I SA/Lu 224/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del.) Monika Kazubińska-Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik skarżącego B. B. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu. W uzasadnieniu wskazał, że wykonanie decyzji naraża skarżącego na znaczną szkodę lub możliwość spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wyjaśnił, że w dniu 18 grudnia 2014r. wystawiono tytuł wykonawczy na mocy którego zajęto rachunek bankowy skarżącego. Ta okoliczność utrudnia, a wręcz uniemożliwia mu prowadzenie skarżącemu działalności gospodarczej, bowiem nie jest on w stanie regulować bieżących należności wobec wierzycieli, wypłacać wynagrodzeń pracownikom, czynić nakłady na działalność oraz podejmować czynności marketingowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej "ppsa"), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Jak to zostało wyjaśnione w sprawie sygn. akt II FSK 2563/11, instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ppsa, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz 2005, s. 168). Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń, okoliczności, świadczących o tym, że wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (tak sygn. I GZ 316/10). Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z poglądem zarówno doktryny (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 188), jak również orzecznictwa (por. sygn. I FSK 1693/10) nie jest wystarczający sam wywód skarżącego odnośnie jego przypuszczeń i obaw. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wykazać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu jest w danej sprawie obiektywnie zasadne. Twierdzenia zaś wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (powołane wyżej orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego powołania się na ustawowe przesłanki zastosowania tej instytucji, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania (zob. postanowienie w sprawie sygn. akt II OSK 768/12, publ. LEX nr 1145639). Ponadto w sprawie sygn. akt II GSK 1799/11 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że dla wykazania zaistnienia niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony o niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w wypadku wykonania decyzji, powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, uznać należy, że rozpoznawany wniosek nie czyni zadość wskazanym wymogom. Pełnomocnik skarżącego całkowicie pominął obowiązek przedstawienia faktów, które w pełni obrazowałyby aktualną sytuację finansową i majątkową strony. Skupił się jedynie na okoliczności zajęcia rachunku bankowego w związku z egzekucją należności wynikających z zaskarżonej decyzji w sprawie niniejszej. Zatem poza złożeniem stosownego wniosku i ogólnikowym wskazaniem na możliwość wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków wskutek egzekucji należności z rachunku bankowego, nie podał żadnych okoliczności, które przemawiałyby za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. W tych okolicznościach argumentację przedstawioną we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uznać należy za fragmentaryczną w zakresie okoliczności istotnych oraz nie popartą dokumentami obrazującymi sytuację majątkową skarżącego, przede wszystkim odnośnie poziomu uzyskiwanych przychodów, wysokości i przeznaczenia ponoszonych kosztów w działalności gospodarczej oraz jego sytuacji finansowej. Jest ona zatem niewystarczająca dla stwierdzenia, że rzeczywiście zaistniały przesłanki do zastosowania wyjątkowej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. To na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a sąd nie jest uprawniony do przeprowadzania postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu okoliczności, mających uzasadnić zastosowanie tej szczególnej instytucji ani też domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku w tej kwestii. Podkreślić należy, że każda decyzja, zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, pociąga za sobą dolegliwość, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie w sprawie sygn. akt II GSK 49/11, LEX nr 742913). Nadto wykonanie decyzji, nakładających obowiązek zapłaty należności pieniężnych, co do zasady, ze swej istoty, nie ma charakteru nieodwracalnego lub trudno odwracalnego skutku, gdyż ewentualne uwzględnienie skargi (czego na obecnym etapie sprawy sąd nie przesądza) może sprawić, iż wszelkie należności uiszczone na ich podstawie zostaną zwrócone wraz z odsetkami. W tej sytuacji, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 ppsa, należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.