I SA/Lu 153/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ż. na czynność Starosty Włodawskiego w przedmiocie wypłaty dotacji oświatowej za styczeń 2025 r. p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić na rzecz M. Ż. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W dniu 25 lutego 2025 r. (koperta ze stemplem pocztowym nadania - k. 9 akt sądowych) M. Ż. (skarżąca) będąca organem prowadzącym P. we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na czynność Starosty Włodawskiego (organ) polegającą na braku wypłaty dotacji oświatowej za miesiąc styczeń 2025 r. w pełnej wysokości, tj. także dla słuchaczy kierunku "Opiekun medyczny". Jak argumentowała, dotacja przyznana na 2025 r. winna być wypłacona w 12 równych częściach i w pełnej wysokości, w tym za styczeń 2025 r., której termin wypłaty upłynął 31 stycznia 2025 r. Organ natomiast bezpodstawnie nie wypłaca dotacji oświatowej należnej dla słuchaczy wskazanego kierunku, co wymaga interwencji Sądu potwierdzającej bezskuteczność przedmiotowej czynności. Do 31 stycznia 2025 r. oczekiwała, że organ wypłaci przedmiotową dotację. Tak jednak się nie stało, stąd niniejsza skarga. W odpowiedzi na skargę Starosta Włodawski wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. W ocenie organu czynność w postaci odmowy wypłaty dotacji nie miała miejsca, a tym samym brak jest przedmiotu skargi. Ponadto czynność taka nie podlega zaskarżeniu, nie jest bowiem czynnością z zakresu administracji publicznej. Gdyby jednak sąd przyjął inaczej, to skarga została wniesiona po upływie 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Za oddaleniem przemawia natomiast fakt wydania przez Lubelskiego Kuratora Oświaty decyzji ostatecznej cofającej skarżącej pozwolenie na prowadzenie szkoły, stąd odpadła podstawa prawna do wypłaty dotacji oświatowej za miesiące następne po wydaniu decyzji ostatecznej. Skarga na tą decyzję złożona przez skarżącą została wyrokiem WSA w Lublinie z 19 grudnia 2024 r. oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W przedmiotowej sprawie skarżąca zakwestionowała czynność organu polegającą na wypłacie dotacji oświatowej za styczeń 2025 r. w zaniżonej w jej ocenie wysokości. W ocenie sądu, zaskarżona czynność jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Mimo wcześniejszych rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych w tym zakresie, aktualnie przyjmuje się dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej w ww. obszarze. Podkreśla się, iż z treści art. 47 u.f.z.o. nie wynika jakiekolwiek ograniczenie co do kategorii czynności, które podlegają tej regulacji, a przepis ten nie stanowi, że czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., są wyłącznie te, które realizowane są na podstawie przepisów w nim enumeratywnie wymienionych. Przepis ten w ogóle nie odnosi się do rodzajów czynności, poprzez ich określenie w poszczególnych artykułach u.f.z.o. NSA zwraca przy tym uwagę, iż gdyby przyjąć, że tylko czynność określona w konkretnym artykule u.f.z.o. jest czynnością o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a więc może być przedmiotem skargi, przepis art. 47 u.f.z.o. określający te czynności w sposób ogólny były faktycznie zbiorem pustym. Z pewnością nie to było zamierzeniem ustawodawcy (por. postanowienie NSA z 18 listopada 2020 r. I GSK 1414/20, wyrok NSA z 19 marca 2021 r., I GSK 1713/20). Zdaniem sądu okoliczność, że w art. 47 u.f.z.o., nie wymienia się art. 34 ust. 1 u.f.z.o., nie świadczy, o tym, że uprawnionemu podmiotowi nie służy skarga do sądu administracyjnego na czynności w przedmiocie wypłaty zaniżonej kwoty dotacji. Przepis art. 34 u.f.z.o. ma charakter czysto techniczny związany z formą przekazania dotacji uprawnionemu podmiotowi oraz uszczegóławia sposób liczenia dotacji. Istotne jest zaś, że w art. 47 u.f.z.o., wymienia się art. 26 u.f.z.o., który jest podstawą dla przyznania stosownej dotacji oraz, że zaliczono czynności organu dotującego, podejmowane na podstawie tego przepisu, jako czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Uznając dopuszczalność przedmiotowej skargi koniecznym było w konsekwencji zbadanie terminowości jej wniesienia. Zgodnie z art. 53 § 2 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wnosi się w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może jednak uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skarg Sposób oraz terminy przekazania dotacji określa art. 34 ust. 1 u.f.z.o. Zgodnie z jego treścią, dotacje, o których mowa w art. 15-21, art. 25 ust. 1-4 i 8, art. 26 ust. 1, 2 i 8, art. 28-30 oraz 31 ust. 1, są przekazywane na rachunek bankowy przedszkola, innej formy wychowania przedszkolnego, szkoły, branżowego centrum umiejętności lub placówki, o której mowa w art. 2 pkt 6-8 ustawy - Prawo oświatowe, lub zespołu szkół lub placówek, w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca, z tym że części za styczeń i za grudzień są przekazywane w terminie odpowiednio do dnia 20 stycznia oraz do dnia 15 grudnia roku budżetowego;(...). Bezsporne zatem jest, że termin wypłaty dotacji za styczeń 2025 r. minął 20 stycznia 2025 r., który to dzień należy uznać za początek biegu 30-dniowego terminu do wniesienia skargi. Ten dzień bowiem był ostatnim w którym skarżąca dowiedziała się o podjęciu kwestionowanej obecnie czynności. Z uwagi na powyższe przyjąć należało, iż termin do wniesienia przedmiotowej skargi upłynął z dniem 19 lutego 2025 r. Tymczasem skargę na opisaną czynność, skarżąca wniosła dopiero 25 lutego 2025 r., a więc z uchybieniem ustawowego terminu. Nie ma zatem racji skarżąca wskazując, że dotacja za styczeń 2025 r. powinna zostać wypłacona do 31 stycznia 2025 r. i od tego dnia należy liczyć termin na wniesienie skargi. Sąd nie dopatrzył się przy tym okoliczności mogących wskazywać na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu. Uchybienie terminu w tej sprawie nie jest bowiem wynikiem braku winy skarżącej, lecz wadliwie przyjętego założenia o początkowym momencie rozpoczęcia biegu terminu. Założenie to w istocie jest wynikiem nieznajomości art. 34 ust. 1 u.f.z.o., co nie może być uznane za brak winy strony w szczególności gdy ta jest zastępowana przez zawodowego pełnomocnika. Podsumowując, skoro przedmiotowa skarga została wniesiona po upływie terminu określonego we wskazanym przepisie, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., postanowił tę skargę odrzucić (pkt 1 sentencji postanowienia). Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. O zwrocie wpisu, na podstawie powołanego przepisu, sąd orzekł w pkt 2 sentencji postanowienia.