I SA/Lu 173/08

Dnia 19 maja 2008 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie. Wnosząc skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...], Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług z tytułu importu, skarżący P. L. wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "w związku z niepowetowaną stratą, która mi grozi z powodu narażenia mnie na utratę znacznych środków finansowych, w posiadaniu których nie jestem". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270, z późn. zm./ wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków /z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie/, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę /majątkową, a także niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04, niepubl. – Lex Polonica). Jak wskazano, skarżący uzasadnił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jedynie lakonicznym stwierdzeniem, że wobec braku środków finansowych wykonanie decyzji spowodować może niepowetowaną szkodę polegającą na utracie tych środków. Zauważyć zatem należy, że skoro skarżący nie posiada środków finansowych, to nie może ich utracić niezależnie od tego, czy decyzja zostanie wykonana, czy nie. Stąd nie można przyjąć, aby istniało u skarżącego realne, związane z ewentualnym wykonaniem zaskarżonej decyzji, niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Dla porządku zaś wyjaśnić należy, iż sam fakt, że zaskarżona decyzja może okazać się wydaną z naruszeniem prawa, nie przesądza jeszcze o zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania, bowiem w takim przypadku, gdyby decyzja została wykonana i w związku z tym powstałaby nadpłata, zostanie ona stronie zwrócona wraz z należnymi odsetkami. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.