I SA/Lu 153/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O.-K. i J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. - p o s t a n a w i a - - odrzucić skargę. Pismem z dnia 17 stycznia 2013 r. M. O.-K. i J. K. złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., doręczoną dorosłemu domownikowi skarżących 19 grudnia 2012 r. Skarga została wniesiona przez skarżących osobiście w dniu 21 stycznia 2013 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o oddalenie. Skarżący o przywrócenie terminu do złożenia skargi nie wnosili. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 i 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako p.p.s.a.- skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl art. 149 Ordynacji podatkowej jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo pełnoletniemu domownikowi (...). Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W sprawie niniejszej zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej zawierająca prawidłowe pouczenie o trybie i terminie jej zaskarżenia, została doręczona do rąk dorosłego domownika w dniu 19 grudnia 2012 r., zatem przewidziany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, upłynął z dniem 18 stycznia 2013 r. Z akt sprawy wynika, iż skarga została wniesiona, w dniu 21 stycznia 2013 r.,(osobiście w siedzibie organu), a więc z uchybieniem terminu do jej wniesienia. W związku z powyższym, uwzględniając dyspozycję art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.