I SA/Lu 159/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2010 r. - p o s t a n a w i a - - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 19 stycznia 2013 r. A. Sp. z o.o. w L. (spółka) złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2010 r. oraz wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podała, że nie posiada obecnie wolnych środków finansowych z uwagi na aktualną sytuację w gospodarce, prowadzone projekty biznesowe oraz skutki kryzysu finansowego. Wyasygnowanie środków wiązałoby się z koniecznością zrywania kontaktów, utratą dobrej marki, wiarygodności spółki, destabilizacją płynności finansowej i w konsekwencji zagroziłoby dalszemu istnieniu spółki. Skutkiem wykonania decyzji wymiarowej byłoby wszczęcie postępowania egzekucyjnego, blokada kont bankowych, a może nawet zajęcie majątku ruchomego. Budżet Państwa z pewnością nie jest zainteresowany likwidacją funkcjonującego przedsiębiorstwa. Spółka wskazała na istotne wady zaskarżonej decyzji, dlatego egzekucja rodziłaby odpowiedzialność odszkodowawczą. Podkreśliła, że posiada także inny majątek, który w razie utrzymania w mocy zaskarżonych decyzji, będzie stanowił "źródło roszczeń Skarbu Państwa". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zarówno w doktrynie, jak i orzecznictwie podkreśla się, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" - Wyd. Prawnicze LexisNexis 2006, s. 190 i powołane tam orzecznictwo). Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji ma charakter zamknięty, zatem inne okoliczności (np. sporny charakter należności) nie mogą być brane pod uwagę. Na skarżącym spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia, że w jego sytuacji zachodzą okoliczności wskazane w powołanym powyżej przepisie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 495-497/04; z dnia 22 listopada 2004 r., sygn. akt FZ 474/04; z dnia 31 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 267/04, niepubl.). W ocenie Sądu, podnoszone przez spółkę konsekwencje wykonania zaskarżonej decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2010 r. nie wskazują na zaistnienie w niniejszej sprawie przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wyegzekwowanie środków należnych na podstawie ostatecznej decyzji niewątpliwie pozbawia spółkę możliwości korzystania z tych środków. Jest to jednak normalny skutek wykonania decyzji określających zobowiązanie publicznoprawne. Spółka wskazała, iż nie posiada obecnie wolnych środków finansowych z uwagi na aktualną sytuację w gospodarce, prowadzone projekty biznesowe oraz skutki kryzysu finansowego, a ich wyasygnowanie wiązałoby się z koniecznością zrywania kontaktów, utratą dobrej marki, wiarygodności spółki, destabilizacją płynności finansowej i w konsekwencji zagroziłoby dalszemu istnieniu spółki, lecz okoliczności te nie zostały w żaden sposób uprawdopodobnione. We wniosku nie zawarto żadnych danych pozwalających ocenić kondycję finansową spółki (np. dochodów (straty), wydatków). Nie przedłożono również żadnych dokumentów, na podstawie których możliwe byłoby dokonanie oceny jej aktualnej płynności finansowej. Tym samym uniemożliwiono sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na prowadzoną przez spółkę działalność gospodarczą. Należy mieć także na uwadze, że ewentualne prowadzenie postępowania egzekucyjnego, zajęcie rachunku bankowego, czy wysoka kwota zobowiązań nie świadczą jeszcze o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dopiero wskazanie przez spółkę na konkretne okoliczności świadczące o zaistnieniu przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. pozwoliłoby na ocenę przedmiotowego wniosku pod kątem ich uprawdopodobnienia. Takiej mocy nie mają ogólnikowe informacje o sytuacji gospodarczej, czy kryzysie finansowym. Spółka powinna wskazać, jak te okoliczności odbiły się na jej kondycji finansowej i dlaczego spłata zobowiązania podatkowego w wysokości 17.160 zł wiązałaby się z niebezpieczeństwem spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nadto sam fakt, że spółka uważa zaskarżoną decyzję za wydaną z naruszeniem przepisów prawa nie przesądza o istnieniu podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy mieć na uwadze, że rozpoznając wniosek w tym przedmiocie sąd nie bada zasadności skargi ani zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, gdyby zaś skarga okazała się zasadna i w związku z wykonaniem decyzji powstałaby nadpłata, to podlega ona zwrotowi wraz ze stosownymi odsetkami. Ponadto spółka podała, że "posiada majątek (inny niż środki finansowe) oraz należności, które w razie utrzymania w mocy zaskarżonych decyzji będą mogły stanowić źródło roszczeń Skarbu Państwa". Taka okoliczność nie uzasadnia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a przeciwnie – może prowadzić do wniosku sprzecznego ze stanowiskiem spółki odnośnie skutków wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe należy uznać, iż spółka nie uprawdopodobniła przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z tym na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a orzeczono jak w sentencji postanowienia.