I SA/Lu 152/18

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 r. p o s t a n a w i a zwolnić I. P. od kosztów sądowych i ustanowić dla niej doradcę podatkowego. Wnioskiem złożonym w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 390 zł, skarżąca zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego D. G.. Uzasadniając ten wniosek podniosła, że nie posiada środków finansowych na pokrycie wydatków sądowych. Gospodarstwo domowe prowadzi razem z 10-letnią córką, utrzymując się aktualnie z zasiłku chorobowego i opiekuńczego z ZUS (1.325 zł), świadczeń rodzinnych (817 zł), niewielkich wpływów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (400 zł) oraz pomocy rodziny. Obecnie, od paru miesięcy zalega z czynszem za mieszkanie oraz lokal wynajmowany na prowadzenie działalności gospodarczej. Majątek strony stanowi wskazany lokal mieszkalny o pow. 63 m2 oraz samochód osobowy o wartości 5.500 zł, zabezpieczony w toku postępowania kontrolnego. Na miesięczne koszty utrzymania skarżącej składa się opłata za czynsz, media, lekarstwa, żywność, edukacja córki, spłata kredytów, koszty działalności gospodarczej w kwotach szczegółowo wskazanych we wniosku. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie jest pierwszy wnioskiem jaki skarżąca składa przy sprawach poddawanych pod osąd tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stąd sytuacja finansowa i majątkowa skarżącej, znana jest referendarzowi z urzędu. Treść obecnie rozpatrywanego wniosku wskazuje zaś, że ta nie uległa jakiejkolwiek zmianie od czasu rozpatrzenia wcześniejszych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy. Odnosząc się zaś do istoty sprawy wskazać należy, że rozpoznanie wniosku strony o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu sprowadza się do ustalenia istnienia przesłanek zawartych w art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Zgodnie z jego treścią przyznanie prawa pomocy w takim zakresie możliwe jest, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Dokonując w tym zakresie oceny możliwości płatniczych skarżącej w oparciu o podniesione w sprawie okoliczności, wniosek jej uznać należało za zasadny. Na powyższej ocenie zaważyła przede wszystkim sytuacja finansowa strony, tj. niski dochód wykorzystywany w całości na bieżące utrzymanie oraz brak majątku i oszczędności. Jak wynika z akt sprawy skarżąca w chwili obecnej utrzymuje się z zasiłku chorobowego, świadczeń rodzinnych i niewielkich wpływów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Zapadłe orzeczenie oznacza, że skarżąca została w niniejszym postępowaniu sądowym zwolniona od kosztów sądowych, jak również przyznano jej doradcę podatkowego, bez obowiązku ponoszenia przez nią kosztów zastępstwa procesowego. Odnośnie zaś wniosku strony dotyczącego ustanowienia doradcy podatkowego w osobie D. G., to należy wskazać, że stosownie do treści art. 244 § 3 p.p.s.a, uprawnienie do wyznaczenia wskazanego imiennie przez wnioskodawcę pełnomocnika do reprezentowania go w sprawie niniejszej w ramach przyznanego prawa pomocy przysługuje w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym doradcą podatkowym Krajowej Radzie Doradców Podatkowych. Tut. Sąd poinformuje przywołany organ samorządu zawodowego o pełnym zakresie wniosku strony skarżącej. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.