I SA/Lu 255/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędziowie WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Referent Paulina Zając, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 września 2013 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz A. B. kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Lu 255/13 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) dalej O.p., Dyrektor Izby Celnej w B. [...] (dalej - DIC) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w L. (dalej - NUC) nr [...] z dnia [...] określającą A. B. (dalej: podatnik, skarżący) wysokość podstawy opodatkowania oraz wysokość zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki Renault Laguna w kwocie 682 zł. W uzasadnieniu DIC wyjaśnił, że w dniu 18 maja 2012 r. podatnik złożył NUC deklarację uproszczoną dotyczącą nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Renault Laguna, nr nadwozia [...], rok produkcji 1998, pojemność silnika 2946 cm3, w której wskazał: podstawę obliczenia podatku w wysokości 1.299 zł, stawkę podatku - 18,6 %, kwotę podatku w wysokości 242 zł. Z uwagi na fakt, że zadeklarowana przez podatnika podstawa opodatkowania znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, ustalonej przez organ podatkowy w kwocie 6.550 zł (wg katalogu lNFO-EKSPERT maj 2012), NUC wezwał podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub pisemnego wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. W odpowiedzi na wezwanie podatnik poinformował, że nie zgadza się na podwyższenie akcyzy ze względu na uszkodzenie auta. Dodatkowo w dniu 2 lipca 2012 r. złożył pismo, do którego dołączył tłumaczenia przysięgłe z języka niemieckiego dokumentów, stanowiących załącznik do złożonej deklaracji oraz zdjęcia uszkodzeń pojazdu. Postanowieniem z dnia [...] NUC wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu. W dniu 19 lipca 2012 r. NUC powołał biegłego rzeczoznawcę techniczno - motoryzacyjnego w celu sporządzenia opinii w zakresie wartości rynkowej samochodu z uwzględnieniem stanu technicznego w dniu przywozu do kraju. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...], NUC określił wysokość podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu w kwocie 3.667 zł oraz określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym powstałe w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu w kwocie 682 zł. W odwołaniu od decyzji podatnik wniósł o uchylenie decyzji NUC. Wskazał, że zawarte w niej rozstrzygnięcie oparto na błędnie odczytanej opinii rzeczoznawcy. Rozpatrując odwołanie DIC wskazał, że zgodnie z art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 108 z 2011 r., poz. 626 ze zm.) dalej - u.p.a., w przypadku samochodu osobowego, przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Obowiązek podatkowy w takiej sytuacji powstaje z dniem przemieszczenia pojazdu na terytorium kraju, pod warunkiem, że nabycie prawa rozporządzania takim samochodem jak właściciel nastąpiło przed jego przemieszczeniem na terytorium kraju (art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a.) Podatnikiem jest w tym przypadku osoba, która dokonała nabycia wewnątrzwspólnotowego (art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a.). Podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych są obowiązane, stosownie do art. 106 ust. 2 i 3 u.p.a., po przywozie pojazdu na terytorium kraju, bez wezwania organu podatkowego złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego w terminie 14 dni licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego oraz dokonać zapłaty akcyzy nie później niż w terminie 30 dni od dnia powstania obowiązku podatkowego, nie później jednak niż w dniu rejestracji tego pojazdu w kraju. W myśl natomiast art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a., podstawą opodatkowania w przypadku samochodu osobowego jest kwota, jaką podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy - w przypadku jego nabycia wewnątrzwspólnotowego. Jeżeli wysokość podstawy opodatkowania bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego (art. 104 ust. 8 u.p.a.). W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wysokość podstawy opodatkowania (art. 104 ust. 9 u.p.a.). Uwzględniając powyższe, DIC wskazał, że zadeklarowana przez podatnika podstawa opodatkowania samochodu osobowego marki Renault Laguna, nr nadwozia [...], rok produkcji 1998, pojemność silnika 2946 cm3, w kwocie 1.299 zł, znacznie odbiegała od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, ustalonej przez organ podatkowy na kwotę 6.550 zł (wg katalogu INFO-EKSPERT maj 2012). Dalej wyjaśnił, że w odpowiedzi na wezwanie organu do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub pisemnego wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, podatnik nie zgodził się na podwyższenie akcyzy ze względu na istniejące w samochodzie w momencie nabycia uszkodzenie. W tej sytuacji dla ustalenia wartości uszkodzonego samochodu, organ podatkowy powołał biegłego, a następnie decyzją z dnia [...], określił wysokość podstawy opodatkowania z uwzględnieniem przedmiotowej opinii biegłego. Odnosząc się do głównego zarzutu odwołania, sprowadzającego się do błędnego odczytania przez NUC opinii biegłego z dnia 29 sierpnia 2012 r. DIC wskazał, że ustalona w niej wartość bazowa przedmiotowego samochodu wynosi 7.100 zł, następnie stosując dodatnią korektę za: pierwszą rejestrację (+263 zł) oraz korekty ujemne za: indywidualny zakup za granicą (-589 zł), stan utrzymania i dbałość o pojazd (-368 zł) ustalił wartość rynkową brutto badanego pojazdu (nieuszkodzonego) na kwotę 6.400 zł. W dalszej części opinii rzeczoznawca dokonał wyliczenia wartości pojazdu w stanie uszkodzonym metodą stopnia uszkodzenia, stosując współczynnik stopnia uszkodzenia, współczynnik uszkodzeń ukrytych, stopień uszkodzenia i ustalił wartość tego pojazdu na kwotę 5.349 zł. Następnie stosując współczynnik zbywalności określił tą wartość na kwotę 1.391 zł. NUC ustalając wartość rynkową przedmiotowego pojazdu nie uwzględnił korekty wynikającej ze współczynnika zbywalności uzasadniając to tym, że współczynnik ten dotyczy w głównej mierze sytuacji sprzedaży pojazdu i jest pojęciem subiektywnym. Pismem z dnia 4 grudnia 2012 r. DIC dopytał rzeczoznawcę sporządzającego przedmiotową opinię, jakie elementy składają się na zastosowany współczynnik zbywalności. W odpowiedzi na to pismo biegły wyjaśnił, że wartość tego współczynnika zależy głównie od: - popularności rynkowej marki i modelu pojazdu mierzonej łatwością zbycia pojazdu w stanie uszkodzonym lub po jego naprawie, -możliwością pozyskania tanich, nowych części zamiennych pochodzących z obrotu poza siecią producenta lub odzyskanych z demontażu, - wieku pojazdu, -rozwiązań technicznych i konstrukcyjnych limitujących trwałość pojazdu. Uwzględniając uzyskane wyjaśnienia, DIC uznał, że NUC zasadnie nie uwzględnił współczynnika zbywalności przy ustaleniu wartości pojazdu. Podkreślił przy tym, że opinia biegłego, jak każdy dowód, podlega ocenie organu podatkowego, pod względem jej wartości dowodowej. W konsekwencji za nieuprawnione uznał twierdzenie podatnika, że opinia biegłego jest wiążąca dla organu podatkowego. DIC zgodził się z NUC, że współczynnik zbywalności nie powinien być brany pod uwagę, skoro jest odnoszony do wartości rynkowej pojazdu brutto, a więc wartości, która sama w sobie powinna uwzględniać elementy takie jak: popularność rynkowa, możliwość pozyskania części zamiennych, wiek pojazdu oraz rozwiązania techniczne i konstrukcyjne. Dodatkowo podniósł, że opierając się na treści art. 104 ust. 11 u.p.a., który stanowi, że średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy, przy ustalaniu średniej wartości rynkowej pojazdu mogą być uwzględnione tylko wskazane w nim kryteria. Podsumowując DIC uznał, że NUC prawidłowo wybrał jedną z trzech metod określenia wartości pojazdu uszkodzonego, wskazanych w opinii rzeczoznawcy oraz dokonał korekty owej opinii nie uwzględniając współczynnika zbywalności. Zasadność dokonanej korekty w sposób jasny i logiczny przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co znalazło potwierdzenie w uzyskanych w postępowaniu odwoławczym wyjaśnieniach biegłego rzeczoznawcy z dnia 10 grudnia 2012 r. Na powyższą decyzję A. