I SA/Lu 233/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Gdulewicz po rozpoznaniu w dniu 23 września 2004 na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 22 marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W dniu 19 kwietnia 2004 roku S. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], Nr [...] mocą której organ II instancji uchylił decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...], znak [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok w kwocie [...]. W dniu 27 lipca 2004 roku skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od przedmiotowej skargi w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone w sposób prawidłowy i odebrane w dniu 2 sierpnia 2004 roku (potwierdzenie odbioru k.23). Wpis nie został uiszczony. Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.l Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W takim przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jak wskazano na wstępie skarżąca otrzymała wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w dniu 2 sierpnia 2004 roku Tym samym siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu 9 sierpnia 2004 roku i jak wynika z akt sprawy do tego dnia skarga nie została opłacona. Dlatego też, wobec bezskutecznego upływu siedmiodniowego terminu, biorąc pod uwagę dyspozycję art.220 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.