I SA/Lu 20/05

PostanowienieWSA w Lublinie2006-11-07

Skład orzekający: Irena Szarewicz-Iwaniuk

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga wniesiona po terminie, którego przywrócenie zostało prawomocnie odmówione, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 PPSA?
Ratio decidendi
Skarga wniesiona po terminie, którego przywrócenie zostało prawomocnie odmówione, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 PPSA. W sytuacji, gdy postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi stało się prawomocne, późniejsze wniesienie skargi jest nieskuteczne.
Stan faktyczny
Skarżący wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Po serii postanowień i zażaleń dotyczących przywrócenia terminu do wniesienia skargi oraz uiszczenia opłat, ostatecznie postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia skargi stało się prawomocne. W związku z tym, sąd odrzucił skargę jako wniesioną po terminie.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.i A. małż. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok - p o s t a n a w i a - -odrzucić skargę. M. J. i A.j J. w dniu 15 grudnia 2004r. wnieśli skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. Zarządzeniem z dnia 15 kwietnia 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie pozostawił wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi bez rozpoznania (k.- 23). Na to zarządzenie skarżący M.i . J. wnieśli zażalenie (k.-32). Postanowieniem z dnia 5 lipca 2005r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone zarządzenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Wojewódzkiemu w Lublinie (k.- 45). Postanowieniem z dnia 2 listopada 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu wniosku skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi odmówił jego uwzględnienia (k.- 65). Na to postanowienie skarżący wnieśli zażalenie (k.-73). Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił zażalenie skarżących na ww. postanowienie z dnia 2 listopada 2005r. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi (k.- 85) z uwagi na nieuiszczenie w terminie wpisu od zażalenia. W tej sytuacji skarżący wnieśli wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenie wpisu od zażalenia (k.- 93). Po rozpoznaniu tego wniosku, postanowieniem z dnia 25 maja 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił skarżącym M. i A.J. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od zażalenia (k.- 111). Na to postanowienie ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżących – radca prawny - wniósł zażalenie (k.- 120). Postanowieniem z dnia 14 lipca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił to zażalenie, jako że nie została od niego uiszczona opłata stała (k.-130). Postanowienie to jest prawomocne. Na skutek uprawomocnienia się postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 14 lipca 2006r. uprawomocniło się postanowienie tego Sądu z dnia 25 maja 2006r. odmawiające przywrócenia terminu do uiszczenia opłaty od zażalenia na postanowienie z dnia 2 listopada 2005r. Mając na uwadze przedstawiony wyżej tok postępowania w rozpoznawanej sprawie, stwierdzić należy, iż postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 2 listopada 2005r. odmawiające skarżącym przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. znak [...] w przedmiocie podatku od osób fizycznych za 1999r. jest prawomocne. Oznacza to, że skarga M. i A. małż. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. znak [...] wniesiona został po terminie, o którym mowa w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a zatem stosownie do art. 58 § 1 pkt. 2 tej ustawy podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze należało orzec jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 19.07.2026. · Źródło