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji NUC z dnia [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że rozstrzygnięcia organów obu instancji oparto na błędnym odczytaniu opinii rzeczoznawcy, a co za tym idzie przyjęciu, że wartość pojazdu stanowiła kwotę 5.349 zł, podczas gdy kwota ta w opinii rzeczoznawcy powołanego przez NUC, określała wartość pojazdu nieuszkodzonego, pomniejszoną o współczynnik uszkodzeń ukrytych. Podkreślił, że błędne odczytanie wywołanej opinii stało się bezpośrednią przyczyną rażąco błędnych wyliczeń w decyzji. Jednocześnie skarżący podkreślił, że bezsporny pozostaje fakt, że pojazd był samochodem uszkodzonym. Posiadał uszkodzenia powypadkowe z kwalifikacją do wymiany: zderzak przedni, reflektor przedni lewy, szyba czołowa, krata wlotu powietrza, lampa halogenowa lewa, wentylator chłodnicy. Uszkodzenia z klasyfikacją do naprawy: błotnik przedni lewy, pokrywa komory silnika, wzmocnienie błotnika przedniego lewego, fartuch błotnika przedniego lewego, podłużnica przednia lewa, poszycie progu prawego, a także uszkodzenia typu eksploatacyjnego: błotnik przedni prawy, listwa zderzaka tylnego, błotnik tylni lewy, drzwi tylne lewe, drzwi przednie prawe, listwa drzwi przednich prawych, lampa kierunkowskazu boczna, drzwi tyłu, zderzak tylny. Ostatecznie stwierdził, że w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji, miało miejsce szereg nieprawidłowości, począwszy od błędnej oceny NUC, odnoszącej się do braku uszkodzeń powypadkowych w pojeździe (na podstawie dostarczonej fotografii), co stoi w sprzeczności z Opinią rzeczoznawcy, a skończywszy na wskazaniu jako wartości pojazdu przypadkowej liczby z załącznika do opinii z 29 sierpnia 2012 r. W dniu 12 lipca 2013 r. skarżący wniósł pismo zatytułowane "uzupełnienie skargi", w którym podtrzymał dotychczasowe zarzuty i wnioski oraz zasadniczą argumentację skargi. Podkreślił, że w jego ocenie organy celne winny dać wiarę i w całości przyjąć wycenę pojazdu sporządzoną przez biegłego lub w całości taką opinię odrzucić. Nie mogą natomiast korzystać z niej w sposób wyrywkowy, posługując się pojedynczymi zawartymi w niej wielkościami. Argumentował, że organy celne nie mają uprawnień rzeczoznawczych w zakresie motoryzacji, a w związku z tym w razie potrzeby sięgnięcia do wiedzy specjalistycznej zobligowane są do skorzystania z pomocy uprawnionych rzeczoznawców. Za najistotniejsze z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy skarżący uznał istnienie dokumentu "Instrukcja określania wartości pojazdów SRTSiRD nr 1/2005", stanowiącego podstawę dokonywania wyceny pojazdów przez rzeczoznawców motoryzacyjnych. W rozdziale 3 Instrukcji "Określenie wartości rynkowej pojazdu uszkodzonego" opisane zostały metody określania wartości pojazdu uszkodzonego, oraz metody określania wartości rynkowej tego typu pojazdów. Są to metody: stopnia uszkodzenia pojazdu, kosztu naprawy, odzysku części. W części 3.2 Instrukcji - Metoda stopnia uszkodzenia pojazdu wskazany został wzór na obliczenie wartości rynkowej pojazdu uszkodzonego: WPU=R*a*b*u, gdzie - R - to wstępna wartość głównych zespołów, a - współczynnik stopnia uszkodzeń, b - współczynnik zbywalności pojazdu uszkodzonego, u - współczynnik uszkodzeń ukrytych wycenianego pojazdu. W związku z powyższym argumentował, że usuniecie ze wskazanego wzoru zmiennej "b" – stanowiącej współczynnik zbywalności, jak uczyniły to organy celne, powoduje, że obliczona wartość nie jest już wartością rynkową pojazdu uszkodzonego. Dodał, że w punkcie 3.2.4 ww. Instrukcji, wskazano, że "Wyceniający obowiązany jest wyznaczyć współczynnik zbywalności wycenianego pojazdu ...", powyższe jest zatem czynnością obligatoryjną a nie opcjonalną przy sporządzeniu opinii. Skarżący odwołał się przy tym do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazującego