I SA/Lu 240/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Oworuszko po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. i K.C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 9 marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia i obciążenia solidarnie zobowiązanych stron umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego kosztami postępowania p o s t a n a w i a odrzucić skargę W dniu 1 czerwca 2004 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, skarga E.i K. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr:[...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] Nr: [...] w przedmiocie ustalenia i obciążenia solidarnie zobowiązanych stron umowy sprzedaży lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w [...] kosztami postępowania w wysokości [...]. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone skarżącym w dniu 16 marca 2004 r. (potwierdzenie odbioru k. 59 akt podatkowych). Skarga zaś została nadana w Urzędzie Pocztowym w dniu 29 kwietnia 2004 r. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 ( 1 i 53 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270 / - skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wskazano na wstępie zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącym w dniu 16 marca 2004 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 15 kwietnia 2004 r. Jak wynika z akt sprawy (k.8) skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym w Lublinie w dniu 29 kwietnia 2004 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Zgodnie z art. 58 ( 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi - wniesienie skargi po upływie terminu do jej wniesienia skutkuje jej odrzuceniem . Dlatego też, mając na względzie dyspozycje art. 58 ( 1 pkt 2 i ( 3 w/w ustawy należało orzec jak w sentencji.