I SA/Lu 169/97

Nie można podzielić poglądu zaskarżonej decyzji, iż udzielenie skarżącemu ulgi w postaci odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej i niewywiązanie się z wyznaczonego terminu płatności wyklucza pozytywne rozpatrzenie wniosku o umorzenie zaległości podatkowej, skoro bezpośrednio po wydaniu tej decyzji, zaszły takie okoliczności faktyczne, które realnie uniemożliwiały mu jej wykonanie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podzielić należy pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, iż decyzja oparta na przepisie art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych jest decyzją z zakresu uznania administracyjnego. Oznacza to, iż organ administracji po wszechstronnym zbadaniu okoliczności faktycznych sprawy może lecz nie musi umorzyć zaległości podatkowe. W utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się jednak, iż uznaniowość decyzji nie oznacza jej dowolności. Organ administracji wydając decyzję z zakresu uznania administracyjnego ma obowiązek wszechstronnie zebrać materiał dowodowy pod kątem przesłanek wymienionych w art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych /art. 77 par. 1 Kpa/, dokonać analizy tego materiału /art. 80 Kpa/, a następnie wykazać w uzasadnieniu decyzji odmawiającej umorzenia zaległości z jakich przyczyn nie uwzględniono słusznego interesu strony /art. 7 Kpa/. Podnieść przy tym należy, iż każda sprawa winna być rozważana indywidualnie i w odniesieniu do przytoczonych przez stronę okoliczności faktycznych oraz w oparciu o sytuację w jakiej podatnik znajduje się w chwili, gdy podejmowana jest decyzja w sprawie umorzenia zaległości podatkowej. Zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji nie czynią zadość przytoczonym wyżej wymaganiom i wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 par. 1, art. 80 i art. 107 par. 3 Kpa. Podnieść przede wszystkim należy, iż w toku postępowania nie ustalono w ogóle jaki jest stan majątkowy i dochody skarżącego. Protokół o stanie majątkowym skarżącego pochodzi z 30.07.1996 r. podczas gdy jego wniosek o umorzenie zaległości podatkowej złożony został do Urzędu Skarbowego w dniu 4.09.1996 r. W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący podnosił m.in., iż samochód, który był środkiem transportu w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej - handel obwoźny uległ samozapaleniu i całkowicie spłonął, co pozbawiło go jedynego źródła utrzymania. Zaskarżona decyzja jako argument przemawiający za nieuwzględnieniem wniosku wskazuje na fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej i konieczności rozwiązywania trudności płatniczych we własnym zakresie, jednakże w ogóle nie odnosi się do przytoczonych przez skarżącego, jak też nie wskazuje okoliczności, czy i jakie dochody uzyskuje skarżący z tej działalności. Znaczne obniżenie zdolności płatniczej podatnika, spowodowane zdarzeniem losowym może być uznane za "szczególnie uzasadnione względy społeczne lub gospodarcze", uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych na podstawie art. 31 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Nie można podzielić poglądu zaskarżonej decyzji, iż udzielenie skarżącemu ulgi w postaci odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej i niewywiązanie się z wyznaczonego terminu płatności wyklucza pozytywne rozpatrzenie wniosku o umorzenie zaległości podatkowej, skoro bezpośrednio po wydaniu tej decyzji zaszły, według skarżącego, takie okoliczności faktyczne, które realnie uniemożliwiały mu jej wykonanie, a które to okoliczności nie były badane przez organ administracji w toku postępowania administracyjnego. Wyżej przytoczone okoliczności wskazują, iż zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 par. 3 Kpa, co czyni skargę zasadną, a co mając na uwadze na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o NSA - Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w wyroku. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 55 ust. 1 ww. ustawy o NSA.