I SA/Lu 190/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. Sz. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, aktualnie reprezentowany przez kuratora dla strony, której miejsce pobytu nie jest znane, wniósł w skardze o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, określającej zobowiązanie podatkowe w kwocie 18.447 zł. W uzasadnieniu skargi zawarta została argumentacja zmierzająca do wykazania niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Jednak zabrakło przedstawienia konkretnych okoliczności odnoszących się do przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zawarte zostało jedynie stwierdzenie, że z uwagi na brak informacji odnośnie miejsca pobytu skarżącego trudno ocenić skutki finansowe wykonania kwestionowanej decyzji. Należy zatem zważyć, że w myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak to zostało wyjaśnione w sprawie sygn. II FSK 2563/11, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie okoliczności, uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności, świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. też sprawa sygn. I GZ 316/10). Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z poglądem zarówno doktryny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 188), jak również orzecznictwa (por. sprawa sygn. I FSK 1693/10) nie jest wystarczający sam wywód skarżącego odnośnie jego przypuszczeń i obaw. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (powołane wyżej orzeczenia dostępne są na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania m.in. decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności. Wobec tego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego powołania się na ustawowe przesłanki zastosowania tej instytucji, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie w sprawie sygn. II OSK 768/12, publ. LEX nr 1145639). Także w sprawie sygn. II GSK 1799/11 Naczelny Sąd Administracyjny argumentował, że dla wykazania zaistnienia niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Nie wystarczy jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację strony skarżącej. Innymi słowy wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie w sprawie sygn. I FSK 983/08, publ. LEX nr 468877). Wniosek rozpoznawany w tej sprawie nie czyni zadość ww. wymogom. Nie zostały przedstawione bowiem żadne konkretne okoliczności, obrazujące aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego. W dalszej kolejności zabrakło odniesienia takich skonkretyzowanych okoliczności faktycznych ściśle do przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., których wystąpienie jest konieczne dla wstrzymania wykonania decyzji. Stwierdzenie, że na obecnym etapie sprawy nie można ocenić skutków wykonania zaskarżonej decyzji w istocie prowadzi do wniosku, że nie są znane takie okoliczności faktyczne, które by realizowały przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Trzeba też zauważyć, że kwestia zgodności z prawem decyzji objętej skargą podlegać będzie rozstrzygnięciu po przeprowadzeniu rozprawy. Natomiast samo złożenie skargi, sformułowanie w niej zarzutów wobec kwestionowanej decyzji organu i przedstawienie uzasadnienia tych zarzutów, nie dają jeszcze podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W świetle treści art. 61 § 3 p.p.s.a., dla wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy samo wniesienie skargi, bowiem wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może zostać orzeczone wyłącznie wówczas, kiedy wnioskodawca wykaże obiektywne istnienie przesłanek określonych w ww. przepisie p.p.s.a., a tak się nie stało w okolicznościach nin. wniosku. W tej sytuacji, wobec niewykazania przez stronę skarżącą – reprezentowaną przez kuratora - przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.