I SA/Lu 223/04

Dnia 8 października 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek (spr), Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Ryniec,, NSA Ewa Gdulewicz, Protokolant asyst. Anna Strzelec, po rozpoznaniu w dniu 8 października 2004 roku sprawy ze skargi S. i M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie podatku od nieruchomości za 2003 rok 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz S. i M. B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że odwołanie S. B. od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] września 2003 r. umarzającej wobec M. B. postępowanie w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2003 r. wniesione zostało z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśniono, że decyzja organu podatkowego doręczona została w dniu 3 września 2003 r., stąd ustawowy termin, wynikający z art. 223 § 2 pkt 1 ordynacji podatkowej, upłynął w dniu 17 września 2003 r. Odwołanie od tej decyzji wniósł w dniu 11 lutego 2004 r. mąż M. B. – strony postępowania, nie składając jednakże wniosku o przywrócenie terminu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, M. i S. B., nie precyzując zarzutów i wniosków, wyjaśniali, że w sierpniu 2003 r. skarżący przebywał w szpitalu i konieczność kontynuowania leczenia po zawale serca spowodowała zaniechanie działań procesowych w sprawie podatkowej. Wskazali również, że inni posiadacze kiosków na targowisku otrzymali od organu podatkowego pozytywne decyzje w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podnosząc, że choroba małżonka nie stanowiła przeszkody we wniesieniu odwołania przez stronę postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu administracyjnego (tu: postanowienie organu podatkowego) Sąd, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), nie jest związany treścią skargi, jej zarzutami i wnioskami, lecz granicami rozpoznawanej sprawy. Stroną zakończonego zaskarżonym postanowieniem postępowania podatkowego była M. B., która złożyła informację w sprawie podatku od nieruchomości na 2003 r. i wobec której organ I instancji wydał w dniu 1 września 2003 r. decyzję umarzającą postępowanie w tej sprawie. Przedmiotem zaskarżonego postanowienia jest stwierdzenie wniesienia odwołania od tej decyzji z uchybieniem terminu przy dowolnym przyjęciu przez organ odwoławczy, że decyzja z dnia 1 września 2003 r. doręczona została M. B. w dniu 3 września 2003 r. oraz, że S. B. – wnoszący odwołanie był pełnomocnikiem strony. Ze znajdującego się w aktach potwierdzenia odbioru decyzji nr [...] (pełny numer widniejący na decyzji – [...]) wynika, że doręczono ją w dniu 3 września 2003 r. Z. S. bez wskazania czy osoba ta jest domownikiem, sąsiadem, czy dozorcą domu i czy podjęła się doręczenia decyzji adresatowi, a więc było to niewątpliwie doręczenie zastępcze dokonane z naruszeniem art. 149 ordynacji podatkowej i bez wskazania kto doręczenia tego dokonał. W kontekście art. 223 § 2 pkt 1 ordynacji podatkowej, zakreślającego stronie czternastodniowy termin do wniesienia odwołania, liczony od doręczenia jej decyzji, wyżej wskazana wadliwość doręczenia ma istotne znaczenie, gdyż nie pozwala na ustalenie daty, od której rozpoczynałby bieg termin do wniesienia odwołania, a tym samym na stwierdzenie, że decyzja organu I instancji jest ostateczna. W przekazanych aktach administracyjnych (bez numeracji kart) brak jest pełnomocnictwa udzielonego przez M. B., stosownie do art. 137 § 2 ordynacji podatkowej, stąd brak było podstaw do przyjętego przez Kolegium uznania, że S. B. reprezentował w sprawie małżonkę. Złożenie odwołania jest istotną czynnością procesową i nie może być uznane za "kwestię mniejszej wagi" wynikającą w stoku postępowania, a tylko dla takich czynności, przy braku wątpliwości co do istnienia i zakresu upoważnienia, możliwe jest ich dokonanie przez małżonka strony (art. 137 § 3a ordynacji podatkowej). Nieskuteczne doręczenie decyzji oraz brak pełnomocnictwa do reprezentowania strony przesądzały o wadliwości zaskarżonego postanowienia wydanego z naruszeniem art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 223 § 2 pkt 1 i art. 149 ordynacji podatkowej oraz z naruszeniem art. 220 w związku z art. 136 i art. 137 § 2 ordynacji podatkowej. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c, art. 152 i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.