I SA/Lu 171/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółka cywilna T. W., J.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. postanawia - odrzucić skargę. Spółka A. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień 2006 r. Skarga zawierała braki formalne w postaci: braku wskazania pełnego numeru zaskarżonej decyzji, podpisania skargi, wartości przedmiotu sporu i braku dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej. Spółka została wezwana do usunięcia braków po rygorem przyjęcia, w przypadku braku odpowiedzi, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]o nr [...] , a w zakresie pozostałych braków pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U. z 2012 r., Nr 270 - dalej: "ppsa"). W odpowiedzi (data wpływu do Sądu 20 marca 2012 r.), Spółka wskazała, że przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] o w/w numerze. Nie podała natomiast w sposób jednoznaczny wartości przedmiotu sporu i dołączyła podpisane przez jednego ze wspólników nowe pismo procesowe zatytułowane "skarga". Wobec powyższego, Spółka ponownie została wezwana do jednoznacznego wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia, a nadto do złożenia umowy spółki cywilnej poświadczonej za zgodność z oryginałem oraz do podpisania skargi złożonej do Sądu za pośrednictwem organu przez obydwu wspólników spółki cywilnej z pouczeniem, że wartość przedmiotu zaskarżenia powinna być wskazana jednoznacznie w określonej (jednej) kwocie oznaczonej stosowną cyfrą, a nadto, że można uzupełnić brak skargi co do jej podpisania również poprzez ponowne złożenie do akt sprawy sądowej kopii skargi wniesionej do Sądu (musi ona wiernie odpowiadać oryginałowi), nie zaś być nowym pismem procesowym. Wezwanie skarżąca otrzymała w dniu 3 kwietnia 2012 r. Wskazanych braków nie uzupełniła. W odpowiedzi, ponownie przesłała pismo procesowe zatytułowane "skarga" złożone na pierwsze wezwanie Sądu, tym razem podpisane przez drugiego wspólnika , wraz z umową Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa koniecznym wymogiem każdego pisma procesowego, w tym skargi, jest podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika W przedmiotowej sprawie brak ten nie został uzupełniony, gdyż jak wynika z akt skarżąca Spółka nie złożyła kopii skargi wniesionej do Sądu, za pośrednictwem organu, podpisanej, zgodnie z wezwaniem, przez dwóch wspólników, a nowe (nie odpowiadające oryginałowi skargi) pismo procesowe zatytułowane "skarga", każdorazowo podpisane przez innego ze wspólników. Dodatkowo i dla porządku tylko wskazać stronie należy, że podpisanie skargi przekracza zakres zwykłych czynności spółki cywilnej, a z przedłożonej umowy nie wynika że Spółka może być w tych sprawach reprezentowana przez jednego wspólnika, co oznacza obowiązek podpisania skargi przez oboje wspólników (zob. postanowienia w sprawach I SA/Ol 286/10, II GZ 129/11) Ponadto, zgodnie z art. 215 § 1 ppsa, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W przedmiotowej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, a w takiej sytuacji, zgodnie z art. 216 ppsa, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia, od której pobiera się wpis stosunkowy ( z art. 231 ppsa). Strona wartości przedmiotu zaskarżenia, pomimo szczegółowego pouczenia w tym zakresie, nie wskazała. Nie uzupełnienie braków formalnych skargi uniemożliwiło nadanie sprawie dalszego biegu. Tym samym mając na względzie, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono braków formalnych skargi – na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ppsa orzeczono jak w sentencji.