na konieczność uwzględnienia przy ustalaniu wartości rynkowej pojazdu wszelkich korekt wynikających z opinii. W odpowiedzi na skargę, DIC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga w sprawie niniejszej jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu. Przedmiotem kontroli jest decyzja DIC z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję NUC z dnia [...] wydaną w przedmiocie określenia wysokości podstawy opodatkowania oraz wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Renault Laguna nr nadwozia [...], rok produkcji 1998, pojemność silnika 2 946 cm3 Na wstępie zaznaczyć należy, że nie jest między stronami sporne, że nabyty samochód był pojazdem uszkodzonym. Z akt sprawy wynika, że organ podatkowy wszczął postępowanie w przedmiocie określenia podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego pojazdu w związku z tym, że wskazana w deklaracji podatkowej podstawa opodatkowania w wysokości 1.299 zł odbiegała od jego średniej wartości rynkowej, ustalonej w oparciu o dane wynikające z Katalogu INFO-EKSPERT za maj 2012 r. Jednocześnie organ uznał, że złożone przez podatnika oświadczenie oraz dowody w postaci: dokumentacji fotograficznej oraz tłumaczenia dokumentów związanych z nabyciem pojazdu (tj. decyzji o opłacie importowej z dnia [...], rachunku z dnia 16 kwietnia 2012 r., dowodu rejestracyjnego pojazdu) nie stanowią przyczyn, uzasadniających przyjęcie jako podstawy opodatkowania kwoty znacznie odbiegającej od wartości rynkowej pojazdu, o których mowa w art. 104 ust. 9 u.p.a. Postanowieniem z dnia [...] NUC powołał biegłego, na okoliczność ustalenia wartości pojazdu, a następnie odwołując się do sporządzonej przez niego opinii przyjął, że wartość pojazdu określona "metodą stopnia uszkodzenia" z zastosowaniem współczynnika stopnia uszkodzenia (0,89), współczynnika uszkodzeń ukrytych (0,97) i stopnia uszkodzenia (0,0319) wynosi 5.349 zł. NUC, a za nim DIC, pominął przy ustalaniu wartość pojazdu wynikający z opinii rzeczoznawcy współczynnik zbywalności (0,26) argumentując, że na jego zastosowanie nie pozwala art. 104 ust. 11 u.p.a. zgodnie z którym, organ podatkowy ustalając wartość pojazdu, może uwzględnić ustalone przez rzeczoznawcę korekty, ale tylko te wynikające z jego stanu technicznego. Kontrolując zaskarżoną decyzję w oparciu o kryterium legalności stwierdzić należy, że została ona wydana z naruszeniem zasad postępowania podatkowego. W szczególności zasady prawdy materialnej wyrażonej w art. 187 § 1 O.p. i zasady oceny dowodów wynikającej z art. 191 O.p. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie przez organy podatkowe, w sposób wyczerpujący całego zgromadzonego materiału dowodowego, oraz niedokonanie jego kompleksowej oceny, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 122 O.p. Podkreślenia wymaga również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wymaganiom przewidzianym w art. 210 § 1 O.p. brak w nim bowiem, przejrzystego i klarownego ustalenia faktów, na których oparto kontrolowane rozstrzygnięcie, w szczególności w zakresie sposobu ustalenia średniej wartości rynkowej pojazdu. Odnosząc się do podanych naruszeń, w pierwszej kolejności wskazać należy na niezwykle ogólnikowe uzasadnienie wyboru metody ustalania wartości pojazdu, sprowadzające się w istocie do podzielenia stanowiska NUC, bez sformułowania własnych ocen w tym przedmiocie. W szczególności, DIC nie wyjaśnił w sposób klarowny, dlaczego mimo, że ze znajdującej się w aktach sprawy opinii z dnia 29 sierpnia 2012 r. nr [...] wynika, że biegły określił wartość pojazdu brutto w stanie uszkodzonym na dzień 17 maja 2012 r. na kwotę 1500 zł, przyjął, że wartość ta wynosiła 5 349 zł i taką wartość przyjął jako podstawę obliczenia podstawy opodatkowania podatkiem akcyzowym. W ocenie sądu organ podatkowy czyniąc własne ustalenia na podstawie opinii biegłego, do których jest w pełni uprawniony, zobowiązany jest do szczegółowego i przejrzystego przedstawienia sposobu w jaki doszedł do wniosków przedstawionych w zaskarżonej