I SA/Lu 155/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Małgorzata Fita po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r. nr [...]. M. K. złożyła skargę do tutejszego Sądu na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Wraz ze skargą złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, a w razie jego nieuwzględnienia o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od spadków i darowizn. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 ww. ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozpocząć należy od wskazania, że wynikająca z przywołanego przepisu instytucja ochrony tymczasowej nie dotyczy wszystkich aktów, a jedynie takich, które mają przymiot wykonalności. Wykonanie aktu oznacza natomiast spowodowanie w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania (por. Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96, opubl. OSP 1998/3/54, t. 1). Odnosząc powyższe do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienie uznać należało, że nie może ono zostać wstrzymane, bowiem akt ten nie posiada przymiotu wykonalności. Nie nakazuje bowiem on stronie wykonania jakiegokolwiek obowiązku, ani nie przyznaje jakiegokolwiek uprawnienia. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie nadaje się do wykonania, bowiem wydanie postanowienia w tym przedmiocie nie wiąże się z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też nakazem znoszenia zachowania zarówno dla skarżącej, jak również dla innych podmiotów. Takie postanowienie nie wywołuje żadnych skutków materialnych, a organy administracji publicznej nie mają możliwości użycia przymusu państwowego do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonego postanowienia. Innymi słowy postanowienie takie nie może być egzekwowane w postępowaniu egzekucyjnym. Ze względu na swój formalny charakter i zakres, nie wywołuje bowiem bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Odnośnie natomiast żądania wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r. nr [...] uznać należało, że nie mogła ona zostać objęta ochroną tymczasową z tego względu, że akt ten pozostaje poza granicami niniejszej sprawy. Podkreślenia bowiem wymaga, że w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymane może być wykonanie tylko takich aktów administracyjnych, które zostały wydane w granicach danej sprawy, rozumianej w kontekście art. 134 § 1 p.p.s.a. jako sprawa w znaczeniu materialnym. Pomiędzy postępowaniem zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] a zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r., nie zachodzi natomiast wymagana tożsamość przedmiotowa. W sprawie zakończonej ww. decyzją organ ustalił wysokość zobowiązania w podatku od spadków i darowizn. Z kolei zakres przedmiotowy zaskarżonego postanowienia, a co za tym idzie granice kontroli sądowoadministracyjnej w przedmiotowej sprawie, wyznacza rozstrzygnięcie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji. Nie ulega zatem wątpliwości, że wskazane sprawy pozostają ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na wzmiankowaną odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że w niniejszej sprawie, kontrola sądowoadministracyjna nie będzie obejmować decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] r. nr [...] z uwagi na to, że nie została ona wydana w postępowaniu prowadzonym w granicach sprawy, której dotyczy przedmiotowa skarga. W świetle powyższego należało stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonego postanowienia jak i decyzji organu pierwszej instancji nie mógł być uwzględniony. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.