I SA/Lu 232/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013r. postanawia - odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Pismem z dnia [...] marca 2014r. (data pisma) Z. S. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wydaną w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013r. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału, pismem z dnia 23 kwietnia 2014r. skarżący został wezwany do usunięcia w terminie 7 dni braku formalnego skargi przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Wezwanie zostało doręczone w dniu 28 kwietnia 2014r. na adres wskazany w skardze i zostało odebrane przez E. C. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 7). Siedmiodniowy termin upłynął z dniem 5 maja 2014r. Wskazany brak skargi skarżący uzupełnił w dniu 7 maja 2014r. w piśmie z tego samego dnia złożonym w Biurze Podawczym tut. Sądu. Jednocześnie w piśmie tym skarżący "z ostrożności" wniósł o usprawiedliwienie zwłoki w usunięciu braku skargi i ewentualne przywrócenie terminu. W uzasadnieniu wniosku skarżący wyjaśnił, że pod jego nieobecność wskutek wyjazdu wezwanie sądu odebrała inna osoba. W piśmie z dnia 4 czerwca 2014r., w odpowiedzi na wezwanie Sądu, skarżący potwierdził prawidłowość wskazanego w skardze adresu do doręczeń oraz wyjaśnił, że osoba dokonująca odbioru korespondencji sądowej pod tym adresem została do tego przez niego upoważniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Bezspornym w sprawie jest, że skarżący uchybił terminowi do uzupełnienia braku formalnego skargi. Zgodnie z treścią art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w okresie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie też z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Kryterium braku winy stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149, por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II OZ 229/12). Przy czym zaniedbania osób, którymi posłużyła się strona nie uzasadniają braku jej winy w uchybieniu terminowości (zob. w tym względzie m.in. post. NSA z 8 grudnia 2005 r., sygn. I OZ 1347/05). Uwzględniając powyższe należy w pierwszej kolejności wskazać, że w niniejszej sprawie wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi zostało prawidłowo doręczone na adres wskazany w skardze, do rąk osoby upoważnionej do odbioru korespondencji, co potwierdził skarżący w piśmie z dnia 4 czerwca 2014r. Tym samym doręczenie to uznać należało za skuteczne i otwierające termin do uzupełnienia wspomnianego braku skargi. Skoro wezwanie zostało odebrane przez osobę uprawnioną, to okoliczność że kierowana do skarżącego przesyłka (lub informacja o jej doręczeniu) nie została mu przekazana tak, aby dochował terminu do dokonania określonej w wezwaniu czynności oznacza, że skarżący nie zadbał o należyte informowanie go o korespondencji kierowanej do niego przez Sąd. Nie uzgadniając sposobu informowania o korespondencji, skarżący przyjął na siebie ryzyko uchybienia terminowi, bowiem wnosząc skargę powinien liczyć się z możliwością otrzymania korespondencji z Sądu na podany w skardze adres. W tym stanie rzeczy należało wyrazić pogląd, że skarżący nie wykazał istnienia żadnych okoliczności wskazujących na brak jego winy w niedotrzymaniu terminu do uzupełnienia braków skargi. W konsekwencji powyższego, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.