I SA/Lu 211/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Kręcisz, Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk (spr.), Protokolant Referent stażysta Julita Urbaś, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 września 2008 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za grudzień 2004 r. - oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania K. Z. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 9 października 2007r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za grudzień 2004r. w kwocie 1.940 zł – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, iż K. Z. w 2004r. prowadził działalność gospodarczą m.in. w zakresie sprzedaży oleju opałowego. Dla celów podatkowych prowadził księgę przychodów i rozchodów oraz ewidencję zakupów i sprzedaży VAT. Przeprowadzona u K. Z. kontrola podatkowa w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczeń z budżetem Państwa w podatku akcyzowym za okres od 1 stycznia 2004r. do 31 grudnia 2004r. wykazała, iż na dzień 31 grudnia 2003r. podatnik posiadał 3.200 litrów oleju opałowego. W okresie od stycznia do grudnia 2004r. zakupił w celu sprzedaży 4.000 litrów tego oleju, a sprzedał 5.500 litrów. Ustaleń tych dokonano na podstawie dokumentów źródłowych – faktur zakupu i sprzedaży VAT, spisu z natury towarów na dzień 31 grudnia 2003r. oraz oświadczenia podatnika z dnia 31 grudnia 2004r. (k.- 12), wg którego na ten dzień nie posiadał on żadnych materiałów, towarów, ani składników majątkowych podlegających inwentaryzacji. Ustaleń tych podatnik w toku postępowania nie kwestionował. W takiej sytuacji, w ocenie organu podatkowego, podatnik niezaewidencjonował sprzedaży 1.700 litrów oleju opałowego. Ustalenia te stały się podstawą wszczęcia postępowania podatkowego, w wyniku którego doszło do wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2004r. w kwocie 1940 zł. K. Z. w odwołaniu od tej decyzji, wnosił o umorzenie postępowania i zarzucał organowi podatkowemu błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że olej opałowy został sprzedany, gdy tymczasem pozostał on na stacji paliw w zbiorniku użyczonym mu przez E. J. prowadzącego wówczas firmę A. Stacja była dzierżawiona od B. Sp. z o.o., która ogłosiła upadłość. Z przyczyn niezależnych od siebie nie mógł odzyskać zgromadzonego tam oleju i sam poniósł stratę. Sporządził spis z natury na dzień 31 grudnia 2004r. wraz z protokołem, o czym kontrolujący byli poinformowani, lecz nie podjęli kroków w celu prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. On sam, nie prowadząc już działalności gospodarczej, nie miał możliwości podjęcia inicjatywy dowodowej. Rozpatrując sprawę w wyniku wniesionego odwołania Dyrektor Izby Celnej nie znalazł podstaw do uwzględnienia podniesionych w nim zarzutów. Wskazał na bezsporne, bo wynikające z dokumentów fakty co do ilości posiadanego przez podatnika na dzień 31 grudnia 2003r. oleju opałowego, ilość zakupionego w 2004r. (jednorazowo) oleju opałowego oraz dokumentowane fakturami VAT ( bo tylko taka sprzedaż była prowadzona ) ilości sprzedanego w 2004r. oleju opałowego. Podniósł, iż podatnik w dniu 31 grudnia 2004r. sam złożył organowi oświadczenie, że na ten dzień nie posiada żadnych materiałów, towarów, ani składników majątkowych podlegających inwentaryzacji, a zatem nie mógł posiadać również 1.700 litrów spornego oleju opałowego. W zaskarżonej decyzji odwołał się do oceny prawnej tak ustalonego stanu faktycznego dokonanej przez organ I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez podatnika w odwołaniu Dyrektor Izby Celnej wskazał, że podatnik nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o tym, że 1.700 litrów oleju stanowiącego jego własność pozostało w zbiornikach na stacji paliw upadłej Spółki, ani nie podjął jakichkolwiek kroków w celu dochodzenia swoich roszczeń z tego tytułu. To zaś na podatniku, który powołuje się na konkretną okoliczność, ciąży obowiązek jej udowodnienia. Podatnik nie zrobił tego ani w toku postępowania podatkowego w I instancji, ani w postępowaniu odwoławczym, zaś na organ podatkowy nie można nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania dowodów świadczących na korzyść podatnika. Na powyższą decyzję K. