opodatkowania gruntu. W art. 2 ust. 3 pkt 4 omawianej ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym w 2006 roku) wskazano trzy różne kategorie przedmiotów, które nie są objęte opodatkowaniem (a nie zwolnione) podatkiem od nieruchomości: pasy drogowe, drogi oraz obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. W każdym przypadku o zastosowaniu wyłączenia od opodatkowania będzie przesądzało istnienie na danym gruncie drogi (budowli). Jeżeli takiej drogi w rzeczywistości nie ma, nie można stosować art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Nie można bowiem mówić o pasie drogowym, gdy na gruncie nie ma żadnej drogi. Samo zatem przeznaczenie gruntu pod drogę w planie zagospodarowania nie spełnia przesłanek art. 2 ust. 3 pkt. 4 powołanej ustawy. Stąd przeznaczenie w planie 430m kw., na co powołuje się skarżący ( faktyczne zajęcie 66m kw. ) nie wpływa na wymiar podatku od nieruchomości, a do tego wymiaru nie wzięto pod uwagę owych 66 m kw., który to obszar stanowi odrębną jednostkę ewidencyjną, a właścicielem jest inny, niż skarżący, podmiot. Dołączone do skargi pisma nie mogą zmieniać oceny dokonanej przez organy podatkowe, bowiem sąd administracyjny nie jest trzecią instancją w postępowaniu administracyjnym i nie przeprowadza postępowania dowodowego, nadto dokumenty pochodzące od organów administracji nie spełniają wymogów dokumentu w rozumieniu art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( z wyjątkiem k.- 17). Ich treść nie zmienia zresztą ustaleń poczynionych w toku postępowania administracyjnego. Pozostałe ustalenia i wnioski organów podatkowych nie są kwestionowane. W takiej sytuacji, skoro w ostateczności zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.