I SA/Lu 199/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Gdulewicz, Sędziowie NSA Anna Kwiatek, NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marta Sochal, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 września 2006 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zastosowania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarbu Państwa kwotę [...] tytułem wpisu sądowego od którego skarżący był zwolniony. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej, po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Wójta Gminy Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy zastosowania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji SKO wskazało, iż organ podatkowy I Instancji odmówił J. W. zastosowania ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym podnosząc, że dobudowany przez niego budynek nie jest budynkiem inwentarskim. W odwołaniu od tej decyzji J. W. kwestionował ustalenia faktyczne organu I instancji i podnosił, iż sporny budynek wykorzystywany jest do obsługi bydła. W jego ocenie ustalenia organu I instancji są niepełne, bowiem nie ustalono, czy w jego gospodarstwie są inne pomieszczenia gospodarcze, czy jest inna obsada zwierząt. Podkreślał, iż w jednym z nowowybudowanych pomieszczeń przetrzymywał kury. Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na treść art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym ( Dz. U. z 1993r. Nr 94, poz. 431 z późn. zm.) i wywiodło, iż z przepisów tych wynika, że nie każda inwestycja prowadzona przez podatnika podatku rolnego jest przesłanką do zastosowania ulgi inwestycyjnej. Tylko budowa budynku, który służy do chowy, hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich umożliwia skorzystanie z przedmiotowej ulgi. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że budynki typu magazynowo- gospodarczego, choćby były związane z prowadzonym gospodarstwem rolnym, nie są budynkami inwentarskimi w rozumieniu art. 13 ustawy o podatku rolnym. W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy I instancji przeprowadził postępowanie, w wyniku którego ustalił, że J. W. dobudował do istniejącego budynku obory nowy budynek, składający się z dwóch odrębnych pomieszczeń z bramami wjazdowymi. W pomieszczeniach tych nie zamontowano jakichkolwiek urządzeń do chowy, hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich. Nie stwierdzono śladów świadczących o tym, że służyły one do ww. celów. W czasie oględzin stwierdzono, że w jednym z pomieszczeń składowano zboże oraz motorower, w drugim materiały budowlane oraz konny wóz. Ustalenia poczynione w trakcie oględzin dają podstawę do przyjęcia, iż dobudowany budynek nie jest budynkiem inwentarskim. Potwierdza to znajdujące się w aktach sprawy pismo Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. znak: [...] z dnia 6 czerwca 2005r., wskazujące iż jest to budynek gospodarczy. Nie może zmieniać tego sporadyczne wykorzystywanie pomieszczeń do przetrzymywania kur w związku z zakazem wypuszczania drobiu. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skoro sporny budynek przeznaczony jest do chowu, hodowli i utrzymania zwierząt gospodarskich, to winien być tak urządzony i posiadać wyposażenie stosownie do postanowień rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 września 2003r. w sprawie minimalnych warunków utrzymania poszczególnych zwierząt gospodarskich (Dz. U. Nr 167, poz. 1629 z późn. zm.). Mając na uwadze, że przedmiotowa ulga przysługuje po zakończeniu inwestycji, to należy przyjąć, że ubiegający się o ulgę w dacie występowania z wnioskiem o jej zastosowanie, faktycznie już wykorzystuje nowo wybudowany budynek do chowu, hodowli i utrzymania zwierząt inwentarskich. Podnoszone przez podatnika w odwołaniu okoliczności nie mają wpływu na ocenę, że nowowybudowany budynek nie jest budynkiem inwentarskim. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji zebrał dostępny mu materiał dowodowy i dokonał jego oceny, a ocena ta sprawiła, że nie uwzględnił wniosku strony. Organ podatkowy działał w graniach art. 13 powołanej ustawy, a zatem brak jest podstaw do uchylenia decyzji. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. W. żądał uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w całości. Nie precyzując zarzutów podnosił, iż w związku ze zwiększonymi wymogami odnośnie chowu i hodowli zwierząt gospodarskich, w związku z przystąpieniem Polski do UE, zmuszony był dokonać rozbudowy i modernizacji obory. Otrzymał zgodę na budowę budynku gospodarczego, lecz przekroczył zakres robót, w związku z czym zobowiązany został do wykonania projektu budynku. Wykonany projekt budynku inwentarskiego złożony został właściwym służbom i został przyjęty. Fakt wykorzystywania budynku jako inwentarskiego potwierdziła osoba ciesząca się zaufaniem społecznym – sołtys. Organ podatkowy rażąco niedokładnie dwukrotnie dokonał oględzin obiektu i " potwierdził dużo nieprawdy". Organ podatkowy II instancji dokonał wybiórczej oceny materiału dowodowego nie ustosunkowując się do przedkładanych przez niego dowodów. Nikt podczas pierwszej kontroli nie kwestionował, że dobudowane pomieszczenia są wykorzystywane jako inwentarskie. Wobec przedstawionych dowodów, w jego ocenie, oczywistym jest, że winna przysługiwać mu ulga w podatku rolnym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie i w całości podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem w oparciu o dyspozycję zawartą w przepisie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt wynika, że w dniu 2 maja 2005r. J. W. wniósł o zastosowanie ulgi inwestycyjnej w podatku rolnym, wskazując iż rozbudował budynek inwentarski i poniósł na ten cel wydatek w kwocie 6.571,42 zł (k.44). Do wniosku dołączył poświadczone za zgodność kserokopie faktur nabycia materiałów budowlanych. Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (t.jedn.:Dz. U. z 1993r. Nr 94, poz. 431 z późn. zm.), podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich służących do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt gospodarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska (pkt.1). Zgodnie z art. 13 ust.2 powołanej ustawy ulga inwestycyjna przyznawana jest po zakończeniu inwestycji /.../. Nie jest w sprawie sporne, iż skarżący jest podatnikiem podatku rolnego. Sporna pozostaje kwestia, czy dobudowany do obory budynek jest - jak twierdzi skarżący - budynkiem inwentarskim, czy też budynkiem magazynowo-gospodarczym. W powołanym przepisie prawa ustawodawca definiuje pojęcie budynku inwentarskiego przez określenie, że jest to budynek służący do chowu, hodowli i utrzymywania inwentarza żywego (np. obora, cielętnik, chlewnia, tuczarnia, kurnik, itd.). Taką też definicję wskazywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji. Podkreślało nadto, iż budynek typu magazynowo-gospodarczego, choćby nawet był związany z gospodarstwem rolnym nie jest budynkiem inwentarskim. Spostrzeżenia te uznać należy za trafne, lecz w sprawie nie został w istocie ustalony charakter wzniesionego, dobudowanego przez skarżącego do istniejącej obory, budynku. Ferując zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze, podzielając ustalenia i wnioski organu podatkowego I instancji, powołało się na dowód z oględzin, wskazując, że ustalenia poczynione w ich toku dają podstawę do przyjęcia, że dobudowany budynek nie jest budynkiem inwentarskim. Ustalenia te, zdaniem Kolegium, potwierdza znajdujące się w aktach pismo Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 6 czerwca 2005r. [...], wskazujące iż jest to budynek gospodarczy. Konkludując, w ocenie organu odwoławczego, przeprowadzone postępowanie wykazało, że dobudowane pomieszczenia budynku nie są wykorzystywane do celów właściwych budynkom inwentarskim, ani nie posiadają żadnych urządzeń wskazujących, iż mają charakter i będą w przyszłości wykorzystywane do ww. celów. Ustalenia te kwestionuje skarżący, zarzucając iż treść protokołu oględzin nie odpowiada rzeczywistości, a w ostateczności po wykonaniu projektu budowlanego wzniesiony został budynek inwentarski, co potwierdza ww. projekt przyjęty bez zastrzeżeń przez organ budowlany. Zarzutom tym trudno odmówić zasadności, gdy się zważy, iż ustalenia faktyczne sprawy opierają się na dowodzie z oględzin spornego budynku utrwalonym w protokole z dnia 12 października 2005r. (k.- 20), lecz protokół ten sporządzony został z naruszeniem art. 173 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie skarżący i organ I instancji, w uchylonej przez organ odwoławczy decyzji z dnia 8 lipca 2005r. (k.-2) powołują się na jakiś inny protokół oględzin, lecz protokołu takiego w aktach brak. Zgodnie z art. 173, protokół sporządza się tak, aby z jego treści wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy nich obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby. Protokół odczytuje się wszystkim obecnym osobom, biorącym udział w czynności urzędowej, które powinny następnie protokół podpisać. Odmowę lub brak podpisu którejkolwiek osoby należy omówić w protokole. Protokół z dnia 12 października 2005r., stanowiący w istocie jedyny dowód w sprawie, na okoliczność charakteru spornego budynku, nie odpowiada powyższym wymogom, bowiem poza wskazaniem kto oględzin dokonywał, brak jest w nim wskazania, czy były przy tym obecne inne osoby i w jakim charakterze. Z jego treści można domyślać się, że uczestniczył w nich skarżący, lecz na protokole brak jego podpisu, jak też wskazania przyczyn, z powodu których protokół nie został przez niego podpisany. Protokół nie został też odczytany. Protokół utrwalający przebieg oględzin jest dowodem w postępowaniu tylko wówczas, jeżeli jest zgodny z prawem, a więc gdy został sporządzony w sposób określony w przepisach rozdziału 9 działu IV Ordynacji podatkowej ( por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2000r. III SA 365/99 – ONSA 2001, nr 2, poz.73). Pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na które powołuje się organ odwoławczy, nosi datę 6 czerwca 2005r. Wynika z niego, że w tym dniu bliżej nieokreśleni pracownicy Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. przeprowadzili oględziny na działce J. W., który rozpoczął budowę budynku gospodarczego (k.- 21). Z dołączonych do odwołania dokumentów wynika, iż postanowieniem z dnia 15 czerwca 2005r. [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy budowie budynku gospodarczego na działce nr [...] wykonywanych w sposób odbiegający od warunków określonych w zgłoszeniu, bowiem na taki zakres robót wymagane jest pozwolenie na budowę, a postanowieniem z dnia 28 czerwca 2005r. nałożył na skarżącego obowiązek wykonania inwentaryzacji robót oraz projektu budowlanego. W wykonaniu powyższego w dniu 21 lipca 2005r. skarżący złożył inwentaryzację oraz projekt na dokończenie robót budowlanych budynku inwentarskiego (k.- 64-66). Dokumenty te pochodzą z daty po dniu 6 czerwca 2005r. i nie były przedmiotem oceny przez organ odwoławczy. W takiej zaś sytuacji nie można uznać, iż postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało bez naruszenia art. 122, art. 173, art.187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt. 4 Ordynacji podatkowej i brak jest wystarczającego materiału dowodowego dla oceny, czy w sprawie spełnione zostały przesłanki, o których mowa w art. 13 ust 1 pkt. 1 ustawy o podatku rolnym. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, uznając skargę za uzasadnioną, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji. Orzeczenie o wpisie sądowym znajduje uzasadnienie w art. 200 w zw. z art. 223 § 2 powołanej ustawy.