decyzji. W przeciwnym razie działanie organu narusza wyrażoną w art. 124 O.p. nakładającą na organy podatkowe obowiązek wyjaśniania stronom postępowania zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, oraz zasadę zaufania, zgodnie z którą postępowanie ma być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Brak należytego uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia uniemożliwia również przeprowadzenie jego kontroli czy to w toku instancji czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Innymi słowy, za nieprawidłowe należy uznać, skoncentrowanie się przez DIC w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na powodach niezastosowania współczynnika zbywalności jako elementu kalkulacyjnego wartości rynkowej pojazdu, przy jednoczesnym braku wyjaśnień dotyczących samej metody ustalenia wartości pojazdu z odniesieniem do poszczególnych parametrów wynikających z opinii biegłego. Brak takiego uzasadnienia jest szczególnie rażący w zestawieniu z zarzutami odwołania, które koncentrowały się na wątpliwościach podatnika, co do prawidłowości przyjęcia akurat kwoty 5 349 zł jako wartości pojazdu. Nieprawidłowe było również w świetle art. 104 ust. 11 u.p.a., który stanowi, że średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy, pominięcie przy ustalaniu wartości pojazdu współczynnika zbywalności, który zgodnie z wyjaśnieniami biegłego złożonymi w piśmie z dnia 10 grudnia 2012 r. (k. 91 akt podatkowych) stanowi istotny współczynnik ustalenia wartości rynkowej pojazdu odnoszący się do popularności rynkowej marki i modelu pojazdu mierzonej łatwością zbycia pojazdu w stanie uszkodzonym lub po jego naprawie. W ocenie Sądu przyjęta przez organ interpretacja przepisu stoi również w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jeśli bowiem wartość rynkowa pojazdu ma być ustalona w oparciu o średnią cenę pojazdu to trudno przy jej ustalaniu pominąć współczynnik zbywalności, zwłaszcza w przypadku samochodu uszkodzonego. Wydaje się również, że zawarte w decyzji organu I instancji stwierdzenie, że "biegły jedynie w przypadku współczynnika zbywalności pojazdu nowego, ma możliwość ingerencji w jego wielkość. Stąd przy ustalaniu wartości rynkowej samochodu uszkodzonego, uzasadnione jest nieuwzględnienie współczynnika zbywalności" stoi w sprzeczności z wyjaśnieniami złożonymi przez biegłego, na wezwanie DIC, z których wynika, że współczynnik ten jest stałym komponentem algorytmu programu INFO-EXPERT uwzględnianym "z automatu" i dla pojazdu nowego wynosi 0,80, a dla pojazdu wycenianego 0,26. Na zakończenie należy zauważyć, że kwestionując wartość pojazdu wynikającą ze zgłoszenia celnego, organ odwoływał się do średniej wartości rynkowej pojazdu określonej zgodnie z systemem INFO-EKSPERT (wydruk z katalogu k. 16 akt podatkowych), nie jest zatem zrozumiałe, i nie zostało w ocenie Sądu należycie uzasadnione, dlaczego organ podatkowy zrezygnował w zaskarżonej decyzji z przyjęcia wartości rynkowej spornego pojazdu wynikającej z opinii biegłego wyliczonej zgodnie z metodyką tego samego programu. Ponownie rozpatrując sprawę organ przeprowadzi postępowanie zmierzające do określenia wysokości podstawy opodatkowania z poszanowaniem zasad postępowania w szczególności wynikających z art. 187 § 1 i art. 191 O.p., w szczególności w sposób przejrzysty i zrozumiały przedstawi proces ustalenia wartość rynkowej spornego uszkodzonego pojazdu, z odniesieniem się do znajdującej się w aktach sprawy opinii biegłego, a uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia sporządzi w sposób określony w art. 210 O.p., co umożliwi sądowi kontrolę prawidłowości podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że kontrolowane rozstrzygnięcie wydane zostało z naruszeniem przepisów o postępowaniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy co skutkowało koniecznością jego uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie o wykonalności zaskarżonej decyzji oraz o kosztach postępowania uzasadnia odpowiednio art. 152 i 200 powołanej wyżej ustawy.