I SA/Lu 214/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.Z. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia : - odrzucić skargę. W dniu [...] Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 lutego 2009 r., co wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru pisma znajdującego się w aktach administracyjnych. Jednocześnie L. Z. został prawidłowo pouczony o sposobie i terminie zaskarżenia wydanego orzeczenia (k. 20v akt administracyjnych). Skargę na powyższe postanowienia L. Z. wniósł do tut. sądu za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 27 marca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej przekazując skargę do sądu wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 ( 1 i 53 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wskazano na wstępie zaskarżone postanowienie zostało skarżącemu doręczone w dniu 23 lutego 2009 r., a strona została prawidłowo pouczona o terminie i sposobie jego zaskarżenia. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał z dniem 23 marca 2009 r. Z akt sprawy wynika (k. 2), iż skarga została złożona osobiście w siedzibie Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 27 marca 2009 r. czyli cztery dni po upływie terminu. Zgodnie z art. 58 ( 1 pkt 2 p.p.s.a. wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia skutkuje jej odrzuceniem. W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji.