I SA/Lu 256/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marcin Małek po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 17 marca 2025 r. nr 0601-IOV-2.4103.2.2025.12 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2020 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. H. D. w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 17 marca 2025 r., nr 0601-IOV-2.4103.2.2025.12 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2020 r., wniósł również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku w pierwszej kolejności podniósł, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", nie daje podstaw do przyjęcia, iż strona ma obowiązek uprawdopodobnienia (a tym bardziej udowodnienia), określonych w tym przepisie przesłanek. Do strony należy jedynie złożenie wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności. Zdaniem skarżącego, brak wstrzymania zaskarżonej decyzji, może wyrządzić mu znaczną szkodę oraz spowodować trudne do odwrócenia skutki. Łączna kwota kwestionowanych w sprawie należności wynosi łącznie 58 608,58 zł, a wykonanie zaskarżonej decyzji wiążące się z uiszczeniem wskazanej wyżej kwoty (powiększonej o odsetki), co naruszy bieżącą płynność finansową, może zagrozić terminowemu regulowaniu zobowiązań, a tym samym narazić go na niepowetowaną wręcz nieodwracalną szkodę. W wykonaniu decyzji w pierwszej kolejności zostaną zajęte wszelkie rachunki bankowe, służące do prowadzenia działalności gospodarczej. Wskutek zajęcia zostanie pozbawiony realnej możliwości wywiązania się w jakimkolwiek zakresie z ciążących na nim zobowiązań finansowych, nie tylko wobec swoich kontrahentów, lecz także wobec pracowników oraz Skarbu Państwa. W rezultacie długotrwałe zajęcie rachunków bankowych doprowadzi do zakończenia działalności gospodarczej i zwolnienia pracowników. W dalszej części wyjaśnił, że prowadzi on działalność gospodarczą od ponad 8 lat i na rynku lokalnym wypracował sobie określoną renomę. Posiada stałych kontrahentów, zatrudnia pracowników, prowadzi rentowną działalność gospodarczą. Odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji spowoduje realne zagrożenie dla funkcjonowania skarżącego i jeśli nawet utrzyma on się dalej na rynku, brak jest jakichkolwiek gwarancji, że uda się mu odbudować swoją pozycję, pokryć straty, że kontrahenci będą czekać na odzyskanie stabilizacji finansowej i realizowanie zamówień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania stwierdzić należy, że katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący powinien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wykazać potencjalne skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, aby sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Jednocześnie w judykaturze sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony w tym zakresie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że wstrzymanie w stosunku do strony wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Twierdzenia strony powinny być zatem poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak takiego materiału uniemożliwia ocenę wniosku (por. postanowienie NSA z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04). Przechodząc do okoliczności podniesionych we wniosku o wstrzymanie, należy wskazać, że nie spełniają one wymogów z art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu wniosku skarżący ogólnikowo omówił ewentualne następstwa wykonania decyzji (bez wskazania konkretnych okoliczności dotyczących skarżącego), brak jest wyczerpującego i wiarygodnego wykazania konkretnych faktów, opisujących sytuację skarżącego, w tym materialną, realizujących jedną z przesłanek zastosowania omawianej, szczególnej instytucji unormowanej z art. 61 § 3 p.p.s.a. W zakresie okoliczności dotyczących skarżącego wskazano jedynie, że prowadzi on działalność gospodarczą od ponad 8 lat, na rynku lokalnym wypracował sobie określoną renomę, posiada stałych kontrahentów, zatrudnia pracowników, prowadzi rentowną działalność gospodarczą. W oparciu o ogólne okoliczności, które nie obrazują sytuacji finansowej skarżącego, jego dochodów, stałych wydatków, zobowiązań nie można ocenić, czy wykonanie zaskarżonej decyzji, z którą jak wskazał wiąże się obowiązek uiszczenia kwoty 58 608,58 zł, rzeczywiście może spowodować u skarżącego brak możliwości wywiązywania się ze zobowiązań wobec kontrahentów, pracowników i Skarbu Państwa, a w konsekwencji likwidację działalności gospodarczej, a tym samym znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Reasumując stwierdzić należy, że skarżący nie przedstawił informacji oraz dokumentów (dowodów), które pozwalałyby na ocenę potencjalnego wystąpienia okoliczności stanowiących prawne przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W konsekwencji Sąd uznał, że argumentacja przedstawiona we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie nie przemawiała za uznaniem rzeczywistego zaistnienia tego rodzaju niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tych względów, wobec niewykazania przesłanek z art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.