I SA/Lu 224/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Czajecka-Ryniec, Sędziowie NSA Ewa Gulewicz (spr.), NSA Anna Kwiatek, Protokolant specjalista Iwona Lachowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2005 r. sprawy ze skargi A. i W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania i uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 1999 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących A. i W. C. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania W. i A. małżonków C. od decyzji z dnia [...] Nr [...] w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 1999 r. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Dyrektora Wydziału Finansowego po wznowieniu postępowania i uchyleniu decyzji nr [...] z dnia 6 lutego 1999r. – utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego oraz weryfikacji zebranych materiałów dowodowych w sprawie organ I instancji ustalił, iż działka gruntu o pow. 433 m2 była w 1999 r. zabudowana budynkiem o powierzchni użytkowej 584,06 m2 , z tego na powierzchni 165,50 m2 W. C. prowadził od 1 stycznia 1992 r. do 21 czerwca 2001 r. działalność gospodarczą. Mając na uwadze, że decyzją podatkowa nr [...] z dnia 6 lutego 1999 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za nieruchomość położoną przy ul. [...] w sposób odmienny od stanu faktycznego i prawnego ustalono podatek, organ podatkowy, zgodnie z art. 245 § 1 pkt 1, po stwierdzeniu istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej, uchylił w całości ww. decyzję z 6 lutego 1999 r. i jednocześnie ustalił wymiar podatku od nieruchomości za 1999 r. w kwocie 3.759,20 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania budynki zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej o powierzchni 165,50 m2, pozostałe budynki o powierzchni 418,56 m2 oraz grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 433 m2. W odwołaniu od tej decyzji małżonkowie C. wskazali, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 9 lipca 2004 r. sygn. akt I SA/Lu 141/04 uchylił decyzję SKO i organu I instancji. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium stwierdziło, że w sprawie niniejszej organy zastosowały się do wskazanego wyroku WSA, odnoszącego się do wydanych poprzednio decyzji w trybie art. 254 Ordynacji podatkowej. Po uprawomocnieniu się wyroku postępowanie w sprawie zostało wznowione na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej . Wskazując na treść art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych Kolegium potwierdziło prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie opodatkowania niewykończonej i nieużytkowanej części budynku, w którym rozpoczęto użytkowanie jego części przed ostatecznym wykończeniem. Podzieliło także zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji odnośnie gruntów będących w posiadaniu przedsiębiorcy, wskazując na treść art. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz dotyczące tej kwestii orzecznictwo NSA. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A. i W. C. wnoszą o uchylenie zaskarżonej decyzji i dołączenie akt sprawy z dnia 9 lipca 2004 r. sygn. akt I SA/Lu 141/04. W uzasadnieniu skargi opisując stan faktyczny sprawy, zarzucają naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przez błędne przyjęcie do opodatkowania budynku jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, zamiast niespornych 165 m2 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji (art. 1 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. 2002 r. nr 153, poz. 1269), Sąd nie jest związany zarzutami skargi, lecz przedmiotowymi i podmiotowymi granicami sprawy rozstrzygniętej na podstawie obowiązujących przepisów prawa (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zobowiązania osób fizycznych z tytułu podatku od nieruchomości powstają wskutek doręczenia podatnikowi decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej). Tego typu zobowiązania podatkowe nie powstają jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku podatkowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (art. 68 § 1 ordynacji podatkowej). Jeżeli jednak podatnik – jak w rozpatrywanej sprawie – w złożonej deklaracji podatkowej nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zgodnie z art. 68 § 2 pkt 2 zobowiązanie podatkowe nie powstaje jeżeli decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania, została doręczona po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego , w którym powstał obowiązek podatkowy. W sprawie obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za 1999 r. powstał wedle ustaleń organów podatkowych, 1 stycznia 1999 r. Decyzja organu I instancji z dnia [...] ustalająca wymiar podatku od nieruchomości – jak wynika z prezentaty znajdującej się na decyzji wysłana została do skarżących 30 grudnia 2004 r. Ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii potwierdzenia odbioru decyzji (potwierdzonej za zgodność z oryginałem) wynika, iż datą odbioru ww. decyzji jest dzień 3 stycznia 2005r. Wobec powyższej sytuacji stwierdzić należało, że decyzja organu I instancji z dnia [...] została wydana w warunkach przedawnienia prawa do jej wydania, wskazanych w przepisie art. 68 § 2 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, czego nie dostrzegł organ odwoławczy. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit ."a" , art. 135 oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C., jako wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, należało uchylić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 powołanej ustawy.