I SA/Lu 203/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Oworuszko po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. D. na decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie zmiany rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące: VII, IX i X 2002 roku p o s t a n a w i a skargę odrzucić W dniu 6 kwietnia 2004 r. wpłynęła do tutejszego Sądu skarga J. D. na decyzję Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] r., Nr: [...] w sprawie zmiany rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień, wrzesień i październik 2002 roku. Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarżący w niniejszej sprawie wniósł skargę na decyzję organu I instancji. Od decyzji tej przysługiwało mu odwołanie do organu wyższego stopnia, w tym przypadku do Izby Skarbowej [...], zgodnie z art. 220 w zw. z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późno zm. ) - w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania decyzji. Jak wynika z akt sprawy strona takie odwołanie złożyła, jednak z uchybieniem ustawowego terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Wobec tego Izba Skarbowa, działając w trybie art. 228 § 1 pkt 2 w/w ustawy, postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2003 r. stwierdziła bezskuteczność odwołania z powodu uchybienia terminu do jego wniesienia. Tym samym decyzja organu I instancji stała się ostateczna. Zgodnie z art.52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) , skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z powyższego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mogłaby być jedynie zaskarżona decyzja organu odwoławczego, a mianowicie Izby Skarbowej [...], do której wydania, z powołanych wyżej względów nie doszło. Uznać więc należy, iż skarga wniesiona w przedmiotowej sprawie była niedopuszczalna, co uzasadniającej odrzucenie na zasadzie art. 58 § l pkt 6 i § 3 w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.