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Nie precyzując zarzutów ani wniosków podnosił, iż decyzja wydana została bez uwzględnienia protokołu strat, który był przekazany organowi kontroli skarbowej. Nie było zatem podstaw do zastosowania art. 18 ust. 1 oraz 19 ust. 1,2,3 ustawy o podatku akcyzowym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej zauważył, że wspomnianego protokołu start skarżący nie przedstawił na żadnym etapie postępowania. Wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Bezsporne jest, iż do końca 2004r. skarżący – K. Z. prowadził działalność gospodarczą polegającą m.in. na sprzedaży oleju opałowego. Nie budzi zatem wątpliwości, iż dokonywał sprzedaży wyrobów akcyzowych zharmonizowanych ( por. art. 2 pkt.2 w zw. z art. 62 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym – Dz. U. Nr 29, poz.257 ze zm.). W związku z tym ciążył na nim obowiązek podatkowy w akcyzie, obowiązek składania deklaracji podatkowych oraz wpłat podatku akcyzowego na rachunek właściwej izby celnej, a to na podstawie art. 4 ust.1 pkt. 3, art. art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 powołanej ustawy. Poza sporem pozostaje też, iż na koniec 2003r. skarżący sporządził spis z natury towarów, w którym wykazał zapas 3.200 litrów oleju opałowego, w 2004r. nabył do celów sprzedaży 4.000 litrów tego oleju, a sprzedał 5.500 litrów. W tej sytuacji na koniec 2004r. powinno pozostać na stanie magazynowym 1.700 litrów oleju opałowego. Kończąc działalność gospodarczą skarżący nie wykazał żadnych zapasów towarów, składając oświadczenie z dnia 31 grudnia 2004r., że na koniec roku 2004r. stan towarów i materiałów wynosi zero ( " na dzień 31.12.2004r. nie miałem żadnych towarów i materiałów podlegających inwentaryzacji" –k.-12). Ustalenie więc, że skarżący niezaewidencjonował sprzedaży 1.700 litrów oleju opałowego znajduje pełne odzwierciedlenie w źródłowych dowodach księgowych prowadzonej działalności gospodarczej skarżącego. Rację ma organ podatkowy, iż skarżący nie wyjaśnił z jakich przyczyn kończąc działalność gospodarczą nie wykazał stanowiącego jego własność zapasu 1.700 litrów oleju opałowego. Na żadnym etapie postępowania skarżący nie przedstawił protokołu strat, na który powołuje się w skardze, a jego twierdzenie o pozostawaniu oleju opałowego na terenie stacji paliw upadłej Spółki z o.o. B. pozostaje w sprzeczności ze złożonym przez niego w dniu 31 grudnia 2004r. oświadczeniem o braku jakichkolwiek towarów handlowych i materiałów podlegających inwentaryzacji. Protokół strat mógłby zresztą obejmować towary, które uległy utracie, na skutek okoliczności na które skarżący nie miał wpływu, a do takich z pewnością nie można zaliczyć pozostawienia towaru u osoby drugiej. Jak trafnie wskazał organ podatkowy w zaskarżonej decyzji skarżący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, iż podejmował kroki w celu odzyskania spornego oleju lub jego równowartości. Twierdzenie, iż po zakończeniu działalności gospodarczej nie miał możliwości skorzystania ze środków prawnych w powyższym zakresie jest oczywiście bezpodstawne. Przyjęcie zatem przez organy podatkowe, iż po stronie skarżącego powstał obowiązek podatkowy z tytułu niezaewidencjonowanej sprzedaży 1.700 litrów oleju opałowego, w ustalonym stanie faktycznym sprawy, było w pełni uzasadnione i podjęte zostało bez naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art.191 oraz 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W takiej zaś sytuacji trafnie wskazały organy podatkowe na zastosowanie w sprawie art. 4 ust. 2 pkt 10 ustawy o podatku akcyzowym, bowiem korzystając z upoważnienia ustawowego zawartego w art. 65 ust. 2 powołanej ustawy Minister Finansów wydał rozporządzenie z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.), w którym obniżył stawki akcyzy dla olejów opałowych i określił warunki jej stosowania. Jednym z tych warunków było uzyskanie od nabywcy oleju opałowego oświadczenia o jego przeznaczeniu ( § 4 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 ). Skarżący, co do 1.700 litrów oleju opałowego oświadczeń takich nie przedstawił, a więc trafnie przyjęto, iż stawka podatku wynosić powinna 1.141 zł za 1000 litrów oleju ( § 3 ust. 3 pkt 1 w zw. z § 4 ust 5 ww. rozporządzenia). Przyjęcie, iż obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym powstał w miesiącu grudniu 2004r. nie narusza art. 6 ust.3 ustawy o podatku akcyzowym. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych, skoro zarzuty skargi są bezzasadne, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.