I SA/Lu 194/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Krystyna Czajecka-Szpringer (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Anna Strzelec, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2012r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2010 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Z. S. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] w sprawie określenia Z. S. zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2010 r. w kwocie 880 zł. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] organ podatkowy pierwszej instancji określił Z. S. zobowiązanie podatkowe za rok 2010 w podatku od środków transportowych w wysokości 880 zł za pojazd [...] o numerze rejestracyjnym [...]. W podstawie prawnej wydanej decyzji organ podatkowy pierwszej instancji przywołał przepisy Ordynacji podatkowej ( art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3, w zw. z art. 207, 210 ), przepisy prawa materialnego, tj. art. 8, 9 ust. 1 i ust. 6 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 95 z 2010 r., poz. 613, ze zm.) oraz Uchwały Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] w sprawie określenia wysokości rocznych stawek podatku od środków transportowych obowiązujących na terenie Gminy Miejskiej Ś. (Dz.Urz.Woj.Lubelskiego Nr 139, poz. 2954 ). Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta W. określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe za rok 2010 w podatku od środków transportowych. Decyzja ta w dniu [...] została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z uwagi na wątpliwości co do właściwości miejscowej organu uprawnionego do orzekania w sprawie. Pismem z dnia [...] Burmistrz Miasta. przekazał akta sprawy zgodnie z właściwością Burmistrzowi Miasta. Decyzją z dnia [...] Burmistrz Miasta wydał decyzję w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2010 r. Decyzja ta została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z uwagi na braki w ustalonym stanie faktycznym stanowiącym podstawę wydania zaskarżonej decyzji. W ponownym postępowaniu organ podatkowy wezwał podatnika do złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych za 2010 rok za pojazd o nr rejestracyjnym [...] oraz wskazania miejsca stałego zamieszkania. Strona nie stawiła się do organu podatkowego, nie złożyła wymaganej deklaracji podatkowej, ani innych wyjaśnień w sprawie. Ponadto organ podatkowy wystąpił do Starostwa Powiatowego. o przesłanie kserokopii dowodu rejestracyjnego i udzielenie informacji dotyczących zarejestrowanego pojazdu oraz jego właściciela. Do akt sprawy zostały włączone materiały przesłane przez Burmistrza Miasta, bowiem dokonane ustalenia wskazywały na zmianę miejsca zamieszkania podatnika i właściwości organu orzekającego w sprawie. Na podstawie tak zgromadzonego materiału dowodowego organ przyjął, iż samochód ciężarowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, a podatnikiem tego podatku pozostaje Z. S. zamieszkały w Ś., ul. [...]. Od decyzji organu podatkowego podatnik wniósł odwołanie, w którym wskazał, iż sprawa jest bezprzedmiotowa, gdyż nie składał deklaracji w sprawie określonego podatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie stwierdziło, że zgromadzony w aktach materiał dowodowy pozwala na przyjęcie, że Z. S. jest podatnikiem podatku od środków transportowych. Przedmiotowy samochód został zarejestrowany [...] na nazwisko właściciela Z. S.. Powyższe wynika ze znajdującego się w aktach Wykazu pojazdów zarejestrowanych w 2004 r. na terenie Gminy Miejskiej, złożonej przez podatnika deklaracji podatkowej z dnia [...], decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu z dnia [...] oraz pism i wyjaśnień organu rejestrowego zgromadzonych w aktach sprawy. Jednocześnie z pisma Starostwa Powiatowego we W. wynika, iż po okresie czasowego wycofania pojazdu z ruchu, tj. po [...] określonego decyzją z dnia [...] Z. S. nie składał wniosku o czasowe wycofanie pojazdu z ruchu i nie wyrejestrował spornego pojazdu. Po upływie okresu na jaki został wycofany z ruchu pojazd został przywrócony ( dopuszczony ) do ruchu. W ocenie organu odwoławczego powyższe oznacza, że Z. S. nadal pozostaje właścicielem w/w pojazdu i pojazd ten figuruje w rejestrach organu rejestrowego. Wskazał ponadto , że wycofując pojazd z ruchu organ rejestrowy zatrzymuje w depozycie dowód rejestracyjny oraz tablice rejestracyjne. Z informacji organu wynika jednak, że w dniu [...] Z. S. złożył oświadczenie o zagubieniu dowodu rejestracyjnego w/w pojazdu. Zatem, skoro pojazd został przywrócony do ruchu i brak dowodów na to, że został wyrejestrowany bądź zmienił właściciela, nieuprawnione byłoby inne stanowisko organu podatkowego, niż wykazane w skarżonej decyzji. Dalej organ wskazał, że moment wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych został połączony z czynnością - wyrejestrowania lub zmiany właściciela. Zatem żadne inne okoliczności nie mogą skutkować wygaśnięciem obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. Kwestie powstania i wygaśnięcia obowiązku podatkowego zostały uregulowane przepisami art. 9 ust. 3, 4, 4a, 4b i ust. 5 powołanej na wstępie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wobec powyższego za nieuzasadnione uznać należy zarzuty odwołania o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania podatkowego. