I SA/Lu 162/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2011r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata M. C. o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi M. W. i W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia - przyznać adwokatowi M. C. wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie zł 147,60 /sto czterdzieści siedem 60/100/. Uzasadnienie. Jak wynika z akt sprawy, wyrokiem z dnia 24 maja 2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M. W. i W. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. Postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2011r. przyznano skarżącym – M. W. i W. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów postępowania i ustanowienie adwokata. Pismem z dnia 12 września 2011r. Okręgowa Rada Adwokacka poinformowała Sąd, że wyznaczyła dla skarżących adwokata w osobie adwokata M. C.. Dnia 23 września 2011r. wpłynęła do Sądu, sporządzona przez pełnomocnika skarżących – adw. M.C., opinia o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej. Pismo to zawiera wniosek o przyznanie, w związku ze sporządzeniem przedmiotowej opinii, stosownego wynagrodzenia powiększonego o VAT oraz oświadczenie, że wynagrodzenie nie zostało zapłacone ani w całości, ani w części. Postanowieniem z dnia 27 października 2011r. referendarz sądowy przyznał adwokatowi M. C. wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w kwocie zł 147,60, w tym podatek od towarów i usług w kwocie zł 27,60. Pełnomocnik skarżących wniósł od powyższego postanowienia sprzeciw. Zarzucając naruszenie § 18 ust.1 pkt 2 lit.b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. Nr 163, poz.1348 ze zm./, zwanego dalej "rozporządzeniem", polegające na przyznaniu wynagrodzenia w wysokości 50 % stawki minimalnej, wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i przyznanie wynagrodzenia w wysokości zł 221,40. W uzasadnieniu sprzeciwu stwierdził, między innymi, że zgodnie z § 18 ust.1 pkt 2 lit.b/ rozporządzenia za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynagrodzenie wynosi 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji 75 % tej stawki, nie mniej niż 120 zł, a ponieważ stawka minimalna wynagrodzenia w sprawie niniejszej wynosi zł 240,00, zaś pełnomocnik skarżących nie brał udziału w postępowaniu przed sądem I instancji, to przyznane mu wynagrodzenie winno wynosić zł 221,40. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art.259 § 1 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "ustawą", od postanowienia referendarza sądowego o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy /por.: art.258 § 2 pkt 8 ustawy/ adwokat może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Stosownie przy tym do art.260 zdanie pierwsze ustawy w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony /por.: art.259 § 2 ustawy/, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Ponadto zauważyć należy, że zgodnie z art.250 ustawy adwokat wyznaczony w ramach prawa pomocy do świadczenia stronie pomocy prawnej otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Przepisami, o których mowa wyżej, są przepisy rozporządzenia /por.: § 1 pkt 1-3 rozporządzenia/. Wynika z nich, że zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia /§ 2 ust.1/, podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust.1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5, przy czym opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy. /§ 2 ust.2/, a w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust.1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach /§ 2 ust.3/, jak też, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi: - w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł, c) w innej sprawie - 240 zł /§ 18 ust.1 pkt 1/ - w drugiej instancji: a) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, b) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, c) za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy w drugiej instancji ten sam adwokat, nie sporządził i nie wniósł kasacji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł, d) w postępowaniu zażaleniowym - 120 zł /§ 18 ust.1 pkt 2/. Ponadto § 19 rozporządzenia stanowi, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-5 oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Jak wskazano wyżej, skargą wszczynającą postępowanie w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej zaskarżona została decyzja w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych. W sprawie tej przedmiotem zaskarżenia - w rozumieniu art.216 i art.231 zdanie pierwsze ustawy, a także § 18 ust.1 pkt 1 lit.a/ rozporządzenia - jest należność pieniężna, stanowiąca wartość przedmiotu zaskarżenia. Od wartości przedmiotu zaskarżenia zależała wysokość wpisu należnego od skargi /art.231 w związku z art.216 ustawy/. Wartość przedmiotu zaskarżenia wskazana została przez stronę skarżącą na kwotę zł 260,00 /por.: art.215 § 1 ustawy/ i nie była kwestionowana. Przy uwzględnieniu tak wskazanej wartości zaskarżenia ustalony został wpis od skargi na kwotę zł 100,00, stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 221, poz.2193 ze zm./. W tej sytuacji wysokość wynagrodzenia adwokata za udzielenie z urzędu nieopłaconej pomocy prawnej polegającej na sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej należało ustalić na podstawie § 18 ust.1 pkt 2 lit.b/ w związku z § 18 ust.1 pkt 1 lit.a/ i § 6 oraz § 2 ust.3 rozporządzenia z uwzględnieniem, że adwokat ten nie prowadził sprawy przed sądem I instancji. Stosownie do § 6 pkt 1 rozporządzenia, przy wartości przedmiotu zaskarżenia do 500 zł stawka minimalna wynosi zł 60,00. Oczywiste jest zatem, że 75 % tej stawki jest kwotą mniejszą niż zł 120,00 /por.: § 18 ust.1 pkt 2 lit.b/ w związku z § 18 ust.1 pkt 1 lit.a/ rozporządzenia/. Wobec powyższego wynagrodzenie należne adwokatowi za udzielenie nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu wynosi: 120 zł /§ 18 ust.1 pkt 2 lit.b/ rozporządzenia/ X 1,23 /§ 2 ust.3 rozporządzenia/ = 147,60. Podnieść należy, że nie ma racji pełnomocnik skarżących twierdząc, że minimalna stawka opłaty w sprawie niniejszej wynosi zł 240,00, bowiem – jak wyjaśniono wyżej – w sprawie niniejszej przedmiotem zaskarżenia, również w rozumieniu § 18 ust.1 pkt 1 lit.a/ rozporządzenia, jest należność pieniężna, a wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi zł 260,00. Nie odpowiada również prawdzie twierdzenie sprzeciwu, że referendarz sądowy przyznał pełnomocnikowi wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, bowiem przyznano wynagrodzenie w kwocie zł 120,00, gdyż 75 % stawki minimalnej było kwotą niższą od kwoty zł 120,00. Wynika ta jasno z wywodu uzasadnienia postanowienia z dnia 27 października 2011r. zawartego na str.3. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono, jak na wstępie.