I SA/Lu 246/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 czerwca 2016 r. , sygn. akt I SA/Lu 246/16 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w 2010 r. p o s t a n a w i a - zmienić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 czerwca 2016 r. , sygn. akt I SA/Lu 246/16 i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Wnioskiem zawartym w skardze pełnomocnik skarżącej zwrócił się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniał, że skarżąca i jej małżonek utrzymują się z rent w wysokości odpowiednio: 1.273,41 zł i 786,77 zł netto. W jego ocenie przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje drastyczne zubożenie strony skarżącej, która wydatkuje posiadane przez siebie środki na ściśle określone cele, w tym głównie na leczenie. Wykonanie zaś decyzji w trybie egzekucji spowoduje powstanie skutków, które nie będą możliwe do odwrócenia, jak również spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 r. WSA odmówił udzielenia skarżącej ochrony tymczasowej. Zdaniem Sądu, wskazane okoliczności nie były wystarczające do przekonującego uzasadnienia tezy o możliwości zaistnienia na skutek wykonania zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd argumentował również, że strona nie wykazała, iż toczy się postępowanie egzekucyjne, a ponadto, że środki ochrony zobowiązanego przewidziane w przepisach egzekucyjnych zapobiegają sytuacji, w której na skutek egzekucji zobowiązany pozbawiony byłby środków utrzymania i leczenia. W piśmie z dnia 22 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącej zawnioskował o zmianę podjętego rozstrzygnięcia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na zaistnienie nowych okoliczności uzasadniających stanowisko skarżącego. Przedłożył kserokopie poświadczone za zgodność m.in.: tytułów wykonawczych z dnia 31 maja 2015 r., doręczonych skarżącej i jej małżonkowi w dniu 14 czerwca 2016 r.; zawiadomień o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej małżonka skarżącej i o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, na który przelewane jest świadczenie rentowe skarżącej z dnia 7 czerwca 2016 r.; orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 25 września 2012 r. na okoliczność stałej niezdolności do pracy męża skarżącej; decyzji ZUS dot. świadczeń rentowych małżonków; harmonogramu spłat pożyczki zaciągniętej przez małżonków z powodów zdrowotnych; informacji o aktualnej wysokości opłat czynszowych i faktur za media oraz za transport sanitarny ze stycznia 2016 r., a także kart informacyjnych leczenia szpitalnego i zaświadczeń lekarskich z 2014 i 2015 r. Pełnomocnik uzasadniał, że zarówno skarżąca jak i jej małżonek są osobami ciężko chorymi. Skarżąca przeszła złośliwy nowotwór lewej nerki, a jej małżonek z uwagi na doznany w wypadku uszczerbek jest stale niezdolny do pracy. Oboje wymagają stałych konsultacji lekarskich, specjalistycznego leczenia i prowadzenia odpowiedniego trybu życia (dieta, unikanie wysiłku, stresu). Nie mają możliwości podjęcia dodatkowych prac zarobkowych, a ich świadczenia rentowe z trudem pozwalają im na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. W tych okolicznościach, zdaniem pełnomocnika, prowadzenie wobec skarżących postępowania egzekucyjnego, które istotnie uszczuplili i tak niewielkie środki finansowe, którymi dysponują spowoduje trudne i nieodwracalne skutki w ich sytuacji nie tylko materialnej ale i zdrowotnej, które przecież nie będą mogły ulec naprawieniu. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 - P.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Artykuł 61 § 4 P.p.s.a. stanowi zaś, że postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. W ocenie Sądu, wykazane przez pełnomocnika okoliczności prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec każdego z małżonków, a także przedstawienie i udokumentowanie ich sytuacji majątkowej i zdrowotnej uzasadniają – na obecnym etapie sprawy – udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dalsze bowiem egzekwowanie od skarżącej nałożonego zaskarżoną decyzja zobowiązania podatkowego (zaległości podatkowej) doprowadzić może w jej sytuacji do trudnych do odwrócenia skutków, a ewentualne uwzględnienie skargi i związany z tym późniejszy zwrot wyegzekwowanych środków nawet z oprocentowaniem, może nie usunąć negatywnych konsekwencji wywołanych przez wykonanie spornej decyzji. W kontekście prowadzanego postępowania egzekucyjnego, wskazać należy, że skarżąca wraz z mężem dysponują niewielkim dochodem ze świadczeń rentowych, oprócz mieszkania o pow. 49 m2, w którym zamieszkują nie posiadają żadnego majątku (wniosek o prawo pomocy), wymagają też stałego i specjalistycznego leczenia. Dlatego też mając powyższe na uwadze, Sąd – na podstawie art. 61 § 3, § 4 i § 5 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.