I SA/Lu 213/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Niezgoda po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Spółka z o.o. w H. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: sierpień – grudzień 2014 r., styczeń – maj, lipiec 2015 r. oraz kwoty podatku od towarów i usług podlegające wpłacie - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a : - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług, K. Spółka z o.o. zwróciła się do sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji "ponieważ wykonanie przedmiotowej decyzji skutkować będzie poniesieniem znacznych kosztów". Strona powołała się przy tym na postanowienie NSA w sprawie I OZ 455/14 wywodząc, że dla spełnienia przesłanki wstrzymania wykonania wystarczy samo niebezpieczeństwo zajścia takich skutków, o jakich mowa w przepisie, w takim sensie, że mogą one wystąpić potencjalnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r poz. 1369 ze zm. – dalej: "Ppsa"), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w §1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem nie mającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania; dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (por. post. NSA z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. I OZ 1236/14, system informacji prawnej LEX) Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, iż chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego - zob. np. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 - SIP Lex. Dokonując oceny wniosku skarżącego w kontekście wskazanych wyżej przesłanek wstrzymania wykonania decyzji stwierdzić należy, że uzasadnienie wniosku nie zawiera żadnych konkretnych informacji o sytuacji finansowej skarżącego, które uprawdopodabniałyby wystąpienie ustawowych przesłanek (znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków). Z wniosku nie wynika w żaden sposób jaki jest aktualny poziom dochodów spółki, jaka jest wartość jej majątku, co pozwoliłoby stwierdzić, w zestawieniu z wysokością zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji objętej skargą do tutejszego sądu, istnienie ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając do czynienia z tak sformułowanym wnioskiem nie można przyjąć, że zostały w sprawie spełnione przesłanki przewidziane art. 61 § 3 Ppsa, uzasadniające zastosowanie wobec strony instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Dla porządku należy dodać, ponieważ we wniosku strona przywołuje argumentację NSA zawartą w postanowieniu o sygn. I OZ 1236/14, że uważna lektura tego postanowienia prowadzi do konstatacji, że trudno byłoby przyjąć jakąkolwiek adekwatność stanu faktycznego i prawnego w rozpatrywanej sprawie ze sprawą z jaką miał do czynienia NSA w tym postanowieniu. W sprawie niniejszej skarżącą jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a zaskarżona decyzja dotyczy podatku od towarów i usług, zaś NSA miał do czynienia z decyzją w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej, która potwierdza nabycie prawa własności oraz stanowi tytuł prawny do nieruchomości i podstawę wpisu do księgi wieczystej - wywołuje zatem skutki prawne w sferze praw i obowiązków. NSA uznał, że potencjalność zmiany stosunków własnościowych nieruchomości objętej zaskarżoną decyzją lub możliwość dokonania zmian w dotyczącej jej księdze wieczystej – stwarzają niebezpieczeństwo spowodowania przez tę decyzję skutków trudnych do odwrócenia. Sąd ten przyjął, że ma w tym przypadku do czynienia ze skutkami, których w przypadku uchylenia decyzji przez sąd administracyjny, organ nie będzie mógł – przy użyciu dostępnych mu środków prawnych – cofnąć jednostronną czynnością (aktem). Jak wskazano wyżej, decyzja, której wstrzymania domaga się strona w postępowaniu niniejszym, takich skutków nie powoduje, nie można zatem skutecznie powoływać się w tym przypadku na stanowisko NSA w powołanej przez skarżącą sprawie. Dlatego też mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 Ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.