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Skarżonej decyzji organu pierwszej skarżący zarzuca sprzeczność z art. 9 ust. 1 oraz ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych z uwagi na bezwzględną niewłaściwość organu, a ponadto bezprzedmiotowość decyzji. W uzasadnieniu skarżący podnosi, że nie jest mieszkańcem Gminy Ś. ani też nie posiada siedziby na terenie tej gminy (oczywisty brak dowodów przeciwnych) i z tego powodu nie podlega jurysdykcji zarówno Burmistrza gminy miejskiej Ś., jak też (w konsekwencji) Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w L.. Z treści skarżonej decyzji wynika, że została ona wydana na podstawie jakiegoś bezprawnego domniemania, którego źródeł, na pytanie skarżącego, jednak Burmistrz Miasta Ś. nie podał. W szczególności skarżący nie składał żadnej deklaracji podatkowej w tym przedmiocie Burmistrzowi Miasta Ś., który ponadto "absolutnie nie jest właściwy wobec skarżącego w zakresie rzekomego przedmiotu opodatkowania". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zasady opodatkowania środków transportowych reguluje ustawa z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych ( t.j. Dz. U. Z 2010 r., Nr 95, poz. 613 ze zm.). Zgodnie z art. 9 ust. 7 tej ustawy organem właściwym w sprawach podatku od środków transportowych jest organ podatkowy, na którego terenie znajduje się miejsce zamieszkania lub siedziba podatnika. Kwestia właściwości miejscowej organu uprawnionego do orzekania w sprawie określenia skarżącemu podatku od środków transportu była sporna już w trakcie postępowania podatkowego. Pierwotną decyzję wydał Burmistrz Miasta W.. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. z uwagi na wątpliwości związane z właściwością Burmistrza Miasta W.. Skarżący w deklaracji na podatek od środków transportu na 2004 r. jako miejsce zamieszkania wskazał W., ul [...], natomiast, jak wynika z pisma Urzędu Miejskiego we W. podatnik w dniu [...] dopisał się na własny wniosek do dodatkowego rejestru wyborców pod adresem stałego zamieszkania w Ś. przy ul. [...]. Następne decyzje w sprawie wymiaru podatku wydał Burmistrz Miasta Ś. W odwołaniu z dnia [...] podatnik zakwestionował m.in. właściwość tego organu w sprawie wymiaru podatku od środków transportowych. W zaskarżonej decyzji, jak też w decyzji organu pierwszej instancji organy podatkowe nie wskazały przyczyn, z powodu których uznały, że w sprawie właściwy jest Burmistrz Miasta Ś. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji znajduje się jedynie informacja, że do akt podatkowych " zostały włączone materiały przesłane przez organ podatkowy we Włodawie, bowiem dokonane ustalenia wskazywały na zmianę miejsca zamieszkania podatnika i właściwości organu orzekającego w sprawie", natomiast organ pierwszej instancji wskazał, że " W toku postępowania ustalono, że Pan Z. S. na stałe zamieszkuje na terenie gminy Ś. pod adresem [...] i jest właścicielem pojazdu o nr rej [...], zaś organem odpowiedzialnym za opodatkowanie podatkiem od środków transportowych jest Burmistrz Miasta Ś.". Zgodnie z art.210 § 1pkt 6 Ordynacji podatkowej decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Natomiast z § 4 tego przepisu wynika, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu stwierdzenie przez organy podatkowe, że skarżący w 2010 r. zamieszkiwał na stałe w Ś. nie zostało w żaden sposób uzasadnione, w szczególności organy nie wskazały dowodów, na podstawie których oparły to stwierdzenie. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak też decyzji organu I instancji nie spełniają warunków, o których mowa w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Wady uzasadnienia uniemożliwiają Sądowi kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ na podstawie zebranego materiału dowodowego ustali miejsce zamieszkania skarżącego w 2010 r. mając jednak na uwadze, że w znajdującej się aktach sprawy deklaracji na podatek od środków transportowych podatnik wskazał miejsce zamieszkania w 2004 r, natomiast z pisma Urzędu Miejskiego we W. wynika, że podatnik w dniu [...] dopisał się na własny wniosek do dodatkowego rejestru wyborców pod adresem stałego zamieszkania w Ś. przy ul. [...]. Na podstawie jedynie tych dowodów nie można ustalić miejsca zamieszkania skarżącego w 2010 r. Po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym organ przedstawi swoje stanowisko w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Z powyższych względów, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji. Rozstrzygniecie o kosztach postępowania znajduje uzasadnienie w art. 200 tej ustawy.