I SA/Lu 249/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Czajecka-Szpringer po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółka z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości dotacji pobranej w nadmiernej wysokości p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze z dnia 8 kwietnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej zawarł wniosek, w którym zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] wydanej w przedmiocie określenia wysokości dotacji pobranej w nadmiernej wysokości. Uzasadniając powyższy wniosek pełnomocnik stwierdził, że wykonanie zaskarżonej decyzji skutkować będzie wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody. Wnioskodawca wskazał, że zobowiązany został do zwrotu jednostce samorządu terytorialnego kwoty 3.027,54 zł, co w połączeniu z brakiem rezerw finansowych spowoduje znaczną szkodę w majątku. Na poparcie swojej argumentacji spółka przytoczyła orzecznictwo sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże – jak wynika z § 3 tego artykułu - na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (z wyjątkiem niemającym zastosowania w przedmiotowej sprawie), chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania, dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kryterium ocenne zawarte w cytowanym przepisie nie zostało wprawdzie zdefiniowane przez ustawodawcę, jednakże przyjmuje się, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona poprzez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn.akt GZ 138/04, niepubl. – Lex Polonica). Należy przyjąć, że z uzasadnienia wniosku powinny wynikać konkretne okoliczności, świadczące o spełnieniu przynajmniej jednej z ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyrządzenie znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków, brak jest tym samym podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności podane we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały również poparte żadnymi dowodami. Sam fakt, że skarżąca nie zgadza się z zaskarżoną decyzją i uważa ją za wydaną z naruszeniem przepisów prawa, nie przesądza o zasadności wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Ponadto sam wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji praktycznie nie został uzasadniony, bowiem nie można uznać, że zapłata określonych należności skutkująca ewentualnymi trudnościami finansowymi skarżącej w sposób wystarczający uzasadnia wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak na wstępie.