I SA/Lu 191/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. postanawia odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 5 marca 2013 r. B. B., wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu, poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania spowoduje odrzucenie skargi. Przedmiotowe wezwanie zostało skutecznie doręczone do rąk dorosłego domownika skarżącej w dniu 14 marca 2013 r., lecz brak nie został uzupełniony w wymaganym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przepis art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., stanowi, że w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim zgodnie z treścią art. 230 § 2 p.p.s.a. jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 p.p.s.a.). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że niewskazanie przez skarżącą w skardze, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, wartości przedmiotu zaskarżenia stanowiło brak formalny skargi. Strona zobowiązana była usunąć wskazany brak formalny w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, do czego została zobligowana stosownym wezwaniem. Jak zaznaczono powyżej niniejsze wezwanie dorosły domownik skarżącej odebrał w dniu 14 marca 2013 r., a zatem termin na wykonanie wezwania upływał w dniu 21 marca 2013 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie usunęła wymaganego braku formalnego skargi, bowiem korespondencję zawierającą między innymi egzemplarz skargi wraz z określoną wartością przedmiotu zaskarżenia zaadresowała do Dyrektora Izby Skarbowej, a nie do sądu. W takim przypadku pomimo, że przesyłka pocztowa nadana została w dniu 19 marca 2013 r. to wobec jej niewłaściwego skierowania przez skarżącą na adres organu, a nie sądu za datę w której skarżąca wypełniła nałożony na nią obowiązek przyjmuje się dzień 28 marca 2013 r. tj. dzień, w którym pismo skarżącej wraz z załącznikami, w tym wspomniany wcześniej egzemplarz skargi wraz z określoną wartością przedmiotu zaskarżenia wpłynęło do tutejszego sądu. Pomimo wezwania, skarżąca nie wskazała w zakreślonym terminie, który upływał w dniu 21 marca 2013 r., wartości przedmiotu zaskarżenia, a zatem skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji postanowienia.