I SA/Lu 240/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie: Przewodniczący – Asesor sądowy WSA Jakub Polanowski po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. M. na czynność Wójta Gminy Trawniki z dnia 12 września 2024 r., znak: RRG.7011.50.2024.1, w przedmiocie odrzucenia wniosku o udzielenie dotacji postanawia odrzucić skargę. Pismo Wójta Gminy Trawniki z 12 września 2024 r., znak: RRG.7011.50. 2024.1, informujące B. M. o odrzuceniu wniosku o udzielenie dotacji na budowę przydomowej oczyszczalni ścieków na terenie Gminy doręczono skarżącemu 30 września 2024 r. W dniu 7 kwietnia 2025 r. skarżący złożył skargę na czynność wyrażoną w tym piśmie organu (oraz na bezczynność organu – tę skargę wyłączono do odrębnego rozpoznania). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. W myśl art. 53 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, że termin do wniesienia skargi na opisaną wyżej czynność organu upływał 30 października 2024 r. Skarga zaś została złożona, za pośrednictwem organu, po upływie tego terminu – w dniu 7 kwietnia 2025 r. Sąd nie znalazł jednocześnie podstaw do uznania, że przekroczenie terminu ustawowego do wniesienia skargi o ponad pięć miesięcy nastąpiło bez winy skarżącego, to jest z przyczyn od niego niezależnych w rozumieniu art. 53 § 2 zdanie drugie p.p.s.a. Okoliczności takich nie wskazał również sam skarżący. Skargę należało zatem odrzucić jako spóźnioną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów, Sąd orzekł, jak w postanowieniu.