I SA/Lu 17/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. i R. małżonków M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie opisu i oszacowania nieruchomości w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżący domagali się wstrzymania wykonania postanowienia umarzającego postępowanie dotyczące zarzutów w sprawie opisu i oszacowania nieruchomości. Jako podstawę wniosku wymienili art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718 ze zm. - p.p.s.a.). Uzasadniali, że wykonanie zaskarżonego postanowienia wyrządzi im znaczną szkodę, pozbawi koniecznych środków utrzymania. Odnosząc się do powyższego wniosku trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu w tej kwestii. Sąd może również wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przytoczony wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera regulację stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczna decyzja czy postanowienie podlegają wykonaniu. Jednak należy pamiętać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i takiego wykonania wymagają. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć uzyskanie - w sposób dobrowolny lub przymusowy - takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Zasadniczo wykonalność dotyczy tylko takich aktów administracyjnych, które zawierają nakazy bądź zakazy określonych zachowań dla ich adresatów. W okolicznościach rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że rozstrzyga ono o umorzeniu postępowania wywołanego zarzutami w sprawie opisu i oszacowania nieruchomości. Takie postanowienie, co do zasady, nie podlega wykonaniu (ani dobrowolnemu, ani w trybie przymusu egzekucyjnego). Tymczasem rozważany art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi ściśle o wykonalności, nie o każdej postaci skuteczności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarżący, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, zmierzają w istocie do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Natomiast samo zaskarżone postanowienie - ściśle rzecz biorąc - nie jest rozstrzygnięciem organu, podlegającym wykonaniu przez zobowiązanych. Innymi słowy, wstrzymanie wykonania w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. musi dotyczyć ściśle postanowienia objętego skargą i jednocześnie podlegającego wykonaniu. Skoro objęte skargą postanowienie nie nadaje się do wykonania w powyższym rozumieniu, w następstwie nie ma podstaw do wstrzymania jego wykonania. Natomiast wykluczone jest takie stosowanie szczególnej instytucji przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., które powodowałoby wstrzymanie toku egzekucji, a w następstwie wstrzymanie wykonania egzekwowanej decyzji, gdyż sąd w tej sprawie nie kontroluje legalności ani przymusowo wykonywanej decyzji wymiarowej, ani zasadności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Przedmiotem sądowej kontroli legalności w nin. sprawie jest bowiem wyłącznie zagadnienie prawidłowości złożenia zarzutów w sprawie opisu i oszacowania nieruchomości. Stosowanie art. 61 § 3 p.p.s.a. w sposób, jakiego oczekują skarżący, byłoby zbyt szerokie, a tym samym nieuprawnione. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do stosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.