I SA/Lu 190/96

Wprawdzie art. 21 ust. 5 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązaniach podatkowych /Dz.U. 1993 nr 108 poz. 486 ze zm./ stwierdza, że zabezpieczenie następuje w trybie przepisów ustawy o postępowaniu, egzekucyjnym w administracji, jednakże ustawowe odesłanie następuje z uwzględnieniem odrębnych uregulowań zawartych w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, co w szczególności odnosi się do decyzyjnej formy ustanowienia zabezpieczenia oraz okresu skuteczności zabezpieczenia, przewidzianych w art. 21 ust. 4 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. W tym zakresie, w stosunku do podlegających zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych, nie ma więc zastosowania art. 158 i art. 159 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji / Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm. /. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych, stosownie do art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, polega na badaniu zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. Podstawę prawną decyzji zabezpieczającej na majątku podatnika zobowiązanie podatkowe przed terminem jego płatności bądź przed wydaniem decyzji ustalającej jego wysokość, stanowi art. 21 ust. 1 i ust. 2 w. cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Przesłanką uprawniającą organ podatkowy do wydania decyzji w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego na majątku podatnika jest uzasadniona obawa, iż zobowiązanie nie zostanie wykonane, bądź że podatnik uchylać się będzie od wykonania ustalonego zobowiązania. W niniejszej sprawie organ podatkowy wskazał, iż podatnik w okresie pierwszego półrocza 1995 r. nie wykonywał obowiązków wynikających z ciążącego na nim obowiązku podatkowego, zaś ocena materiału dowodowego zebranego w postępowaniu podatkowym możliwa będzie po ustosunkowaniu się podatnika do wszystkich istotnych ustaleń organu. W związku z tym organ podatkowy miał obowiązek określić, na podstawie dotychczas zebranych danych, przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, stosownie do art. 21 ust. 4 cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Wprawdzie art. 21 ust. 5 tej ustawy stwierdza, że zabezpieczenie następuje w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji /Dz.U. 1991 nr 36 poz. 161 ze zm./, jednakże ustawowe odesłanie następuje z uwzględnieniem odrębnych uregulowań zawartych w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, co w szczególności odnosi się do decyzyjnej formy ustanowienia zabezpieczenia oraz okresu skuteczności zabezpieczenia, przewidzianych w art. 21 ust. 4 cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych. W tym zakresie, w stosunku do podlegających zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych, nie ma więc zastosowania art. 158 i art. 159 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Skarżący mógł natomiast, chcąc uniknąć wykonania zabezpieczenia przez określone w art. 164 cyt. ustawy egzekucyjnej środki, w tym zajęcie pozostających w jego posiadaniu ruchomości, złożyć wniosek o przyjęcie na zabezpieczenie kaucji, stosownie do art. 166 cyt. ustawy egzekucyjnej. Brak w decyzji organu I instancji stosownego pouczenia może być uznany za naruszenie art. 9 Kpa zobowiązującego do udzielenia stronie pełnej informacji w zakresie jej praw w toku postępowania, jednak w ocenie Sądu okoliczność ta pozostawała bez wpływu na istotę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368/ skargę oddalił.