I SA/Lu 201/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi I. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych - w zakresie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a: -- odrzucić wniosek I. G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych I. G. wniosła o "przywrócenie terminu do złożenia zaskarżenia decyzji", co należało potraktować, zgodnie z intencją wniosku, jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Skarga wraz z wnioskiem datowane są na dzień 9 lutego 2016 r., a nadane do tutejszego Sądu za pośrednictwem organu 17 lutego 2016 r. (datownik pieczęci na kopercie, w której nadano skargę wraz z wnioskiem, k.43 akt sądowych). We wniosku strona wyjaśniała, że po odliczeniu jej obciążeń z tytułu egzekucji administracyjnej, z emerytury pozostaje jej na życie ok.30 zł. Skargi nie była w stanie złożyć w stosownym terminie ze względów zdrowotnych i finansowych, gdyż nie posiadała nawet środków na znaczek. Obecnie, gdy ustało obciążenie jej emerytury, jest w stanie skargę złożyć. Skarżąca, wezwana w związku ze złożonym wnioskiem do wskazania czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, wyjaśniła, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 9 lutego 2016 r. dzięki temu, że jej córka (bezrobotna, z którą skarżąca zamieszkuje) dostała po raz pierwszy od ich zasądzenia alimenty w wysokości 50 zł. Dzięki temu mogła wydrukować korespondencję do Sądu w punkcie poligraficznym, kupić znaczek i pojechać na pocztę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), dalej: p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W świetle art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie zaś do treści art. 87 § 4 p.p.s.a., równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Zgodnie z art. 88 p.p.s.a., sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu. Jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia skargi I. G. podaje okoliczność, że nie miała środków finansowych na opłacenie kosztów wydrukowania skargi z załącznikami i opłacenia znaczka pocztowego, która to przyczyna ustała 9 lutego 2016 r. wraz z pojawieniem się na jej koncie zaległych alimentów na bezrobotna córkę. Niezależnie od merytorycznej zasadności wniosku o przywrócenie terminu (bo z akt sprawy wynika, że skarżąca faktycznie przez ostatnie miesiące znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej i nawet niewielkie koszty mogły stanowić dla niej przeszkodę w dotrzymaniu terminu) zauważyć jednak należy, że sama skarżąca za dzień, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi podała 9 lutego 2016 roku. W terminie siedmiu dni od tej daty, to jest do dnia 16 lutego 2016 r. skarżąca mogła skutecznie złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wniosek złożony w dniu 17 lutego 2016 r. (a taka data, jak wskazano wyżej, wynika z datownika na kopercie, w której nadano skargę i wniosek o przywrócenie terminu) podlega zatem odrzuceniu, jako spóźniony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 88 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu. Podkreślić należy, iż Sąd odrzucając jako spóźniony wniosek o przywrócenie terminu, nie ocenia przesłanek uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej.