I SA/Lu 249/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W dniu 15 kwietnia 2005 r. K. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] uchylające rozstrzygnięcie organu I instancji i odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Przedmiotowe postanowienie zostało skarżącej doręczone w dniu 3 marca 2005 r. ( potwierdzenie odbioru – k. 16 akt administracyjnych), natomiast skarga została nadana listem poleconym bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w dniu 15 kwietnia 2005 r. ( k. 37 akt sądowych). Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi . Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 ( 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wskazano na wstępie zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącej w dniu 3 marca 2005 r., a strona została prawidłowo pouczona o terminie i sposobie zaskarżenia tego rozstrzygnięcia. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upływał więc z dniem 4 kwietnia 2005 r., a jak wynika z akt sprawy (k. 37) skarga została nadana w Urzędzie Pocztowym listem poleconym w dniu 15 kwietnia 2005 r., a więc po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 58 ( 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - wniesienie skargi po upływie terminu skutkować musi jej odrzuceniem. Dlatego też, działając na podstawie art. 58 ( 1 pkt 2 i ( 3 w/w ustawy należało orzec jak w sentencji.